‘Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn’

Vanochtend sprak ik een Verlaat Verdriet-er aan de telefoon.
Vrouw. 40+. Verloor jong haar beide ouders. Directeur/eigenaar van een goedlopend bedrijf.

Zoektocht

Zoekt. Wat is er toch met mij aan de hand?
Komt in haar zoektocht onder meer terecht bij een maatschappelijk werkster.
Vertelt haar thema’s. Thema’s die je op een kilometer afstand herkent als Verlaat Verdriet-thema’s, zoals
Altijd het gevoel hebben: er klopt iets niet met mij. Maar wat?
Onrust. Altijd een gevoel van onrust.
Steeds op zoek naar een gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.
Innerlijke eenzaamheid.
Het gevoel nergens bij te horen.
Er van buiten stoer en sterk uitzien, maar van binnen diepe onzekerheid voelen.

Verlies beide ouders

‘Zelf denk ik dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van mijn beide ouders.’ zegt deze Verlaat Verdriet-er.

‘Nee,’ zegt de maatschappelijk werkster beslist. ‘Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn.’

HELP