Rode kersttulpjes en mijn moeder

Rode kersttulpjes en mijn moeder

Dit jaar, op tweede kerstdag, is het 60 jaar geleden dat mijn moeder overleed.
1957. Twee weken voor haar overlijden was ik 8 jaar geworden.
Ik heb weinig eigen herinneringen aan mijn moeder.
Soms herinner ik me situaties, maar zelf is mijn moeder daarin nooit aanwezig.

Rode kersttulpjes

Ik herinner me de rode kersttulpjes die mijn vader altijd vlak voor de kerstdagen meenam voor mijn moeder. Zelfs heb ik het gevoel dat ik zijn hand nog voor me zie, met daarin de bolletjes met de kleine rode kersttulpjes.

Schaaltje

Mijn moeder zette de tulpjes altijd in een schaaltje.
Met een plukje sphagnum.
Of een plukje rendiermos.
Fascinerende namen voor een klein meisje. Rendiermos (waar waren de rendieren? Wat deden die?). Sphagnum (Een raar woord. Wat was dat nou weer? Waar kwam dat vandaan? Wie maakte dat?).

Op zoek

Ieder jaar opnieuw probeer ik kersttulpjes te vinden. Dat valt niet altijd mee. Vaak ben ik aan de late kant. Vaak zijn ze duur. En toch wil ik ze hebben. Ook al doe ik verder niet iets bijzonders met de kerst. Ook al heb ik nooit een kerstboom. Rode kersttulpjes moeten er zijn.

Gevonden

Afgelopen donderdag ging ik op zoek naar de rode kersttulpjes. Op de Nunspeetse weekmarkt. Tot mijn stomme verbazing bleken de marktkramen met bloemen en planten ineens vol te staan met dozen met kleine rode kersttulpjes.
Ik heb ze dus gevonden.
Rode kersttulpjes, zoals ze altijd in mijn ouderlijk huis stonden tegen de tijd dat het kerstmis werd.

Zestig jaar later

2017. Zestig jaar na het overlijden van mijn moeder staan de kleine rode kersttulpjes weer in mijn huis.
In een schaaltje dat ik erfde van mijn moeder.
Inmiddels weet ik waar de rendieren zijn. En ook waar ik rendiermos kan vinden.
Het schaaltje met de kleine rode kersttulpjes is dus compleet.
Kleine rode kersttulpjes in een schaaltje van mijn moeder. Met een plukje rendiermos.