De kunst van verbondenheid

Het voelt als een eer. En dan ook nog als een heel bijzondere eer. In verband met corona een eer met een heel bijzonder randje.
Twee weken geleden ontving ik een Appje van de jaartrainingsgroep van De kunst van het verbinden uit 2017/2018. ‘Zaterdag 26 september zijn we in Nunspeet. Kom je ook voor koffie en/of lunch?’

Het begin

Een turbulente eerste dag. Zo begonnen we in 2017 met deze jaartrainingsgroep. Een hele turbulente dag. Zo turbulent dat Geerte en ik ons achter de oren hebben ge-krabt. ‘Wat gaat dit worden? Met deze groep? Hoe gaan we dit doen?’

Samen aan het werk

Samen zijn we aan het werk gegaan. De acht deelnemers van de groep met ons – Geerte en mij. Wij – Geerte en ik – met de acht deelnemers van de groep.
Met z’n allen hebben we in de loop van het trainingsjaar de kunst van het verbinden onderzocht. Hoe doe je dat? Hoe doe je dat als Verlaat Verdriet-er voor wie verbinden kan voelen als gevaarlijk spel waar je het liefst voor wegloopt?
Al werkend in de loop van dat trainingsjaar ontstond de verbinding tussen de deelnemers. In de intervisie-groepjes. Tijdens de trainingsdagen in de grote groep. Groepsleden onderling. En met ons, de begeleiders van het bijzondere proces naar verbinding.

Verbondenheid

Hoe mooi is het dan te zien dat deze groep nog steeds een of twee keer per jaar bij elkaar komt. Ook al wonen – en leven – sommige deelnemers letterlijk mijlenver uit elkaar. Wat een hartverwarmende erkenning van het werk dat we met ons allen hebben verzet om uitgenodigd te worden voor deze bijeenkomst op 26 september 2020. Getuige te mogen zijn van de verbondenheid die in deze groep is ontstaan.

Toekomst

Hoe bijzonder is het om de Verlaat Verdriet-ers van deze jaartrainingsgroep te ontmoeten op de dag nadat Geerte en ik hebben besloten dat het tijd is voor een jaar pauze van De kunst van het verbinden.
Maar daarover komende week meer.