Je suis

Je suis orphelin.
Ik ben wees.

Al de hele week speelt het door mijn hoofd.
Twee, nog betrekkelijk jonge, mannen vermoorden in Parijs twaalf mensen. In koelen bloede. Twee mannen – broers – die in hun vroege jeugd binnen een jaar tijd hun beide ouders verloren door de dood.
Wezen dus.
Bij de voorbereidingen voor deze moorden geholpen door een vrouw. Een vrouw die in haar vroege jeugd haar moeder verloor door de dood.
Halfwees dus.
Veelvoudige moord, in naam van een andere wees. Een andere wees die eveneens in zijn allervroegste jeugd zijn beide ouders verloor door de dood.
De profeet Mohammed.

Wanneer gaat de wereld het eindelijk begrijpen?

Wanneer gaat de wereld eindelijk begrijpen hoe ingrijpend het verlies van een ouder – laat staan beide ouders – voor jonge kinderen kan zijn. En hoe verwoestend dat verlies kan zijn voor de ontwikkeling van hun identiteit.

Mag ik dit hier wel schrijven?
Ik voel verzet in me tegen dit schrijven. Veel verzet. Zijn deze moorden niet veel te groot en veel te verstrekkend om de gevolgen van jong ouderverlies in dit verband aan te mogen roeren?

Mag ik hier, op deze plek, zwijgen?
Terwijl dit mogelijke verband wel de hele week al door mijn hoofd speelt?
Wie zegt het dan wel? Wie vraagt dan wel wanneer de wereld eens zal leren begrijpen hoe groot en omvangrijk de ruptuur van jong ouderverlies kan zijn? En ook: hoe verborgen, hoe onzichtbaar voor de buitenwereld, de problematiek van jong ouderverlies gedurende hele lange tijd kan zijn? Hoe de gevolgen van jong ouderverlies nog altijd worden gebagatelliseerd? Opzijgeschoven als ‘life-event van lang geleden’? Dat er nog altijd wordt gekeken naar ‘wie er geen last van heeft’, in plaats van te (willen) zien hoeveel volwassenen in hun dagelijkse leven worstelen met de gevolgen van dit vroege verlies?

Wanneer gaat de wereld het eindelijk onderkennen?

Ik weet het niet. Terwijl ik dit schrijf weet ik het nog steeds niet. Ik zet dit bericht in concept en zal het allemaal nog eens door me heen laten gaan. Het herlezen. Nogmaals overwegen.

Want een ander, ook heel groot, deel van mij weet heel erg goed hoe groot het in werkelijkheid is. Weet heel erg goed hoe weinig kennis van en hoe weinig erkenning voor de gevolgen van jong ouderverlies er nog steeds is.
Kinderen helpen bij verlies en rouw is één – en laat niemand nalaten kinderen die een ingrijpend verlies lijden te helpen! Maar alle Liefde voor later, alle beschilderde kisten, alle tekeningen, alle opgelaten ballonnen enzovoort, enzovoort zijn bij lange na niet genoeg.

De gevolgen van jong ouderverlies onderkennen is twee.

Erkennen

Laat de wereld eindelijk begrijpen hoe groot die gevolgen kunnen zijn.
Laat de wereld die gevolgen eindelijk onderkennen en serieus nemen.
Laat de wereld eindelijk de noodzaak hiervan inzien.
Laat de wereld eindelijk de gevolgen van jong ouderverlies erkennen.
Er zijn levens te winnen!