• | |

    De schoonheid van littekens

    DoorTitia Liese

    Schoonheid

    Soms voel je dat er iets in je gaande is. Er gebeurt iets. Verandert iets. Maar wat, dat kun je niet pakken. Je kunt het nog niet in woorden uitdrukken. Inmiddels ben ik gelukkig ervaren genoeg in innerlijke veranderprocessen om niet in paniek te schieten. Het proces z’n gang te laten gaan. Ik herinner me hoe ik, lang geleden – in een tijd van ook zo’n innerlijke aardverschuiving – aan mijn inmiddels overleden collega Marijke, religiewetenschapper en ritueelbegeleider vroeg: ‘Marijk, denk jij dat reïncarnatie in levenden lijve mogelijk is?’ ‘JA’ antwoordde Marijke onmiddellijk en hardgrondig. Waarmee ze mij voor altijd geruststelde over innerlijke processen. Ook als die innerlijke veranderingsprocessen voelen als aardverschuivingen. Als reïncarnatie in levenden lijve. Ik leerde de schoonheid zien van Verlaat Verdriet en verlate rouw. Marijke: voor altijd dank hiervoor.

    In deze tijd maak ik weer zo’n innerlijk veranderproces mee. Ik heb een paar grote besluiten genomen. Besluiten die heel veel doen. Die van grote invloed zijn, niet alleen  op mijn binnenwereld, maar ook op een wereld buiten mij. Waarin mijn binnenwereld en de buitenwereld met enige regelmaat niet op elkaar aangesloten (b)lijken te zijn.

    Implosie

    Gisteren bracht ik een bezoek aan de tentoonstelling van Levi van Veluw in Singer Museum in Laren. Bij deze tentoonstelling vielen mijn binnenwereld en de buitenwereld weer even helemaal samen. Implosie, the collaps of cohesion is een van zijn werken van deze tentoonstelling (zie beeld bovenaan deze blog). Op deze bijzondere expositie kom ik terug in een volgende blog. Mocht dit alvast jouw nieuwsgierigheid wekken: kijk op de site van Singer Museum Laren.

    De schoonheid van littekens

    De besluiten die ik heb genomen brengen veel teweeg in mijn binnenwereld. In mijn binnenwereld worden op een bijzondere manier oude thema’s aangeraakt. Thema’s van verlies. Van verdriet. Gevoelens van ontreddering en machteloosheid. Van rouw. Ik ben mij er weer van bewust wat breuk in mijn binnenwereld heeft veroorzaakt. Heeft betekend. Nu nog in mijn leven betekent. Mooi en bijzonder om dan een boek op mijn pad te krijgen van filosoof Daniël Schreiber: Thuis. Vandaag in huis gekregen. En meteen begonnen aan het laatste hoofdstuk: De schoonheid van littekens. Ook over dit boek in een volgende blog meer.

    Lees meer

  • | |

    Geerte Cammeraat: Water-Stilte-Quest in augustus 2024

    DoorTitia Liese

    Geerte Cammeraat

    Vorige week kreeg ik een berichtje van Geerte Cammeraat met de vraag of ik de Water-Stilte-Quest – die ze in augustus in samenwerking met Isabelle Vitoz aanbiedt – zou willen delen in mijn netwerk. Verlaat Verdriet-ers die mij al langer volgen weten dat ik jarenlang intens en intensief heb samengewerkt met Geerte, onder meer in onze jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. Isabelle Vitoz was deelneemster aan een van de eerste jaartrainingen.

    Na een samenwerking van ruim tien jaar in onze jaartraining was het voor ons beiden tijd om onze wegen in andere vormen te vervolgen. Contact hebben we altijd gehouden, ook als ons contact op een lager pitje stond. Vanochtend spraken we elkaar aan de telefoon. Zoals altijd met ons het geval is geweest: ook als we niet samenwerken blijken onze levens- en werkthema’s synchroon te lopen. Geerte in haar sjamanistische werk, ikzelf in mijn Verlaat Verdriet-werk. Met liefde geef ik daarom de Water-Stilte-Quest van Geerte aan je door.

    Water-Stilte-Quest

    Wil je dieper op onderzoek in een meerdaagse retraite naar hoe jij:

    • met jouw hoofd tot rust komt;
    • met meer bezieling en balans in het leven kunt staan;
    • jezelf een veilige basis kunt geven;
    • je dieper kunt verbinden met de natuur;
    • met mildheid en zachtheid leert kijken naar jezelf;
    • jezelf volledig lief kunt hebben;
    • meer kunt gaan genieten in het moment?

    Vier dagen en nachten in stilte. Met de spiegeling en stroming van het water in de natuur. Dicht bij jouw stroom, dicht bij jouw natuur. Gewaar worden hoe het leven door jou heen stroomt. Waar het stagneert en hoe de spiegeling jou ten diepste mag raken. Vier dagen en nachten leven en slapen rond het water. Samen een gemeenschap vormen. Met jezelf zijn, met elkaar zijn, de stilte laten spreken. Ondersteund door afgestemde ceremonies. Laat jezelf inspireren, voeden en koesteren. In de bedding van de gemeenschap. Water Stilte Quest van 3 – 9 augustus 2024

    Isis Sofia

    We vertoeven met het basiskamp op een prachtig ongerept stuk natuur van het landgoed van Isis Sofia in het buitengebied van Dalfsen. Hier is ruimte om je shelter op te zetten, in stilte samen te komen aan het water. Ceremonies en meditaties te doen. Geraakt en gevoed te worden.

    Ervaringen in het afgelopen jaar

    • ‘Vier dagen op mezelf in stilte in de natuur om dichter bij mijn bron – bij mezelf – te komen. Me dagelijks verbinden met het water en me door de natuur laten spiegelen. Een reis naar binnen.’
    • ‘De kracht van de stilte in mezelf opnieuw ontdekken. Het verblijf in de natuur, de dagelijkse rituelen bij het water.’
    • ‘In verbinding met mezelf, met elkaar. Het heeft me dichter bij mezelf gebracht. Ik voel me krachtiger, meer in mezelf; neem mezelf meer serieus en hoef me niet meer met anderen te vergelijken.’
    • ‘Een prachtig, creatief en inspirerend avontuur met elkaar in bijzonder liefdevolle begeleiding.’

    Lees meer

    NB

    De Water-Stilte-Quest is geen aanbod specifiek voor Verlaat Verdriet-ers.
    De Water-Stilte-Quest is wel aanbod specifiek voor vrouwen.

  • | |

    Mijn vader is een foto: Joep van Deudekom

    DoorTitia Liese

    Vorige week plaatste ik mijn blog over het artikel van cabaretier Joep van Deudekom in PLUS-Magazine, waarin hij schrijft over zijn vader – en over wat het vroege verlies van zijn vader voor hem heeft betekend, en nu nog betekent.
    Joep van Deudekom (1960) was 6 jaar toen hij zijn vader verloor.

    Ik deel hier graag zijn herkenbare lied met je: Mijn vader is een foto.

    MIJN VADER IS EEN FOTO

    Mijn vader is een foto
    Van een man van 41
    Je ziet iets van een glimlach
    Dat wat aardigs doet vermoeden
    En als ik aan hem denk
    Is hij altijd even oud
    Mijn vader is een foto
    Geen gezeur, geen stem, geen goed of fout

    Het verdriet is afgesleten
    Het gemis, allang vergeten
    Al is er soms een flits
    Van een man die naar me lacht
    Of zijn dat de verhalen
    Dezelfde paar verhalen
    Waarbij ik in de jaren
    Beelden heb bedacht 

    Een oude onbekende
    Een foto in een lijst
    Terwijl ik verder ging
    Is hij steeds blijven staan
    De beelden, die vervagen
    Van een man die niet meer is
    En wat is het toch merkwaardig
    Dat ik die man steeds vaker mis

    Mijn vader is een foto
    Van een man van 41
    En ik vraag me steeds meer af
    Hoeveel van jou zit er in mij
    En nu nadert het moment
    Nadert het moment
    Nadert het moment
    Dan ben ik even oud als jij

    Luisteren

    Lees meer

  • | |

    Eva Hoeke: Een nieuwe richting in

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van vandaag (8 juni 2024) een mooie column van Eva Hoeke over haarzelf en de betekenis die het verlies van haar vader voor haar door de jaren heen heeft gehad – en vandaag de dag nog steeds heeft (Rob Hoeke, zanger, pianist, songwriter. The Rob Hoeke Rhythm & Blues Group. 1939-1999). Eva Hoeke was 20 jaar toen ze haar vader verloor.

    Een nieuwe richting in

    Ik kan helaas niet de hele column met jullie delen, maar een citaat uit de column wel. De integrale column Een nieuwe richting in is de moeite van het lezen zeer waard. Dus mocht je ergens Volkskrant Magazine van 6 juni 2024 tegenkomen: lees vooral de column van Eva Hoeke: Een nieuwe richting in.

    …… Wat ik níét had voorzien, is hoe een lullig, zwart-wit artikeltje in de zijdeur van een tweedehands Toyota me 25 jaar later een nieuwe richting in zou gidsen. Elke keer wanneer ik nu de auto in stap zie ik hem zitten, mijn vader met zijn lange, donkere haar, de mond achter een volle snor, zonder te lachen, de kwetsbaarheid die hij desondanks uitstraalt, en omdat hij daar zit zeg ik ‘hallo’, hardop, ‘hoi papa’. Soms vertel ik er wat bij, soms niet. Soms zie ik alleen de weg, de lucht, en speelt er een piano in mijn hoofd, een blues. Het is een flinter saamhorigheid, een trilling, meer is het niet. Maar het is er……

    Lees ook

    Het is nooit te laat voor verlate rouw