Een tipje van de sluier oplichten

Gisteren plaatste ik een blog over de allereerste zelfstandige gedachte die je in je jeugd gehad kunt hebben. Een gedachte die je leven mee vorm, kleur en inhoud heeft gegeven. Ook nu – vandaag de dag – nog:  Wat is het toch fijn om eigen-wijs te zijn.

Momentum

Vandaag wil ik een stap met je maken naar een gedachte in de tijd van het overlijden van je ouder. Je zou dat moment MOMENTUM kunnen noemen. Momentum is een moment waarop een grote, ingrijpende verandering plaatsvindt. In geval van jong ouderverlies: een levens-veranderende verandering op een moment dat je nog in ontwikkeling was. Dat je de begeleiding en de onvoorwaardelijke liefde van je ouders nog heel hard nodig had. Een gedachte die – diep in jou verscholen – nog altijd je leven aanstuurt. Een gedachte die van gedachte overtuiging werd. Een overtuiging die steeds meer veranderde in een hardnekkige overtuiging.

Gedachte

In de loop van de jaren heb ik veel deze soort gedachten van Verlaat Verdriet-ers gehoord en gelezen.
Zoals bijvoorbeeld:

• Hier kom ik nooit meer overheen;
• Nu is er niemand meer voor mij;
• Iedereen huilt hier, ik huil maar mee;
• Ik begrijp er helemaal niets van;
• Iedereen huilt hier, nu moet ik de sterkste zijn;
• Vanaf nu moet ik voor alles zorgen;
• Ik wil bij mijn moeder/mijn vader zijn;
• Het is hier niet meer veilig;
• Ik red me wel;
• Het heeft geen zin om iets te doen, want ik ga toch dood.

Overtuiging

Voor mijzelf is deze gedachte niet direct verbonden aan het moment van verlies van mijn moeder toen ik 8 jaar was. De gedachte die overtuiging werd, de overtuiging die  hardnekkige overtuiging werd was er op het moment dat mijn vader van mij vroeg zijn tweede vrouw ‘mammie’ te noemen. ‘Mammie’, dat was mijn moeder. Wat een verraad, vroeg mijn vader van mij. Om de lieve vrede heb ik het gedaan. Mijn relatie met zijn tweede vrouw was al niet best. Maar op datzelfde moment besloot ik ‘Als ik dat moet, is er nooit meer iets belangrijk. Ik doe niks meer.’ Ik was 10 jaar.

Een leven lang heb ik strijd geleverd met dit besluit van toen. Nu pas kan ik zien – en begrijpen – dat ik op dat moment innerlijk bevroren ben. Ik heb het een leven lang niet geweten. Ik heb er een leven lang mee gestreden. Het heeft mijn leven (bijna) levenslang vorm gegeven.

Nieuwsgierigheid

Nieuwsgierigheid heeft me geholpen in mijn lange strijd om verandering. Ik wilde het weten (wat DOEN betekent, en juist dat had ik mijzelf verboden!).

• Wat zit er achter die overtuiging ‘Ik doe niets meer?’
• Heb ik die bescherming nu nog nodig?
• Wat kan ik doen om die bescherming te veranderen?

Opluchting

Als een nieuwsgierig Aagje heb ik stap na stap tipje na tipje van de sluier opgelicht. Heb ik leren DOEN. Wat een opluchting!

Blog

Wat is het toch fijn om eigenwijs te zijn

Lezen

Gat in je ziel 
Ruim 80 blogs van Titia Liese gebundeld

Teruggaan om verder te kunnen 
Titia Liese

Zien

Rouw kent geen tijd 
Theorie van Titia Liese door haarzelf gepresenteerd in 13 losse modules.