Mijn moeder hield van Fresia’s

Fresia’s

Mijn moeder (overleden in 1957, ik was 8) was een hartstochtelijk tuinierster. Als kind vond ik dat heel normaal. Ik vermoed dat ik dacht dat alle moeders dat deden. Mijn moeder was niet alleen een hartstochtelijk tuinierster, ze was ook een tuinierster die andere mensen inspireerde, heb ik later begrepen.
Ik heb dat niet geërfd van haar, dat tuinieren omdat je van tuinieren houdt. Wel is de betekenis van mijn tuin ingrijpend veranderd nadat ik, nu zo’n tien jaar geleden, van mijn woonplek ook mijn werkplek maakte. Mijn tuin moet een tuin zijn waar het goed toeven is. Dat betekent dat ik regelmatig, en zeker wel met plezier, tijd inruim om in mijn tuin te werken.
Vandaag is het goed tuinwerkweer. Ik sta ik weer eens op mijn kop tussen de planten, als er ineens door mijn hoofd schiet: mijn moeder hield van Fresia’s. Een zin die ik vaak van Verlaat Verdriet-ers hoor in de basisworkshops Verlaat Verdriet. Zowel van vrouwen als van mannen. Mijn moeder hield van Fresia’s.

Ik ben er altijd benieuwd naar.
Houden moeders echt van Fresia’s?
En zo ja: van witte of van gele? Of van paarse? Of van oranje?
Hielden moeders vroeger van Fresia’s?
Hielden alleen vroeg overleden moeders van Fresia’s?
Houden moeders van nu ook van Fresia’s?
Is dat bij bloemverkopers in den lande bekend? Weten die dat moeders van Fresia’s houden?
Verkopen bloemverkopers aanzienlijk veel meer bossen Fresia’s op Moederdag?
Zijn Fresia’s moederbloemen? En zo ja: waarom?

Ik weet het nog steeds niet. Wel schoot me vanmiddag in de tuin te binnen dat mijn moeder een Ex Libris had, gemaakt in maart 1935 door een mij onbekend iemand (hoewel die mij onbekende iemand ook wel eens mijn vader geweest kan zijn, die maakte nog wel eens wat), met daarin een afbeelding van een Fresia.

Eén moeder heb ik al.
Mijn moeder hield van Fresia’s!