Het oude loslaten
Het oude loslaten, het nieuwe verwelkomen. Het is zo gemakkelijk gezegd. Maar doen: da’s toch weer iets anders. Het oude loslaten In de afgelopen tijd heb ik dat weer eens aan den lijve ondervonden. ‘Als ik met pensioen ben, kopen we een casco. Dan kunnen we dat helemaal maken zoals we dat zelf willen.’ Sinds…
Het oude loslaten, het nieuwe verwelkomen.
Het is zo gemakkelijk gezegd.
Maar doen: da’s toch weer iets anders.
Het oude loslaten
In de afgelopen tijd heb ik dat weer eens aan den lijve ondervonden. ‘Als ik met pensioen ben, kopen we een casco. Dan kunnen we dat helemaal maken zoals we dat zelf willen.’
Sinds twintig jaar hebben we een eigen plekje op Terschelling. Bijna twintig jaar onze Aquamarijn: een stacaravan met al een fors aantal jaren op de teller toen we hem konden kopen.
Vorig jaar was het zover. We kochten een casco en M. ging aan het werk. Een groot avontuur, waar de overtocht in vliegende storm afgelopen januari nog maar een deel van was.
Gewerkt heeft M.! Maanden lang. Samen met zijn maat F. Beiden een casco (De Duntep). Beiden vakmannen bij uitstek. De een metaal-man, de ander van het hout. Alleen dat al: twee vakmannen samen aan het werk zien zijn. Wat een feest! Zoveel zorg, zoveel aandacht, zoveel toewijding, zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, zoveel krachttermen.
Twee grote karren vol keuken, kachel, bed, kussen, matras enzovoort enzovoort hebben we verscheept naar Terschelling.
Intussen is onze Aquamarijn in de herfst op een ander plekje gezet, naast ons nieuwe onderkomen. Zodat we nog een plek hebben om in te leven.
En daar zit ‘m nou net de kneep. Onder de handen van M. en F. groeiden de Dunteps uit tot prachtige huisjes. Minstens tachtig keer per minuut heb ik het uitgeroepen: ‘Wat doen jullie dat goed!’
‘We kunnen er in’, roepen we regelmatig. Om vervolgens te vertrekken naar onze Aquamarijn, om daar te koken, te eten, te zitten, te slapen. ‘Kan er nog geen afscheid van nemen’, waagt de een het tegen de ander te mompelen.
Tot ik heb besloten: ‘Zo, en nu ga ik daar het bed op maken. Vannacht slaap ik in de Duntep. Ik merk wel hoever jij bent.’
Het nieuwe verwelkomen
Daar zitten we. Samen op onze prachtige nieuwe bank. Getimmerd door een vakman. Bekleed door een vakvrouw. Samen kijken we rond in ons nieuwe huis.
‘Ik mis m’n bankje’, zegt M. ietwat bedremmeld. ‘Nou ja, het zal wel wennen.’