Mijn hand leggen op onsterfelijke Verlaat Verdriet-ers

Nee, ik heb nooit van mijn leven gedacht dat ik niet zou kunnen sterven zonder mijn hand gelegd te hebben op werk van onsterfelijke Verlaat Verdriet-ers.
Maar als het dan toch kan….

Kasteelvrouwe Raphaela

Afgelopen winter las ik een artikel in Volkskrant Magazine over kasteelvrouwe Raphaela, Castiglione del Terziere en de vele eeuwenoude kunstschatten die haar dagelijks omringen.

Castiglione del Terziere

Ik deelde het artikel met Jolanda.
‘Gaan?’ appte Jolanda?
‘Ja’ appte ik terug.
Eergisteren kregen we e-mail van kasteelvrouwe Raphaela. We zijn van harte welkom om het kasteel te bezoeken. En te verblijven in één van de dimore die bij Castiglione del Terziere horen.

Drie dagen en nachten verblijven tussen eeuwenoude Italiaans/Europese kunstschatten.
Rubens (1577-1640, 12 jaar toen hij zijn vader verloor) aan de muur.
(Eerste drukken van) Dante (1265-1321, 6 jaar toen hij zijn moeder verloor), Petrarca (1304-1374, 15 jaar toen hij zijn moeder verloor), Bocaccio (1313-1375, verloor zijn moeder vlak na zijn geboorte), Erasmus (1466-1536, 13 jaar toen hij zijn beide ouders verloor) in de imense bibliotheek.
En dat allemaal zomaar vast mogen houden.

Het is inmddels al lang geleden dat ik voor het eerst in Florence kwam. Dagenlang heb ik in verwondering rondgelopen. Hier liepen ze gewoon rond: de mensen die ik tot dan toe kende van schilderijen. Ze reden in auto’. Stapten uit de bus. Dronken hun espresso op het terras. Deden hun boodschappen op de markt.

Loggia

En dan nu een paar dagen in en uit lopen tussen de kunstschatten. gewoon. Alsof dat volkomen normaal is.
Even om de hoek de marmergroeven van Carrara bezoeken waar Michelangelo (1475-1564, 8 jaar toen hij zijn moeder verloor) eigenhandig het marmer uitzocht voor zijn David.

Nog een maand, en dan hoop ik mijn kopje koffie te kunnen drinken op de loggia van Corpo di Guardia.