• | | | | | |

    Sentimental Value: film van Joachim Trier

    DoorTitia Liese

    Sentimental Value

    ‘Ik kan niet meer.’ Het lukt me niet meer.’ Help me’. Ik heb een thuis nodig.’
    Gisteravond heb ik de film Sentimental Value in de bioscoop gezien. Nooit heb ik durven dromen dat de levenslange invloed van het vroege verlies van je ouder(s) door de dood zo mooi vorm en inhoud zou kunnen krijgen als in deze film. Maar het is echt. Deze film is er wel. Daily Impact. De blijvende, dagelijkse gevolgen van ruptuur en trauma als gevolg van jong ouderverlies. Ook op volgende generaties. Van binnenuit gefilmd.

    Gevoelswaarden

    Op een hele mooie manier geeft deze film – mede gebaseerd op het werk van generaties Scandinavische cineasten – integer beeld aan generaties Verlaat Verdriet en verlate rouw. Van het vermogen – en het onvermogen – ontreddering te voelen. In beweging te komen om ruimte te maken voor veranderingen in je leven. In plaats van altijd te blijven vertrouwen op je vermogen alles onder controle te houden. Van overleven naar leven te gaan. Vertolkt door actrices en acteurs die je laten zien – en voelen – hoe thema’s van Verlaat Verdriet zo dichtbij kunnen komen dat ze als het ware onder je huid kruipen. En tegelijkertijd met een distantie die zo kenmerkend is  – en daarmee zo herkenbaar – voor Verlaat Verdriet-ers.

    Een film met gevoelswaarden die je ruim twee uur meenemen in de wereld van Verlaat Verdriet en verlate rouw. Helder. Dichtbij. Soms ver-af. Nergens sentimenteel. Mooie beelden. Herkenbare symboliek. Een film voor elke Verlaat Verdriet-er. Om meer dan eens te gaan zien.

    Tips

  • | | |

    Casa Matilda: een nieuw dak boven ons hoofd

    DoorTitia Liese

     

    Het is vandaag 14 februari 2026. Ik wil je graag iets vertellen over Casa Matilda. Iets meer dan een jaar geleden – voorjaar 2025 – was ik de wanhoop nabij. Nachten achtereen schrok ik wakker van het geluid van neerstortende balken (dertienhonderd kilometer verderop). Casa Matilda met een groot gat in haar dak. Geen idee hoe het verder moest met de ontbrekende financiering van Casa Matilda. Wel wist ik nog steeds heel zeker: Casa Matilda: Huis voor Levensverhalen moet er komen. Maar hoe???

    Reddende engelen

    Tot, nu iets minder dan een jaar geleden, de eerste reddende engel op mijn pad verscheen: Reinolda. Zij bracht mij in contact met André, de tweede reddende engel. De eerste engel vertelde de tweede engel over mijn Verlaat Verdriet-werk. Over ons project op het pleintje van Codiponte. ‘Maak maar een afspraak’ zei André tegen Reinolda. ‘Ik kom met mijn financieel adviseur.’ Zo zaten we, op een dag in maart 2025, met z’n vieren aan tafel. ‘Wat doe jij mooi werk’ zegt André tegen me. ‘En wat een bijzonder project in Italië. Ik ga erover denken.’

    Een klap

    Ons volgende contact, in de vorm van een video-call met Maartje, brengt de volgende stap. De voortvarendheid van Maartje, en haar gedegen kennis van restauratieprojecten, geeft de doorslag. ‘We geven er een klap op.’ zegt André. De voorbereidingen voor de restauratie van Casa Matilda konden van start gaan.

    Een nieuw dak boven ons hoofd

    Vanaf eind september 2025 hebben de bouwers, en alle andere mensen die bij de restauratie van Casa Matilda zijn betrokken – zoals projectleider Maartje Schönefeld en  bouwkundige Francesca Baldasari –  een ware titanenklus geklaard. ‘Zo mooi’ vertelt Maartje aan de telefoon. ‘Onder alle weersomstandigheden wordt er in zo’n mooie, harmonieuze sfeer keihard gewerkt. Echt heel bijzonder.’

    Als het goed is wordt Casa Matilda – Huis voor levensverhaal zomer 2026 opgeleverd door de aannemer. We houden je op de hoogte. Zoals je kunt zien op de foto: voor verrotte neerstortende balken hoef ik niet meer bang te zijn. Een nieuw dak boven ons hoofd is in de maak!

    Zien

    Casa Matilda: nieuw dak boven ons hoofd

  • | | | | | | |

    Emily Brontë: Woeste hoogten

    DoorTitia Liese

    Emily Brontë

    Emily Brontë, 1818-1848, drie jaar als ze haar moeder verliest. Vijfde van zes kinderen. Vader dominee: afstandelijk, eerzuchtig, streng. Na de dood van haar moeder komt een ongetrouwde zus van haar moeder voor het gezin zorgen. Afstandelijk. Niet betrokken bij de kinderen. Het gezin verhuist naar een klein, verlaten en onherbergzaam dorp. Het huis is grauw en somber. Vader sluit zich op in zijn studeerkamer. Voedt zijn kinderen op met harde hand, tekenlessen (Emily was ook niet onverdienstelijk schilderes/tekenares), schrijfonderricht, Latijn en de klassieken.

    Kwetsbare gezondheid

    Als Emily zes jaar is moet ze, samen met drie van haar oudere zussen, naar kostschool. Twee van haar zussen sterven daar binnen een jaar: Maria en Elisabeth. Vanaf haar vijftiende naar kostschool in België. Gaat terug naar haar geboortestreek. Emily heeft een kwetsbare gezondheid. Isoleert zich van haar omgeving, heeft – en legt – weinig contacten met andere mensen. In 1847 verschijnt haar boek Wuthering Heights, dat vanaf de verschijning tot op heden de gemoederen sterk bezig houdt. Op dertigjarige leeftijd overlijdt Emily Brontë door tuberculose.

    Woeste hoogten

    Woeste hoogten is het verhaal van de onmogelijk tragische, gepassioneerde, wraakzuchtige liefdesgeschiedenis tussen Heathcliff en Catherine Earnshaw. Heathcliff, wees, vondeling met een duister verleden. Een destructieve relatie die ook op de volgende generaties nog grote invloed heeft.

    Jong ouderverlies

    In recensies over het boek en de film lees ik wel over Emily Brontë, over Heathcliff, over hun relatie. Maar als je zowel het boek, de film(s) als de levensgeschiedenis van Emily Brontë leest vanuit het perspectief van de levenslange invloed van jong ouderverlies: wat zie je dan? Nooit ingeloste verlangens naar intimiteit? Intens verlangen gezien te worden? Erkend? Intens verlangen naar onvoorwaardelijk aanwezig mogen zijn? Iemands belangrijkste mens zijn? Niet voluit kunnen leven? Panische angst voor afwijzing? Zelfondermijning? Zelfhaat?

    Film

    Het boek las ik lang geleden. Of ik de film ga zien: dat weet ik nog niet. Eerst volgende week naar Sentimental Value – een film waarin de gevolgen van jong ouderverlies als thema centraal staan.

    Lezen

    Boek

    Zien

  • | | | | | | |

    Een pelgrimstocht van liefde, verlies en veerkracht

    DoorTitia Liese

    Een pelgrimstocht van liefde, verlies en veerkracht

    Ronald was acht toen hij zijn beide ouders en zijn vriendje Kees verloor als gevolg van een auto ongeluk. Ronald overleefde het ongeval, ondanks de beschadigingen die hij zelf had opgelopen.

    Laat je inspireren door de twee voettochten die hij in 2025 ondernam naar Santiago de Compostella. Om zijn ouders en zijn vriendje te eren. Een nieuwe plek te geven in zijn leven. In z’n eentje, en tegelijkertijd te midden van ontmoetingen met tal van mede-pelgrims.

    Hindernissen geven ons vleugels

    Mijn verhaal over de Camino bestaat uit twee delen.
    Twee momenten in de tijd.
    Twee stemmen van dezelfde weg.

    Mijn eerste woorden schreef ik vóór vertrek; een verzameling van verwachtingen en aannames. Over rouw, onverwachte ruptuur en de Camino als ritueel. Ik dacht dat deze tocht zwaar zou worden. Fysiek, maar vooral innerlijk. Een lange weg door verlaat verdriet, waarin elke stap een confrontatie zou zijn.

    De woorden die volgen, schreef ik bij thuiskomst. Geen vooruitblik meer, maar een weerslag.Terugkijken met andere ogen.

    Want wat mij misschien wel het meest verraste, was dit: het proces was veel minder zwaar dan verwacht. Niet omdat het oppervlakkig bleef, maar omdat het dragen lichter werd door het lopen zelf. Het werd een spirituele reis. Door eenvoud. Ontmoeting. Stilte. Regen. Schoonheid. Verlichting.

    Lees meer

    Lees het prachtige verslag dat Ronald schreef: Kenniscentrum Verlaat Verdriet .