• | |

    Mijn moeder

    DoorTitia Liese

    Een paar dagen geleden kreeg ik een gedicht toegestuurd, dat ik graag aan je door wil geven.
    De dichter/dichteres is (nu nog) onbekend, evenals de titel. Het gedicht heeft daarom vooralsnog de titel Mijn moeder gekregen.

    Wellicht herken je het gedicht en weet je wie het geschreven heeft.
    Misschien ken je de oorspronkelijke titel van het gedicht.
    Laat het me alsjeblieft weten, dan kan ik de dichter/dichteres en/of de titel alsnog noemen.
    Ere wie ere toekomt!

    Mijn moeder

    Niemand heeft mij
    zo bloot gekend
    als mijn moeder
    zo bang,
    zo vrolijk
    zo laf
    zo stoer

    Niemand heeft mij
    zo ziek gekend
    als mijn moeder
    zo sterk
    zo lief,
    wanhopig
    zo gelukkig

    Niemand heb ik
    zo gemist

    Kon ik maar,
    horen over mezelf als kind
    en hoe je me nu als moeder vindt

    Niemand heb ik
    zo gemist

    Kon ik maar,
    op zoek naar herkenning
    en vooral een beetje erkenning

    Kon ik maar,
    naast moeder, partner, collega en vrouw
    weer heel even echt kind zijn, dicht bij jou.

     

     

  • | | |

    De kunst van het verbinden 2013-2014

    DoorTitia Liese

    Op vrijdag 13 december 2013 starten Titia Liese en Geerte Cammeraat een nieuwe cyclus van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet.

    Verbinden en je verbonden voelen zijn cruciale Verlaat Verdriet-thema’s. Het onomkeerbare, definitieve verlies van je ouder(s) kan een diepe breuk – een ruptuur -hebben veroorzaakt. Zowel van binnen (een innerlijke breuk), als van buiten (een breuk zowel in je gezin van herkomst, als met het leven zoals het tot aan de dood van de ouder was geweest). Je paste je aan de nieuwe situatie aan en verloor het contact met je oorspronkelijke Zelf. Het gevoel niet te weten wie je bent, geen werkelijk contact ervaren met jezelf, altijd een buitenstaander zijn kan daarvan het gevolg zijn.
    Mogelijk ervaar je een groot deel van je leven een diep gevoel van afgescheiden zijn. Een intens gevoel van – innerlijke – eenzaamheid .

    De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet is een jaartraining van vijf trainingsdagen op vrijdagen.

    rode draad

    • Dag 1 (13 december 2013): In het licht van kiezen en doen.
    • Dag 2 (7 maart 2014): Je eigen plaats in het leven.
    • Dag 3 (13 juni 2014): Van klacht naar kracht.
    • Dag 4 (12 september 2014): Van gebonden naar verbonden
    • Dag 5 (28 november 2014): De kracht van het ritueel

    De trainingsdagen worden verzorgd door Titia Liese en Geerte Cammeraat. De grote deskundigheid van Titia en Geerte, het warme bad van het delen, het samenwerken met ervaringsgenoten en de natuurlijke balans in de jaartraining tussen verwerken en helen brengen je dichter bij jezelf en helpen je verder in je verlate rouw- en veranderproces.

    Ervaringen van deelnemers

    • Heel bijzonder om te mogen ervaren wat het je allemaal kan brengen!
    • Uit ervaring kan ik zeggen dat ik blij ben dat deze training bestaat.
    • Nog dagelijks ben ik dankbaar voor het hebben gevolgd van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet.

    Bijzonderheden

    • Om optimaal te kunnen profiteren van De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet is het noodzakelijk dat je al stappen hebt gezet in je verlate rouw- en veranderproces. Een startdocument maakt deel uit van je aanmelding voor deze jaartraining.
    • Om extra gelegenheid te creëren ervaringen te delen met groeps- en ervaringsgenoten gaat de groep tussen de trainingsdagen vier intervisiebijeenkomsten/-ontmoetingen aan. Voor deze intervisiebijeenkomsten draag je als groep zelf verantwoordelijkheid.

    Meer informatie

    Lees meer over de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet 

  • | | |

    Bericht voor partners van Verlaat Verdriet-ers

    DoorTitia Liese

    In de afgelopen tijd is een aantal keren mijn aandacht gevraagd door en voor partners van Verlaat Verdriet-ers, zowel vanuit Nederland als vanuit het buitenland. Deze partners lopen vast in hun relatie met hun Verlaat Verdriet-man/vrouw. Ze hebben het gevoel (mede)drager te zijn van het ontkende en/of weggestopte verdriet van hun man/vrouw. Daarom richt ik me hier, vandaag, met dit bericht voor partners van Verlaat Verdriet-ers in de eerste plaats tot hen, en met name tot hen die – evenals bovengenoemde partners – ongemakkelijke, boze, teleurgestelde, gefrustreerde gevoelens (her)kennen.

    Je staat er bij en je kijkt ernaar. Je ziet het gebeuren. De ruptuur van het vroege verlies speelt weer op. Het ging goed met je Verlaat Verdriet-man/Verlaat Verdriet-vrouw. Soms al een tijd lang. En dan – ineens – lijkt de winst die er was weer helemaal weer weg te zijn. Je ziet patronen terugkomen waarvan je dacht dat die ‘overwonnen’ waren. Verdwenen. Of in ieder geval niet meer zo overduidelijk en hinderlijk aanwezig. Je man/je vrouw trekt zich weer terug in zichzelf. Lijkt weer onbereikbaar te zijn geworden. Afwezig. Kortaf. Onrustig. Snel geïrriteerd. Moedeloos. Gedeprimeerd. Depressief.
    Als partner voel je je dan onthand. Machteloos. Je vraagt je af: Komt dat nou echt allemaal (nog steeds) daarvan? Dat kan toch niet waar zijn? En besluit (keer op keer op keer op keer) Kom op zeg, blijf er niet in hangen. Ga wat doen. Hoe dan ook: ik doe het niet meer!
    Ondertussen wil je eigenlijk toch je partner helpen. Maar hoe? Je wilt graag oplossingen aandragen. Maar welke? En wat doe je als je partner weer eigengereider is dan ooit en je steeds te horen krijgt: Laat me toch met rust. Ik red mezelf wel.

    Of je weet al zo lang je je partner kent dat er iets bij haar/hem niet klopt. Je vermoeden dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van haar/zijn ouder(s) is in de loop van de jaren alleen maar groter en sterker geworden. Maar wat kun je daarmee, als je partner stug volhoudt: Dat is het niet. Daar heb ik geen last van. Dat is al zo lang geleden. Of: Wat heb ik daar aan? Dat verandert er helemaal niets aan. Ik krijg ze er toch niet mee terug? 

    Zoals gezegd: partners van Verlaat Verdriet-ers hebben vaak het gevoel (mede)drager te zijn van het ontkende en/of weggestopte verdriet van hun man/vrouw. En soms hebben ze daar zo verschrikkelijk genoeg van. Ook zij willen aandacht. Ook zij willen – terecht – erkenning voor hun gevoelens. Voor hun boosheid. Voor hun verdriet. Voor hun frustraties.
    Het zijn deze partners die ik vanaf deze plaats graag attent wil maken op de rubriek Partners in deze site en op het hoofdstuk Tips voor mensen in je omgeving in mijn Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.

    Verlaat Verdriet-er – lezer van deze Blogpost – graag nodig ik je uit dit artikel te laten lezen aan je partner.  Het zou zomaar kunnen zijn dat je er goed werk mee doet. Niet alleen voor je partner, maar ook voor jezelf.

  • | | |

    Geen kind meer

    DoorTitia Liese

    En natuurlijk hoort het lied van Karin Bloemen Geen kind meer hier ook een plaats te krijgen. Vanaf het allereerste begin van de workshops voor Dochters Zonder Moeder (vanaf 1995 dus!!) heeft Geen kind meer, eerst bij de workshops voor Dochters Zonder Moeder en later ook bij veel Verlaat Verdriet-ers de plaats ingenomen die het toekomt!

    Geen kind meer

    Karin Bloemen

    Tekst: Jan Boerstoel

     

    Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt,
    Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind,
    Je wilt ‘r over praten, maar niet op haar manier,
    Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier.
    Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag?
    En dan opeens, dan is ‘ie er, die dag…..

    De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
    en al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte:
    de scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw,
    die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou,
    en hopelijk ook de andere kant: de aardige, de zachte
    maar of je die hebt mee-geërfd valt nog maar af te wachten.
    De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
    de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

    Wat al die jaren fout ging, komt dan niet meer terecht
    en wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd.
    De machteloze frasen van je genegenheid
    en dat het niet haar schuld was

    en ook dat ’t je spijt
    de dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
    En dan zo graag nog één keer zeggen zou.

    De dag waarop je moeder sterft,
    de dag die al je dagen, van dan af aan wat grijzer verft
    al hou je niks te klagen.
    Je hebt je goeie vrienden nog,

    die staan je ook dichtbij,
    en als je soms een minnaar zoekt, dan staan ze in de rij.
    Maar niemand zal meer weten

    hoe je met je pop kon spelen.
    En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen.
    De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kan, en klein
    de dag waarna je nooit meer kind zult zijn…….

     

    http://www.search.ask.com/web?l=dis&o=100000027cr&qsrc=2869&gct=kwd&q=geen+kind+meer%2C+karin+bloemen