L’arte di arrangiarsi – ooit van gehoord?
L’arte di arrangiarsi Heb je ooit gehoord van l’arte di arrangiarsi? L’arte di arrangiarsi is de kunst van het overleven. Een kunst die Italianen als geen ander volk beheersen. Tot in de toppen van hun vingers. En dan wel tot in de toppen van alle tien de vingers. Het beste maken van wat je hebt….
L’arte di arrangiarsi
Heb je ooit gehoord van l’arte di arrangiarsi? L’arte di arrangiarsi is de kunst van het overleven. Een kunst die Italianen als geen ander volk beheersen. Tot in de toppen van hun vingers. En dan wel tot in de toppen van alle tien de vingers. Het beste maken van wat je hebt. De kunst om van niets iets te maken. De Italiaanse keuken is er wereldberoemd om. Uitverkoren ingrediënten. Zorgvuldig afgestemd op elkaar. Met geduld bereid. Toegewijd. En met liefde. Heel veel liefde. Eten: het gesprek van de dag voor Italianen. Zoals wij Nederlanders uren met elkaar kunnen praten over het weer, zo kunnen Italianen elkaar dagelijks uren onderhouden over eten. De kunst van niets iets te maken. Maar dat wel heel erg goed doen. Tot kunst verheffen. Levenskunst.
Overleefkracht
Ook wij, Verlaat Verdriet-ers stonden in onze jeugd voor de taak te overleven. Er iets van te maken. Ons aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Omstandigheden waar we niet om hadden gevraagd. Die niet goed waren voor ons. Aan een leven zonder onze ouder(s). Overleven is dan geen levenskunst. Overleven is dan noodzaak. Je moest je staande zien te houden in onomkeerbaar veranderde omstandigheden. Boven je macht grijpen. Op je tenen lopen. Je ontwikkelde overlevingspatronen.
Veranderkracht
‘Volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren, hebben aangetoond dat ze onder moeilijke omstandigheden groot hebben kunnen worden.’ Zo verwoordde jaren geleden een orthopedagoge voor mij iets waar ik zelf altijd heel anders naar had gekeken. Zelf zag ik alleen maar hoe gevangen ik zat in mijn overlevingspatronen. Hoe die patronen mij staande hielden. Verhinderden om te groeien. Tot die tijd zag ik alleen maar wat ik in mijn eigen ogen niet goed deed. Hoe ik altijd weer faalde in wat ik deed. Leefde ‘met de rem erop’. Vanaf dat moment kon ik anders naar mezelf kijken. Kon ik zien dat mijn overleefkracht ook mijn veranderkracht kon zijn. De kracht om mijn leven te veranderen. Zo veranderde mijn verlate rouwproces steeds meer in een avontuur van verandering. Van levenskunst. De kunst van het overleven. L’ arte di arrangiarsi.