• | |

    Kun je ooit nog geloven…..

    DoorTitia Liese

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
    Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

    Tegenslagen incasseren

    Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

  • | |

    Het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek helpt je verder

    DoorTitia Liese

    ‘Dag vader, hier ben ik dan. Je zoon.’ 
    Ap Dijksterhuis begon de zoektocht naar zijn vader die hij vroeg verloor met het openen van de blikken trommel met documenten die al twintig jaar in zijn kast stond. Twintig jaar had hij het weten te vermijden de trommel te openen. Nu durfde hij de stap te zetten. Hij sorteerde de documenten op wat hij op dat moment onder ogen durfde te zien. Legde de documenten op een tijdlijn. Paste stap na stap de documenten als puzzelstukjes in elkaar. Zo ontstond zijn verhaal. Het verhaal van zijn zoektocht naar zijn vader.

    Symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis

    Zijn verhaal is in boekvorm uitgegeven onder de titel Vader. Afgelopen zomer las ik zijn. boek. Een boek vol Verlaat Verdriet-thema’s. ‘Ap, we hebben je nodig‘ mailde ik hem toen ik het boek uit had. ‘Wij Verlaat Verdriet-ers hebben jou nodig.’ Uit die mail ontstond een mailwisseling. Uit die mailwisseling ontstond ons symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis.

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek Helpt je verder

    Ik ken het verlangen van veel Verlaat Verdriet-ers om hun verhaal op te schrijven. Hun levensverhaal. De puzzelstukjes van hun leven bij elkaar te zoeken. In elkaar te passen. Maar hoe doe je dat? Waar begin je? Hoe houd je het vol?
    Het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek helpt je daarbij. Het helpt je op weg. Ondersteunt je met een brede ervaringskennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Rijkt je de helpende hand als je onderweg bent. Geeft je herkenning en erkenning in de interviews. Helpt je structureren. Stap na stap te leren vertrouwen dat ook jij, op jouw eigen manier, jouw verhaal vorm kunt geven.

    Bestellen

    Lezen

    Verhaal van Corine

    Doen

  • | |

    Casa Bodoni – wij verheugen ons!

    DoorTitia Liese

    Op 26 december 2023 plaatste ik mijn blog Verlaat Verdriet: ideeën, plannen en initiatieven voor 2024. In dit bericht ook een oproep voor een co-investeerder voor ons project op het pleintje van CodiponteCastello. ‘Ik ben op zoek naar een project waarin ik mijn spaargeld kan investeren‘ meldt een spraakbericht me op de laatste dag van het jaar 2023. Jazeker: op zondag 31 december 2023.

    Ik zie mezelf nog zitten. Op m’n bank. In m’n huisje. Op Terschelling. Ik luister het bericht een paar keer af. JA, ik hoor het goed. JA, ik hoor het echt goed. En nogmaals: JA, ik hoor het echt heel goed. Ik hoor een bericht van Pomme. Ze vertelt me dat ze op zoek is naar een project waar ze haar spaargeld in kan investeren. Ze vertelt me ook dat ze het graag met mij wil hebben over ons project op CodiponteCastello. Casa Bodoni, we verheugen ons, denk ik meteen!

    Pomme

    Pomme Termond. Afgelopen zomer heeft wederzijds vriendin Angie ons gekoppeld via de App. Angie en ik in de zon op Terschelling. ‘Ik vind dat jullie elkaar moeten leren kennen’. Via de App waren Pomme en ik dus al met elkaar verbonden. Voor elkaar ontmoeten hadden we nog geen gelegenheid. Maar het is Pomme die het bericht heeft ingesproken. Je begrijpt dat er na het spraakbericht heel wat App-jes, spraakberichten, telefoontjes over en weer zijn gegaan tussen ons.

    Ontmoeting

    Vorige week hebben we elkaar gesproken. In Maastricht, waar Pomme – onder veel meer trauma-therapeut met eigen praktijk – gewoonlijk werkt. Ik kan je nog steeds niet goed vertellen wat er gebeurde. Maar er gebeurde iets heel wonderbaarlijks tussen ons, terwijl we ondertussen stevig met onze voeten op de aarde stonden. ‘Dit is haast buitenaards wat er gebeurde’ zoemde op de terugweg en de volgende dagen door mijn hele lijf. Hoe is dit mogelijk? Is het mogelijk in dit verband iemand te ontmoeten met wie je het gevoel hebt dat alles naadloos in elkaar past? Wij samen. Ons gesprek. Ons werk. Onze ideeën over samenwerken. Het project op het pleintje van CodiponteCastello samen met Maartje Schönefeld en Davide Donati. Casa Bodoni. Codiponte – waar oud zeer kan helen.

    Bellen met Maartje

    ‘Maartje, er gebeurt nu iets heel bijzonders’ vertel ik een paar dagen later Maartje aan de telefoon. Iets wat ik nooit had kunnen bedenken. Wat ik nooit had durven bedenken. Iemand die zich meldt voor ons project. Die er al helemaal bij hoort, terwijl we nog bezig zijn met kennis maken. ‘Het voelt echt als buitenaards. Als iets wat eigenlijk niet kan gebeuren’. Het kan wel, besluiten Maartje en ik samen aan de telefoon. Het bestaat. Het is echt. Iemand, Pomme dus, die niet alleen haar spaargeld wil investeren in ons mooie en bijzondere project, maar die ons project ook helemaal begrijpt. Doorvoelt. Die ons project ook op heel veel andere wijzen komt versterken. Met kennis. Kunde. Ervaring. Liefde. Saamhorigheid. ‘Ik kan er nog niet bij, Maartje. Maar we komen er aan. Pomme en ik komen samen naar Codiponte. Binnenkort’.

    Lees meer

    Volg ons

    Volg mijn blogs op www.verlaatverdriet.nu 

  • | | |

    Meer antwoorden over het symposium

    DoorTitia Liese

    Op 23 januari plaatste ik mijn blog Veel gestelde vragen over symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis. Sommige vragen mogen nog wel wat extra antwoorden krijgen.
    Vandaag over het begrip Symposium. En dus ook over inhoud van ons symposium op 2 maart a.s.

    Symposium nu

    In onze moderne tijd is een symposium meestal een bijeenkomst met wetenschappers. Zij presenteren hun kennis aan aanwezigen. In de middag workshops waarin verworven kennis wordt verwerkt. Voor organisatiebureaus ook een verdienmodel.

    Symposium toen

    Hoe anders ging dat in het oude Griekenland. Toen symposiom een bijeenkomst was voor vrije mannen. Een drinkgelag. Gedeelde gezelligheid. Verbonden aan de goden, met bijbehorende rituelen. Daarnaast was de betekenis van symposiom het gezamenlijk aandacht geven aan een specifiek thema. Verboden voor vrouwen (behalve voor sommige. Dit verdienmodel snap je vast wel).

    Symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis

    Je zou kunnen zeggen: ons symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis heeft een beetje van beide niet, en van beide wel. Van symposium NU. En van symposiom TOEN. Ons symposium is geen bijeenkomst waarin geleerden hun publiek toespreken. Is geen bijeenkomst waarin kennis uit wetenschap centraal staat. Ons symposium is ook geen bijeenkomst exclusief voor mannen. Is geen bijeenkomst waarin een drinkgelag centraal staat.

    Ontmoeten

    Symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis is wel in de eerste plaats bedoeld om Verlaat Verdriet-ers de gelegenheid te geven elkaar te ontmoeten. ‘Onder elkaar te zijn.’ Samen aandacht te geven aan het onderwerp dat ons verbindt: Verlaat Verdriet. Ook Ap Dijksterhuis is een Verlaat Verdriet-er. Hij verloor zijn vader in zijn vroege jeugd. Ook al is Dijksterhuis wetenschapper, op onze dag deelt hij zijn kennis uit ervaring met ons. Gelijkwaardig. Zoals we op deze dag allemaal gelijkwaardig zijn.

    Schrijfworkshops

    Over de schrijfworkshops in de middag lees je een dezer dagen een extra bericht. De schrijfworkshops zijn namelijk niet bedoeld om te leren schrijven. De schrijfworkshops zijn er om ervoor te zorgen dat je weer goed – en geïnspireerd – naar huis kunt gaan.

    Meer lezen

    Elfje

    Verlies
    Verlate rouw
    Ontmoeten en (bij)praten
    Samen delen, samen helen
    Symposium