• | | |

    Een heel bijzondere manier van voorbereiden

    DoorTitia Liese

    ‘Hoe ziet het programma van De weg van liefde in Italië eruit?’ wordt me regelmatig gevraagd. En ja: dat begrijp ik. Naar Italië. Om iets te doen waar je eigenlijk tegenop ziet. Dan wil je graag weten wat je kunt verwachten.

    Maatwerk

    ‘Ja, ik moet weer een programma maken voor die week’ bedacht ik dan. ‘Maar past dat in De weg van liefde bij mij? Een programma waarin ik van de deelnemers vraag zich aan te passen aan mij? Aan mijn programma? Aan wat ik van ze vraag? Wat kan voelen als moeten?
    Het heeft me afgelopen voorjaar aardig bezig gehouden. Tot ik kon besluiten: ‘Ik ga het anders doen.’ Als iemand na al die jaren Verlaat Verdriet-werk de kennis in huis heeft, de ervaring en de mogelijkheden om de deelnemer centraal te zetten, om maatwerk te leveren: dan ben ik dat.
    Op z’n Italiaans, zeg maar. Waarnemen. Afstemmen. Zien wat nodig is. Doen wat nodig is. Samen tot iets moois komen.

    Zo doe je dat in Italië

    Terwijl ik dit zit te schrijven groeit er een glimlach bij me. Van oor tot oor. De foto die Maartje Schonefeld me tijdens de eerste, strenge Italiaanse lock-down stuurde schiet me weer te binnen. Twee mannen. Twee mannen die iets hebben waargenomen. De koppen bij elkaar hebben gestoken. Zich op elkaar hebben afgestemd. Gedaan hebben wat nodig was. En samen tot iets moois zijn gekomen.
    Zo doe je dat in Italië.

    BeeldTaal in Codiponte

    Een andere manier van werken. Wat een verruimend besluit. Maar ook: wat een andere manier van me voorbereiden heb ik nodig. Niet alleen mijn kennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw, maar ook mijn kennis van (Italiaanse) kunst- en cultuurgeschiedenis zijn dan belangrijk. Mijn kennis van vormen. Symbolen. Betekenissen. Ze zien. Ze herkennen. Deelnemers aan De weg van liefde wegwijs maken in de rijke geschiedenis, en de rijke BeeldTaal in Codiponte.

    Twee resultaten van mijn besluit zijn al zichtbaar

    1. De weg van liefde waarin je als deelnemer centraal staat. Waarin het gaat om jou. Om wat jij nodig hebt om te kunnen werken. Te kunnen schrijven. Maatwerk.
    2. BeeldTaal in Codiponte – bronnen van inspiratie. Een eenvoudige gids om je wegwijs te maken in de schatten die Codiponte je te bieden heeft. (binnenkort beschikbaar – ook voor niet-deelnemers, die toch nieuwsgierig zijn waarom Codiponte zo’n bijzondere plek is.)

    Lees meer

    Zo doen ze dat in Italië
    De weg van liefde 

     

  • | | |

    BeeldTaal in Codiponte – bronnen van inspiratie

    DoorTitia Liese

    BeeldTaal in Codiponte  – bronnen van inspiratie

    Codiponte is veel. Maar Codiponte is niet een uitgesproken mooi dorp. Geen romantisch dorpje dat zich over lieflijke Toscaanse heuvels heeft gevleid. Geen indrukwekkende borgo met middeleeuwse steegjes, palazzi, bogen, trappen, kerkjes. En ook geen pastelkleurige huisjes aan een turquoise zee.

    Bijzondere plek

    Wat is Codiponte dan wel? Wat maakt Codiponte dan zo’n bijzondere plek? Codiponte is een millennia-oude strategische pleisterplaats. Een verbindingsplek waar oude routes samenkomen. Routes tussen Noord- en Zuid-Europa, zoals een zijtak van de Via Francigena, de pelgrimsroute tussen het Engelse Canterbury en Rome. De Via Santo Volto, de route van het Heilige Gelaat, verbindingsweg tussen de Ligurische Zee en Lucca.

    Aan de voet van de Apuaanse Alpen

    Waar sinds duizenden jaren menselijk verkeer is geweest. Waar mensen verbleven die op doortocht waren. Pelgrims. Handelaren. Zwervers. Soldaten. Gekke mensen. Domme mensen. Geleerde mensen. Bijzondere mensen. Gewone mensen. Mensen met gedachten. Met gevoelens. Mensen zoals wij.
    Veilige oversteekplaats tussen de – toendertijd gevaarlijke – Apuaanse Alpen en de Apennijnen. Een plek waar tol werd geheven. Waar handel werd gedreven.
    Niet de mooiste onder de Italiaanse dorpen, wel een bijzondere, historische plek. Met een rijk verleden. Gelegen aan de voet van de Apuaanse Alpen. Op een (flinke) steenworp afstand van de marmergroeven van Massa en Carrara.

    Heilige plek

    Een heilige plek. Met een kerk (pieve), die met recht een van de oudste en meest representatieve monumenten mag worden genoemd van de (vroeg)-middeleeuwse kunst in de Lunigiana.
    Zelf draag ik nog steeds de ervaring in me mee van mijn eerste verblijf op La Concia, de B&B in Codiponte van Maartje Schonefeld en Davide Donati, en hun dochter Beatrice. Hun gastvrijheid. De ervaring van eeuwige – en tegelijkertijd tijdloze – tijd. Van weldadige rust. Stilte. Van ontdekkingen die je doet als tijd tot stilstand komt. Codiponte is een schatkist aan sporen van duizenden jaren menselijke aanwezigheid. Een schatkist die schatten vrijgeeft als je er de tijd voor neemt. Schatten aan beelden. Aan symbolen. Aan betekenissen.

    BeeldTaal

    BeeldTaal in Codiponte. Je ontdekt het als je er aandacht aan geeft. Het inspireert je je eigen BeeldTaal te ontwikkelen. BeeldTaal waarmee je aan het werk kunt met je eigen Verlaat Verdriet-thema’s. Schrijfwerk. Helen door schrijven.
    Zonder dat ik kan denken dat ik volledig zou kunnen zijn hoop ik met BEELDTAAL IN CODIPONTE – bronnen van inspiratie alvast een tipje voor je op te lichten van de schatkist die Codiponte is.

    De weg van liefde

    Laat je inspireren door de muzen van Villa le Muse. Er wordt met liefde voor je gezorgd tijdens De weg van liefde. Je wordt gezien. Je wordt begrepen.
    Ik neem je graag gedurende de schrijf-retreat De weg van liefde mee in verleden, heden en toekomst van jouw eigen Weg van liefde.

    PS: De wegwijzer BeeldTaal in Codiponte is nog niet helemaal klaar. Nog even geduld. Ik houd je graag op de hoogte!

  • | | |

    Je ziel werkt niet op twijfel

    DoorTitia Liese

    Wetenschap

    Twijfel. Een groot goed. Twijfel is het begin van alle wetenschap. Een eerste vereiste voor wetenschappers (naast een goed stel functionerende hersens en, als het een beetje meezit: intuïtie). Twijfel aan wat je ziet. Aan wat je denkt te zien. Twijfel aan wat je waarneemt. Aan wat je denkt waar te nemen. Twijfel aan je conclusies. Aan wat je denkt te kunnen concluderen. Wetenschap: een verstandige zaak. Een zaak van het verstand.

    Ziel

    Hoe anders is dat voor de ziel. Je ziel werkt niet op twijfel. Je ziel, en zeker je gekwetste ziel, heeft vertrouwen nodig. Heeft aandacht nog. Zorg. Tijd. En liefde.
    Stuk voor stuk thema’s die lastig zijn voor Verlaat Verdriet-ers. Vertrouwen? Aandacht besteden aan jezelf? Zorgen voor jezelf? Tijd nemen voor jezelf? Liefde voelen voor jezelf? Geld uitgeven voor jezelf?

    De weg van liefde

    Aandacht. Zorg. Liefde. Tijd. Om vertrouwen te onderzoeken. Te onderzoeken wat vertrouwen voor jou betekent. Vertrouwen te winnen. Dat is wat jij, als Verlaat Verdriet-er, jouw gekwetste ziel kunt geven. Tijd voor De weg van liefde. Je bent van harte welkom.

    Lees meer

    De weg van liefde
    Wie is Titia Liese

  • | | |

    De weg van liefde: van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    DoorTitia Liese

    Ik maak contact
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Plots is mijn vader er ook
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Genieten hè Pap
    Plots is mijn Papa er ook
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Genieten hè Pap
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    En wat zie ik je nu, op dit moment
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Zo zal het nooit meer zijn
    En wat mis ik je, nu op dit moment
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Zo zal het nooit meer zijn
    Ik maak contact

    Ada de Vette schreef een prachtig gedicht tijdens onze schrijf-retreat De weg van liefde: Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. Ada heb ik gevraagd of ik haar blog mag delen – Ada heeft me daarvoor toestemming gegeven. Ik deel haar blog Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde op deze plaats graag met je.

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    Verlies

    Toen ik tien jaar oud was verloor ik mijn vader. Hij overleed op zijn werk aan een acute hartaanval. Deze gebeurtenis heeft veel impact gehad op mijn leven.
    Hoe? Dat heb ik lange tijd niet geweten. Er was altijd een gevoel van gemis en eenzaamheid op de achtergrond aanwezig, maar als jong kind leerde ik dat ik door moest gaan, sterk zijn, mijn eigen weg zoeken.

    Verdriet

    Het verdriet van mij, mijn moeder, broers en zussen was te groot om elkaar tot steun te kunnen zijn. Ik werd een eiland in een onveilige wereld, die elk moment kan instorten. Dat was mij immers eerder overkomen, dus waarom zou ik er op vertrouwen dat het niet nog een keer zou gebeuren.

    Doorgaan

    Zo voelde het voor mij in ieder geval. En ondertussen ging ik dapper door. Maakte de basisschool af, doorliep de middelbare school, ging studeren, kreeg een baan, een man, twee dochters. Een vervuld bestaan, met hoogte- en dieptepunten, waar toch altijd een grauwe zweem overheen hing. Ik wist het niet. Het verdriet was er altijd, maar ik voelde die nooit echt. Eigenlijk een beetje zoals ik dit stukje geschreven heb. Vlak en grijs.

    Verlaat Verdriet

    Pas veel later ben ik mijn verdriet gaan voelen. ‘Verlaat verdriet’ wordt het ook wel genoemd. Ik was vastgelopen in mijn opgekropte verdriet en ik was op zoek naar oorzaken. Al googelend kwam ik uit op de website van Titia Liese over verlaat verdriet. Er ging een wereld voor me open. Ik herkende zoveel van de verschijnselen die zij beschreef van mensen die op jonge leeftijd een ouder hadden verloren. Hier begon ook mijn zoektocht naar mijn vader en de band die ik nooit met hem heb opgebouwd. Hij mocht er weer zijn in mijn leven en ik ontdekte dat ik veel met hem gemeen had. Zijn liefde voor de natuur en muziek, zijn vriendelijke aard en loyaliteit, zijn gemoedelijkheid.
    Hoe meer ik me met hem verbond, hoe meer ik emotie kon toelaten in mijn leven. Boosheid en verdriet, het mag er weer zijn. Net als genieten van de mooie dingen in het leven.

    Codiponte

    Tijdens de biografische retreat De weg van liefde met Titia in Codiponte schreef ik een Pantoum. Het was het startpunt van mijn heling en mijn weg van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. Ik deel hem hier graag.

    Lees meer over Ada

    http://agaatcoaching.nl