Aanpassen en uitbarsten

Aanpassen

Eén van de grote Verlaat Verdriet-thema’s: Aanpassen.
Een thema dat ook altijd weer aandacht vraagt bij de lezingen.

We – Verlaat Verdriet-ers – hebben ons, na het verlies van onze ouder, aangepast aan een situatie die voor ons niet meer klopte. Die niet meer was zoals het voor het verlies van onze ouder was. Waarin een plaats was opengevallen die gevuld had moeten zijn.

Wie ook de plaats mag hebben ingevuld van je overleden ouder (als dat al zou kunnen….): je leven was voorgoed veranderd.
Je kreeg niet meer de zorg van je overleden ouder die je voor haar/zijn overlijden kreeg.
Niet meer haar/zijn aandacht.
Niet meer haar/zijn liefde.
Niet meer haar/zijn onvoorwaardelijkheid.
Niet meer haar/zijn cultuur.

Je leven veranderde.
Vanaf nu ontbrak je overleden ouder.
We pasten ons aan.Zo goed en zo kwaad als dat ging.
Aan een situatie die niet meer optimaal was voor onze ontwikkeling.

We zijn dat blijven doen.
Een leven lang.
Aanpassen.

Uitbarsten

Je kent dat vast wel – dat eindeloze, schijnbaar moeiteloze, aanpassen.
Altijd maar weer.
Je hele leven lang.
Terwijl van binnen eigenlijk de boosheid om dat aanpassen zich opstapelt.
En opstapelt.
Tot het, meestal op een totaal onverwacht moment, tot een uitbarsting komt.
Een uitbarsting die niet in verhouding staat tot de aanleiding.

Boemerang

Een uitbarsting die als een boemerang bij je terugkomt.
Elke keer weer.

Tot je je ervan bewust wordt wat er eigenlijk aan de hand is.
Dan kun je het thema ‘Aanpassen’ aanpakken.
Met veranderkracht.
Succesvol.