De 7 plagen

In de trein gisteren sla ik de weekendkrant open. De 7 plagen van NS, zie ik boven een artikel staan. De 7 plagen. Erg bijbelvast ben ik niet. Zeker niet. Maar Egypte duikt op in mijn hoofd. En Jericho. (ik gebruik de Roos van Jericho graag als symbool in mijn Verlaat Verdriet-werk. En zelf heb ik, jaren geleden, het gevoel gehad: zo, mijn tocht door de woestijn zit er eindelijk op. Zonder me op dat moment te realiseren dat die beeldspraak dus wel een stukje ouder is dan ik me op dat moment bewust was). Snelle associaties, terwijl ook de trein intussen zonder plagen verder snelt.

De 7 plagen. In hoe korte tijd kan ik 7 plagen voor Verlaat Verdriet-ers bedenken? Ik pak m’n schriftje uit mijn tas en begin te schrijven.

1. Tekort aan kennis van de gevolgen van jong ouderverlies, zodat je geen idee hebt wat er met je aan de hand is, terwijl je altijd het gevoel hebt dat er iets niet klopt.
2. Een verlaat rouwproces heeft een eigen dynamiek, die totaal anders is dan de dynamiek na recente rouw. Een verlaat rouwproces daarmee tegengesteld aan bestaande opvattingen over rouw(en);
3. Een verlaat rouwproces voert terug naar een verliesmoment waar je liever niet naar terug wilt;
4. Een verlaat rouwproces voert door een mijnenveld, een (terug)tocht door je leven, dat vaak gekenmerkt wordt door verstrikkingen en complicaties;
5. Verlaat Verdriet-ers hebben vaak overlevingspatronen ontwikkeld die een verlaat rouwproces compliceren, zoals ontwijken, ontkennen, bagatelliseren;
6. Veel Verlaat Verdriet-ers hebben een grote angst voor het cascade-effect: de angst bedolven te zullen worden onder een stortvloed van emoties die nooit meer zullen verdwijnen;
7. Een verlaat rouwproces is niet alleen een rouwproces om je vroeg overleden ouder, maar ook – en misschien wel vooral – een ingrijpend null.

Ik ga er even voor zitten.
Drie er bij.
Dat moet lukken.