• | | |

    SAMEN, een prentenboek van Jane Chapman

    DoorTitia Liese

    In de week voorafgaand aan de samenkom-dag van De weg van liefde 2023 op zondag 7 april j.l. trof ik in de boekhandel een stapeltje prentenboeken. Precies het aantal van de deelnemers aan die dag. Zelf heb ik een zwak voor prentenboeken. Een heel groot zwak. Ik zag de boeken. Voelde meteen: deze wil ik kopen om mee te geven.

    Het boek zelf kan ik hier niet met jullie delen. Maar als je de woorden leest die bij de platen horen, dan begrijp je vast meteen waarom ik dat boek moest kopen voor een groep die tijdens de schijfretraite De weg van liefde zo intens heeft gewerkt met woord en beeld.

    De woorden uit samen

    Onder de groene bladeren
    komt een klein
    gezichtje tevoorschijn.
    Stil. Alleen. 

    De wereld
    is vreemd en vol
    enge schaduwen.

    Maar regenwolken brengen 
    zoet water,
    de wind brengt de geur van eten….

    en iets anders.
    iets nieuws, 
    Iets groots.
    Iets…..

    engs.

    Maar achter dat enge gezicht
    zit vriendelijkheid.
    Een zachte hand.

    Een vriend die zijn eten met
    je deelt….

    die je laat
    lachen….

    en de wereld weer
    veilig maakt…

    en zelfs een
    beetje magisch.

    Soms lijkt de
    wereld nog vol enge schaduwen.

    Maar je hebt een vriend
    met wie je
    avonturen
    beleeft….

    en weer gelukkig wordt….

    samen. 

    Samen

    De deelneemster wier verhaal ik vanochtend deelde sloot, geïnspireerd door de tekst in het prentenboek SAMEN, onze samenkom-dag af met een hartverwarmend doorschrijf-Elfje:

    Samen
    Samen alleen
    Liefdevol samen alleen
    Samen, liefdevol, gelukkig veilig
    Samen

    Samen
    Allemaal samen
    Iets groots beleven
    Samen delen in veiligheid
    Hand

    Hand
    Samen aangereikt
    Daar waar nodig
    Samen het avontuur beleven
    Codiponte

    Codiponte
    Verdwenen schaduw
    De schaamte voorbij
    De magie van delen
    Warmte

    Kopen

    SAMEN

    Meer lezen

    De weg van liefde  

  • | | |

    De weg van liefde: geen betere plek

    DoorTitia Liese

    Gisterochtend in mijn blog De weg van liefde: een bijzondere en verruimende weg deelde ik het verhaal met je dat een van de deelnemers gisteren met ons deelde.
    Ook een andere deelnemer aan De weg van liefde schreef voor deze samenkom-dag over haar ervaringen. Met de toestemming van ook deze deelnemer deel ik haar woorden graag met jou.

    6 maanden geleden, maandag 9 oktober 2023

    Aan het einde van de middag lopen Titia en ik door de smalle straatjes van Codiponte, over de brug, richting de Pieve (kerk). In de kerk zaten drie Italianen een lang gebed op te lezen waar ik maar enkele woorden van kon verstaan. ‘Santa Maria, amen’… Later begreep ik dat ze in de stand repeat waren blijven hangen, althans dat maak ik er zelf van. Na hun gebed staken Titia en ik een kaarsje aan. Dat de kaarsjes dicht naast elkaar stonden was fijn.

    Heftig bericht

    Een gezoem, deze keer geen beestje. Huh ben ik dat? 010-ziekenhuis Rotterdam. Ik had zoiets van: dat komt wel. Een paar tellen later weer. Toch maar even de kerk uit gelopen. De arts. Hij vroeg of het schikte, later kon ik hier wel schrikte van maken. De vraag of ik zat? Nou, nee leunend tegen de Pieve is dat ook oké?

    Een levens veranderend binnen slaand bericht. Verlammende stilte in mijzelf. Mijn papa ging dood aan longkanker toen ik veertien jaar was, nooit gerookt, nooit gedronken. Het eerste wat ik dacht: ik heb nooit gerookt, nooit gedronken en heb ook longkanker, net als mijn vader. Ik heb nog maar drie maanden. Een redenering direct uit mijn kind perspectief. Ik ben nu volwassen, het is anders, maar niet minder pijnlijk.

    Delen

    De uren die volgden, een storm en stroom aan emoties en gedachten van ongeloof. Ik kon het wel uitschreeuwen, een woordeloze stilte sloeg naar binnen. Ik wilde vooral niet dat mijn bericht invloed zou hebben op de week. Niet op de groep, niet op mezelf. Het direct delen van zoiets intens heftigs was iets wat ik niet altijd deed. Maar ik heb ervaren dat het samen zijn in deze groep mij een veilige plek heeft geboden om dit wel te kunnen doen. Ik schrijf het nu op in twee zinnen. Het lijkt zo makkelijk gedaan, maar ik was en ben blij met de ondersteuning die ik van Titia daarin direct kreeg.

    Voor mijn gevoel had dit bericht zeker wel invloed, maar stond het niet op de voorgrond. Ik kon het voor mezelf redelijk goed houden binnen de vier muren van mijn slaapkamer. Desalniettemin kwam het daar wel eens buiten als jullie liefdevol vroegen het met mij ging. Een knuffel, een hand op mijn schouder of een lief ingefluisterd woord. Dank jullie wel daarvoor. Titia heeft het naar mij wel eens benoemd dat er op dat moment geen betere plek was met zulke lieve en warme mensen om me heen mijn ‘weg van liefde’ voort te zetten. Daarvoor nogmaals mijn hartelijke dank.

    Lees meer

    De weg van liefde

  • | | |

    De weg van liefde: een bijzondere en verruimende weg

    DoorTitia Liese

    Gisteren, zondag 7 april 2024 kwamen wij, deelnemers aan De weg van liefde 2023, bij elkaar om een dag samen te zijn. Te delen met elkaar. Hoe kijken we terug naar die mooie, bijzondere en verruimende week in Codiponte, in oktober 2023. Wat gebeurde er toen. Hoe gaat het nu met je. Wat heeft De weg van liefde bij jou in beweging gezet.

    Een van de deelnemers aan De weg van liefde schreef voor deze samenkom-dag over haar ervaringen. Deelde haar ervaringen met ons. Met de toestemming van deze deelnemer deel ik haar woorden graag ook met jou.

    De weg van liefde 2023

    De dagen nadat ik terug was uit Italië voelde ik me sterk en trots. Ik had behoefte aan rust. Voelde verbinding, verbinding met mama. Mama is een stukje van mij. Voel onvoorwaardelijke liefde.

    In Italië vond ik de natuur inspirerend. Bijzonder om te ervaren wat het stromende water teweeg kan brengen. Zo intens, hoe ik dat kon voelen.

    Schrijven, het effect van schrijven. Voor mij een nieuwe manier om te delen en te helen. En het kan altijd. Veel momenten thuis pak ik pen en papier en geeft het verlichting. Verlichting omdat ik mijn gedachten en gevoelens verwoord.

    Voor mij was het heel bijzonder om bij het grote verdriet, de leegte in mij, te kunnen komen. Het voelde als er doorheen gaan, maar er sterker van te worden. Voor mij onvergetelijke momenten die mij sterker hebben gemaakt. Sterker doordat ik mij meer verbonden voel met mama, en een stuk geheeld.

    De maanden nadat ik terug was uit Italië voelde ik me sterk. Maar op sommige momenten juist kwetsbaar. Doordat er muren weg zijn, kwamen sommige situaties extra binnen. Maar ik heb ervaren dat ik er uiteindelijk sterker van werd.

    Ik heb in Italië allerlei emoties ervaren. Van verdriet tot lachen.
    Dit samen heeft mij een onvergetelijke week laten hebben.
    Een week met veel lieve mensen. Een week met een heerlijke Italiaanse keuken in een schitterende omgeving.

    Samenvattend het mooiste kado, dat ik me ooit heb kunnen bedenken.

    De weg van liefde

    Lees meer over De weg van liefde 

    Privacy

    In verband met de privacy worden ervaringen van deelnemers nooit gedeeld zonder toestemming, en altijd geanonimiseerd.

  • | | |

    La Chimera, film van Alice Rohrwacher

    DoorTitia Liese

    Tombaroli

    Tombaroli noemen ze zichzelf. En ze zijn er trots op. Trots op het vak van grafrover. Mannen zijn het, en een enkele vrouw. Die de armoede in hun bestaan proberen op te lossen met het openbreken, en het leegroven van Etruskische graven in de buurt van hun dorp. Grafrovers die niet alleen graven schenden, en beroven van geschenken die de doden mee hebben gekregen, maar ook de heiligheid van de eeuwige grafrust.

    La Chimera

    Donderdagochtend vroeg in de ochtend. Ik lees een recensie in de krant over La Chimena. Film van de Italiaanse cineaste Alice Rohrwacher. Ik word getroffen door de parallellen die ik zie tussen deze film en verlate rouwprocessen. Een film over heden en verleden. Over verleden en heden. Gelaagdheid. Verwikkelingen en verstrikkingen. Graven in het verleden. Dood, verlies en rouw. Tijd, plaats en cultuur. Onmiddellijk weet ik het. Deze film moet ik zien. En wel nu. Meteen. ‘Martine, La Chimera. Heb je zin, tijd en gelegenheid om vanavond mee te gaan? ‘Dat heb ik.’ appt Martine terug. ‘Ik ga met je mee.’ En daar zitten we diezelfde avond. Twee Verlaat Verdriet-ers kijken naar de meest bijzondere film die ik in jaren heb gezien.

    Graven in het verleden

    Wij, Verlaat Verdriet-ers van nu. Geboren en opgegroeid in een tijd waarin alles in het teken heeft gestaan van vooruitgang. Toekomstgericht. Zo toekomstgericht dat verleden een zwart gat lijkt te zijn. Verdacht. Zo verdacht dat je je er vooral verre van moet houden. Waar je je vooral niet mee bezig moet houden. En waar je al helemaal niet in moet gaan graven.
    Graven in het verleden. Dat is precies wat in deze film wel gebeurt door de Tombaroli, de grafrovers. Graven zonder toestemming van anderen. Verboden. Geschenken opgraven die de doden mee hebben gekregen voor hun zielenheil. Geheimen. Waardevolle kunstschatten. Symbolen uit de tijd en de cultuur van de Etrusken, voor-moeders en voor-vaders van de Tombaroli. In deze film nog altijd zichtbaar in het uiterlijk van de acteurs. Geheimen die de rovers in onze tijd, en in onze cultuur, allang niet meer kunnen doorgronden. Laat staan begrijpen.

    Overeenkomsten

    Ik zie tal van overeenkomsten met onze verlate rouwprocessen.

    • Hoe gevaarlijk is het voor je als je bent opgeroeid in een tijd ‘zonder verleden’, om je in het heden bezig te gaan houden met je verleden;
    • Waar in je leven zijn verleden en heden in elkaar verstrikt geraakt;
    • Moet je daar iets mee;
    • Wil je daar iets mee;
    • Wat betekent het om te graven in het verleden, terwijl je geen idee heb wat je dan allemaal naar boven haalt;
    • Wil je dat allemaal wel weten;
    • Mag je dat allemaal weten?

    La Chimera

    Wat mij betreft is La Chimera een film met een heel bijzondere lading. Enerzijds het kijkplezier dat deze kleurrijke Italiaanse tragikomedie de kijker biedt. Anderzijds de aanzet tot nadenken over je eigen verlate rouwproces. Dilemma’s waar je voor kunt komen te staan. Uitdagingen die je aangaat. Moed die je op moet brengen om eraan te beginnen. Discipline die je op moet brengen om door te zetten. Opluchting die je voelt als je in beweging komt. Vreugde die het je brengt als je weer bijzondere ontdekkingen hebt gedaan. Over jouw verleden. Jouw heden. En over jouw toekomst.
    Wat mij betreft: zelf wil ik deze film nog minstens tien keer zien. Om te genieten van dit schouwspel. En om alle symboliek in deze film die verwijst naar Verlaat Verdriet en verlate rouw te zien en te doorgronden.

    Chimaera: betekenis

    Wezens uit de Griekse mythologie. Monsterlijk schepsel, samengesteld uit delen van meerdere beesten. Van oorsprong afkomstig uit Anatolië. Het waarnemen van de Chimaera was een voorteken van onweer, schipbreuken en natuurrampen. Ook naar deze betekenis wordt in deze film verwezen. Je kun het zelf zien, en horen!