• | | |

    Lééf tijd in Codiponte: balsem voor de ziel

    DoorTitia Liese

    Als de dag van gisteren herinner ik me de bijzondere ervaring die ik een aantal jaren geleden had in Codiponte. De ervaring van tijd. Van natuurlijke tijd. De tijd van licht en donker. Van de seizoenen. De circulaire tijd. De tijd die altijd doorgaat. Die niet terug te draaien is. Maar die zich altijd weer herhaalt. Altijd. En overal. Voor iedereen op dezelfde manier. Zonder dat iemand daar invloed op heeft.
    En dan, daar in Codiponte, tegelijkertijd de mechanische tijd. De tijd van de klok. De tijd die altijd, zonder pauze, vooruit gaat. de lineaire tijd. Gemaakte tijd die ons het besef  heeft gegeven van verleden. Heden. Toekomst. Van de individuele beleving van tijd.

    Lééf tijd in Codiponte

    ‘Mensen hier kijken toch altijd wat bevreemd naar de obsessie met het verleden.’ vertelt Maartje Schonefeld me indertijd in Codiponte. ‘Het verleden is hier aanwezig. Gewoon. Altijd. In het dagelijks leven. Je struikelt hier als het ware over het verleden.‘

    Balsem voor de ziel

    ‘Dit is de plek waar ik wil werken. Met Verlaat Verdriet-ers. Met BeeldTaal. De plek waar de tijd als het ware even voor je stil staat. Waar rust is. Waar je bezig kunt zijn met je verleden in een beeldenrijk heden. Aandacht is voor jou. Waar je verzorgd wordt. De weg van liefde. Balsem voor de ziel.

    Gids

    In deze rijkdom aan beelden, symbolen en betekenissen uit een ver verleden kun je als deelnemer aan De weg van liefde wel een klein gidsje gebruiken’ realiseerde ik me. Een gidsje dat je mee kunt nemen op De weg van liefde. Binnen. En naar buiten. Dat jou opmerkzaam maakt op de geschiedenis van Codiponte in beelden, symbolen, betekenissen. Zo gedacht, zo gedaan. Ik ben gaan speuren naar sporen in de rijke geschiedenis van Codiponte. Wat een rijkdom. Wat een lange, en wat een bewogen geschiedenis.

    Pieve

    Al speurend kwam ik een video tegen met Gregoriaans gezang in de pieve (vroeg-middeleeuwse kerk) van Codiponte. Je kunt het horen. Je kunt het zien. Op deze zondagochtend 8 augustus 2021. Op je eigen plek in Nederland.
    Als je er de tijd en de rust voor neemt: helemaal voor jou. Leef en ervaar tijd in Codiponte in dit eeuwenoude gezang.

  • | | |

    De weg van liefde: BeeldTaal in Italië

    DoorTitia Liese

    De weg van liefde

    Biografische retreat

    Met veel liefde en plezier nodig ik je uit voor de biografische retreat
    De weg van liefde van 23-29 oktober 2021 in Italië.

    BeeldTaal

    Schrijven in een inspirerende omgeving.
    Titia die je meeneemt in het BeeldTaal-schrijfprogramma dat ze speciaal voor Verlaat Verdriet-ers heeft ontwikkeld.
    Je met raad en daad terzijde staat bij je schrijfwerk.
    Stilte. Rust. Aandacht. Liefde.

    Mede-Verlaat Verdriet-ers ontmoeten. Levenservaringen delen.
    Leren van elkaar. Helen.

    Villa le Muse

    Maartje Schonefeld en Davide Donati, die je ontvangen in hun Villa le Muse in Codiponte met hun vanzelfsprekende gastvrijheid.
    Je verwennen met overheerlijke Toscaanse maaltijden en lekkernijen.
    Laat je muzen maar komen in Villa le Muse.

    Je bent van harte welkom, mede namens Maartje en Davide,  Titia

    Lees meer

    Aanmelden en informatie

    Meld je aan via de website https://wp.ronalt.nl/doen/hulp/inschrijven-activiteit/ ,
    bel Titia 06 – 53 76 58 43
    of mail titia@verlaatverdriet.nu als je meer wilt weten over De weg van liefde.

    ‘Biografisch werk is de brug tussen verleden en toekomst
    die je in het heden bouwt.’

  • | |

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    DoorTitia Liese
    Ada de Vette schreef een prachtig gedicht over haar ervaring tijdens onze biografische retreat De weg van liefde bij Maartje en Davide in Codiponte. Ada heb ik gevraagd of ik haar blog mag delen – gelukkig heeft Ada me daarvoor toestemming gegeven. Ik deel haar blog Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde op deze plaats graag met je.

    Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde

    Verlies

    Toen ik tien jaar oud was verloor ik mijn vader. Hij overleed op zijn werk aan een acute hartaanval. Deze gebeurtenis heeft veel impact gehad op mijn leven.
    Hoe? Dat heb ik lange tijd niet geweten. Er was altijd een gevoel van gemis en eenzaamheid op de achtergrond aanwezig, maar als jong kind leerde ik dat ik door moest gaan, sterk zijn, mijn eigen weg zoeken.

    Verdriet

    Het verdriet van mij, mijn moeder, broers en zussen was te groot om elkaar tot steun te kunnen zijn. Ik werd een eiland in een onveilige wereld, die elk moment kan instorten. Dat was mij immers eerder overkomen, dus waarom zou ik er op vertrouwen dat het niet nog een keer zou gebeuren.

    Doorgaan

    Zo voelde het voor mij in ieder geval. En ondertussen ging ik dapper door. Maakte de basisschool af, doorliep de middelbare school, ging studeren, kreeg een baan, een man, twee dochters. Een vervuld bestaan, met hoogte- en dieptepunten, waar toch altijd een grauwe zweem overheen hing. Ik wist het niet. Het verdriet was er altijd, maar ik voelde die nooit echt. Eigenlijk een beetje zoals ik dit stukje geschreven heb. Vlak en grijs.

    Verlaat Verdriet

    Pas veel later ben ik mijn verdriet gaan voelen. ‘Verlaat verdriet’ wordt het ook wel genoemd. Ik was vastgelopen in mijn opgekropte verdriet en ik was op zoek naar oorzaken. Al googelend kwam ik uit op de website van Titia Liese over verlaat verdriet. Er ging een wereld voor me open. Ik herkende zoveel van de verschijnselen die zij beschreef van mensen die op jonge leeftijd een ouder hadden verloren. Hier begon ook mijn zoektocht naar mijn vader en de band die ik nooit met hem heb opgebouwd. Hij mocht er weer zijn in mijn leven en ik ontdekte dat ik veel met hem gemeen had. Zijn liefde voor de natuur en muziek, zijn vriendelijke aard en loyaliteit, zijn gemoedelijkheid.
    Hoe meer ik me met hem verbond, hoe meer ik emotie kon toelaten in mijn leven. Boosheid en verdriet, het mag er weer zijn. Net als genieten van de mooie dingen in het leven.

    Codiponte

    Tijdens de biografische retreat De weg van liefde met Titia in Codiponte schreef ik een Pantoum. Het was het startpunt van mijn heling en mijn weg van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. Ik deel hem hier graag.

    Pantoum

    Ik maak contact
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Plots is mijn vader er ook
    Ik loop omhoog naar het oude klooster
    Genieten hè Pap
    Plots is mijn Papa er ook
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Genieten hè Pap
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    Fijn dat ik hier met jou kan lopen
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Wat had ik dit graag vaker met je willen doen
    En wat zie ik je nu, op dit moment
    Het brengt me terug naar die ene keer in Duitsland
    Zo zal het nooit meer zijn
    En wat mis ik je, nu op dit moment
    Ik zie het zonlicht door de bladeren vallen
    Zo zal het nooit meer zijn
    Ik maak contact

    Ada de Vette

    http://agaatcoaching.nl
  • | | |

    Italië? Waarom zo ver weg?

    DoorTitia Liese

     

    ‘Waarom naar Italië?’ ‘Waarom zo ver weg?’
    Met enige regelmaat krijg ik deze vraag als ik vertel over De weg van liefde in Italië. De biografische retreat in Italië in oktober 2021. Een beetje verlegen word ik van die vraag. Want ja. Natuurlijk. Ver weg. Vliegen. Kan dat nog? Kun je dat nog willen? In deze tijd? Meteen daarop weet ik het weer.
    Daarom in Italië. In Codiponte. In Villa Les Muse. Bij Maartje Schonefeld en Davide Donati. Ik leg het je graag uit.

    Naar Italië

    Dit bijzondere land. Waar heden, verleden en toekomst in iedere vierkante meter aanwezig zijn. Land van schoonheid. Van kunst. Cultuur. Waar het mogelijke en onmogelijke samenvallen. Of niet samenvallen. Land van gekte. Van liefde. Land waar sinds mensenheugenis en langer het ‘dolce far niente’ – de kunst van het zoete nietsdoen – wordt beoefend. En ze zijn er goed in daar! Word voor even een Italiaan(se) in Italië.

    Naar de Lunigiana

    Ongerept deel van de Toscane. Onontdekt door het massa-toerisme. Waar nog rust is. Ruimte. Stilte. Waar je welkom bent. Waar natuur en kunst met elkaar verbonden zijn. Levend verleden, heden en toekomst met De weg van liefde samen kunnen vloeien. Ook in jou.

    Naar Codiponte

    Rustplek tussen de Apuaanse Alpen en de Apenijnen. Verbonden aan eeuwenoude pelgrimswegen. Zoals de Via Franciscena, de pelgrims- en handelsroute tussen Canterbury en Jeruzalem. Met de kerk uit de 8e eeuw. De ruïne van het oude klooster. De borgo. La Concia, de B&B van Maartje en Davide. En Villa Le Muse van Maartje en Davide.

    Naar Maartje en Davide

    Samen met Maartje en Davide

    Geniet van de vanzelfsprekende gastvrijheid van Maartje en Davide in Villa Le Muse (voorheen Villa Sorgente). Van de Toscaanse maaltijden, door Davide liefdevol bereid. Geniet van de stilte. De rust. Van schrijven alsof er in de hele wereld even niets anders te doen is dan schrijven.
    Geniet van de gelegenheid te oefenen met de kunst van het nietsdoen. Van de inspiratie van het samenzijn met De weg van liefde. Op deze plek.