• | | | | | | | | | | | | | | |

    Bijbellezen 4

    DoorTitia Liese

    ‘Ik wil het interview graag aan laten sluiten aan Hemelvaart en aan iemand missen‘ zegt ds. Ernst Zoomers. ‘Als je wilt kun je vast Handelingen 10-11 lezen ‘Wat staat gij daar…..Ik vraag je niet de bijbel uit te leggen, maar ga je in het interview vragen wat dit betekent voor jouw werk’. ‘Oh jammer’, reageer ik een beetje (te) snel. Bijbeluitleg, dat lijkt me wel wat. Ernstig geval van hybris!
    ‘Ik ga lezen’, corrigeer ik mezelf vlug. 

    Bijbellezen

    Handelingen 10-11

    Nog even voor wie het weer kwijt is geraakt:

    ……..en nadat hij dit gesproken had, werd Hij opgenomen, terwijl zij het zagen, en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. En toen ze naar de hemel staarden terwijl hij hemelvoer, zie, twee mannen in witte klederen stonden bij hen, die ook zeiden: Galilese mannen, wat staat gij daar en ziet op naar den hemel? Deze Jezus, die van u opgenomen is naar den hemel, zal op dezelfde wijze wederkeren, als gij Hem ten hemel hebt zien varen. Toen keerden ze terug .…….. 

    Inzichten

    In de tijd tussen ons eerste gesprek en nu is de bijbeltekst uit Handelingen voor mij, ongodsdienstige niet-bijbellezer, steeds meer gaan leven. En wel op een heel bijzondere manier. In deze paar korte zinnen zie ik de essenties van mijn Verlaat Verdriet-werk in een eeuwenoude, doorleefde, maar ook simpele structuur waar ik jou, lezer, graag in mee neem.

    Wolk

    Onderzoek de wolk die jou scheidt van je overleden ouder.
    Wat houdt die wolk allemaal in, bijvoorbeeld:

    Afstand
    Je ouder lijkt helemaal uit je leven verdwenen te zijn.
    Wie was zij?
    Wie was hij?
    Lees meer

    Weerstand
    Niet terug willen gaan naar het verlies van toen.
    Lees meer

    Emoties
    Emoties die je liever niet wilt voelen, die je opsluit in jezelf. Die je in je dagelijks leven van nu zo veel mogelijk uit de weg gaat. Zoals

    • pijn
    • angst
    • verdriet
    • boosheid
    • pijn
    • wrok
    • cynisme
    • onverschilligheid
      Lees meer

    Tijd
    Het is al zo lang geleden.
    Toen werd er heel anders omgegaan met verlies en rouw.
    Lees meer 

    Cultuur
    Hoe wordt er nu omgegaan met verlies en rouw.
    Lees meer

    Levensovertuiging
    Welke plaats geef je je ouder in je (spirituele) leven van nu.
    Lees meer 

    Familie-relaties
    Welke rol speelt het vroege verlies van je ouder(s) in je gezin van herkomst?
    Lees meer

    Staan

    Het gevoel van machteloosheid: je stond/staat als versteend.
    Lees meer

    Naar de hemel staren

    Wachten tot iemand anders je komt redden.
    Kom in beweging!
    Lees meer

    Terugkeren

    Terugkeren naar waar je vandaan komt – naar je roots.
    Lees meer 

    Handelen

    In beweging komen – handelen!
    Meer lezen over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.
    Het proces aangaan.
    Stappen zetten.
    Doen!
    Lees meer 

    Dank

    Met dank aan ds. Ernst Zoomers voor de inspirerende tekst.

    Lees ook

    Bijbellezen 1
    Bijbellezen 2
    Bijbellezen 3

  • |

    2016

    DoorTitia Liese

    2016

    Allereerst wil ik graag jou, lezer van mijn blog’s, in alle opzichten een goed 2016 toewensen.
    2016 – Ga er voor!

    2016 in duiken

    Op 30 december j.l. schreef ik de blog Doe ik het? Of doe ik het niet?
    Nou: ik deed het. We deden het, moet ik zeggen.
    ‘Ben je op 1 januari nog op Terschelling? vroeg ik aan Mirjam toen ik haar een paar dagen geleden sprak. ‘Ga je mee het nieuwe jaar in duiken?’ vroeg ik toen ze ‘ja’ zei op m’n vraag.
    ‘Doe ik’ zei ze, na een korte aarzeling.

    Niet onvoorwaardelijk

    Helemaal onvoorwaardelijk was het voor geen van ons beiden.
    Geen storm.
    Geen harde koude wind.
    Geen regen.
    En: graag op een stukje stil strand.

    Perfecte omstandigheden

    Vrijdag 1 januari 2016.
    Mooier kunnen de omstandigheden voor een nieuwjaarsduik niet zijn.
    Mooier voor een nieuwjaarsduik wordt het nooit meer.
    Op deze mooiste Nieuwjaarsdag ooit hebben we ‘het’ gedaan.

    De zon schijnt – en is zelfs al een beetje warm.
    Het is windstil – zelfs de vlag van Heartbreakhotel (Terschelling, aan het strand van Oosterend) hangt helemaal stil langs de stok.
    Opkomend water.
    Rustige zee.
    Mooie golven.
    Mensen die gewoon in het zonnetje op het strand zitten.
    Veel wandelaars. 

    En wij: wij duiken het koude water in.
    Want koud: dat was het toch zeker wel.

    2016 in gedoken

    Hoe dan ook:
    2016 zijn we ingedoken.
    En met plezier!

    PS: de foto’s van ons festijn zijn helaas niet voor publicatie geschikt.

  • Het oude loslaten

    DoorTitia Liese

    Het oude loslaten, het nieuwe verwelkomen.
    Het is zo gemakkelijk gezegd.
    Maar doen: da’s toch weer iets anders.

    Het oude loslaten

    In de afgelopen tijd heb ik dat weer eens aan den lijve ondervonden. ‘Als ik met pensioen ben, kopen we een casco. Dan kunnen we dat helemaal maken zoals we dat zelf willen.’
    Sinds twintig jaar hebben we een eigen plekje op Terschelling. Bijna twintig jaar onze Aquamarijn: een stacaravan met al een fors aantal jaren op de teller toen we hem konden kopen.
    Vorig jaar was het zover. We kochten een casco en M. ging aan het werk. Een groot avontuur, waar de overtocht in vliegende storm afgelopen januari nog maar een deel van was.
    Gewerkt heeft M.! Maanden lang. Samen met zijn maat F. Beiden een casco (De Duntep). Beiden vakmannen bij uitstek. De een metaal-man, de ander van het hout. Alleen dat al: twee vakmannen samen aan het werk zien zijn. Wat een feest! Zoveel zorg, zoveel aandacht, zoveel toewijding, zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, zoveel krachttermen.
    Twee grote karren vol keuken, kachel, bed, kussen, matras enzovoort enzovoort hebben we verscheept naar Terschelling.
    Intussen is onze Aquamarijn in de herfst op een ander plekje gezet, naast ons nieuwe onderkomen. Zodat we nog een plek hebben om in te leven.
    En daar zit ‘m nou net de kneep. Onder de handen van M. en F. groeiden de Dunteps uit tot prachtige huisjes. Minstens tachtig keer per minuut heb ik het uitgeroepen: ‘Wat doen jullie dat goed!’
    ‘We kunnen er in’, roepen we regelmatig. Om vervolgens te vertrekken naar onze Aquamarijn, om daar te koken, te eten, te zitten, te slapen. ‘Kan er nog geen afscheid van nemen’, waagt de een het tegen de ander te mompelen.
    Tot ik heb besloten: ‘Zo, en nu ga ik daar het bed op maken. Vannacht slaap ik in de Duntep. Ik merk wel hoever jij bent.’

    Het nieuwe verwelkomen

    Daar zitten we. Samen op onze prachtige nieuwe bank. Getimmerd door een vakman. Bekleed door een vakvrouw. Samen kijken we rond in ons nieuwe huis.
    ‘Ik mis m’n bankje’, zegt M. ietwat bedremmeld. ‘Nou ja, het zal wel wennen.’

  • | | |

    Een aangekondigde dood

    DoorTitia Liese

    ‘Denk jij dat zielsverhuizing bij leven en (wel)zijn bestaat?’ vroeg ik lang geleden door de telefoon aan Marijke. Het was één van die dagen van wanhoop en hoop die toen nog zo vaak deel uitmaakten van mijn leven. ‘Ja’, zei ze onmiddellijk. ‘En anders wacht je gewoon tot daarna’.

    Vandaag, 29 maart 2015 overlijdt Marijke Serné. Vriendin en collega. Ritueelbegeleidster van het allereerste uur, die haar werk als geen ander vorm heeft gegeven. Pionier.
    Al sinds lange tijd kampte Marijke met perioden van verwarring, mentale afwezigheid en een wankele fysieke gezondheid.
    De zelfdoding van haar man Frans, enkele jaren geleden, zette haar bestaan in alle opzichten op losse schroeven. De perioden van verwarring en afwezigheid werden groter en steeds meer onoverkomelijk. Nader onderzoek werd noodzakelijk. De uitslag Alzheimer trof haar als een mokerslag. ‘Ik geloof het niet’, riep ze fel.
    De afgelopen maanden nam Alzheimer haar leven steeds meer verwoestend over. ‘Ik verlang naar het einde’, verzuchtte ze vaak. Haar wens is gehoord en erkend. Wat bijzonder in een land te mogen leven waar dit tot de mogelijkheden hoort.
    Haar sterfdag heeft Marijke vastgesteld op zondag 29 maart 2015. Vandaag dus. Nu.

    In Marijke zal ik niet alleen de vriendin missen met wie het goed lachen was over de dood. De collega met wie ik lang heb samengewerkt, onder meer in onze cursus Maak de reis van je leven op Terschelling. De collega voor wier werk ik altijd diep respect heb gehad. Als Verlaat Verdriet-er verlies ik ook de vrouw die mijn Verlaat Verdriet-werk in goede tijden en in slechte tijden, door dik en dun, met heel haar hart heeft gesteund.

    Ik bewonder je moed Marijke, voor dit levensbeëindigende besluit. Jouw ziel is inmiddels verhuisd. Ik zal je missen. Meer dan ik nu kan bedenken.

    Je motto van Antoine de Saint Exupéry neem ik mee op mijn verdere weg:
    ‘Alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke blijft voor de ogen verborgen’.