• | | |

    Daar plukken wij de vruchten van

    DoorTitia Liese

    Stephanie schreef recht uit haar hart tijdens de (schrijf)retraite De weg van liefde in Codiponte, 2023.
    Ze deelt haar gedachten en gevoelens graag op deze plek met je.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Als individu, met een gemeenschappelijke levenservaring, komen.
    Als een grote (zeer) hechte vriendenkring gaan, denk wel meer.
    Samen, en toch ieder alleen, haar of zijn weg van liefde aangaan.
    Samen, raakvlakken, overeenkomsten.
    Elkaar begrijpen wat er achter de traan verscholen gaat.
    Geen schaamte hebben voor tranen, iedereen begrijpt ze door en door.
    Een traan, op welke wijze dan ook, helpt een ander weer om verder te komen en gaan.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Delen van onomkeerbare levenservaringen.
    Hoe we door zijn gegaan op een leeftijd dat we onze ouder(s) nog zo hard nodig hadden.
    De strubbelingen van het leven en onze overleefkracht.
    De (nog steeds) aanwezige boosheid met elkaar delen.
    Luisterende oren, eerst zo vreemd, later zo waardevol.
    De stiltes, zo waardevol.
    Aandacht voor iets wat de wereld nauwelijks/niet voor ons (wil hebben) heeft.
    Wij hebben het elkaar cadeau gedaan.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    De liefde en warmte die wij elkaar schonken.
    Knuffels in overvloed, die we zo hard nodig hebben.
    Knuffels van verbondenheid, van groei en kracht.
    Ze waren er deze weg van liefde in overvloed.
    Een aanraking, een hand op een knie, even elkaars hand vasthouden.
    Geen kou voelen, maar voelen stromen wat verbondenheid met je doet.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    Loslaten van het steeds maar zorgen voor anderen.
    Echt verzorgd worden en echt niets mogen.
    Ja, met jezelf bezig zijn.
    Je eigen weg naar liefde en gelijkgestemden toelaten op je weg.
    Tijdig je individuele weg weer bewandelen, en toch zo verbonden voelen.
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Daar plukken wij de vruchten van.
    De liefde van het huis en Codiponte.
    Ieder zijn eigen stekkie en toch zo verbonden.
    De aanwezige begeleiding, altijd liefdevol afgestemd.
    De liefdevolle maaltijden van Davide en Maartje.
    Alles uit handen geven en ons laten verrassen door liefdevolle eenvoud.
    Het lijkt zo gewoon, maar wat is ‘gewoon’ voor de buitenwereld die ons niet (wil) begrijpen?
    We plukken allemaal vruchten, soms groot, soms klein, maar zo waardevol.

    Stephanie 16 oktober 2023

  • | | |

    Mijmeren over De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Els Pronk schreef een mooi bericht over De weg van liefde 2023.
    Haar bericht deel ik hier graag met jullie.

    Mijmeren over De weg van liefde

    Terugblik

    Wanneer ik terugdenk aan De weg van liefde in Codiponte voel ik warmte. Niet alleen van de mediterrane zon, die ruim aanwezig was gedurende de week. Het was het geheel, de groep, Titia, Maartje en Davide en hun entourage. Het was de bedding van de Toscaanse omgeving, de oude huizen, de rust die het dorp uitstraalde.

    De weg van liefde

    Alles bij elkaar maakte dat zich De weg van liefde kon openen voor de deelnemers. Het ritme van de maaltijden deinde mee met ons programma. Dit programma, dat een open en gekaderd geheel was met uitnodigingen: om te vertellen wat verteld mocht worden, om te  schrijven wat geschreven mocht worden, om te delen wat gedeeld mocht worden.

    Veilig

    Wat me keer op keer verwonderde en raakte: hoe moeiteloos dat ging  als je je omringd weet door ervaringsgenoten in een veilige setting. En dat delen dan echt helend en inspirerend kan zijn.
    Titia, die het stevige fundament is onder De weg van liefde, kende alle deelnemers van eerdere momenten. Zij wist op de juiste momenten te ondersteunen, mee te denken, de grote kaders te benoemen, het perspectief te bekrachtigen of te verbreden en de grote lijnen te zien vanuit haar kennis en kunde. 

    Aandacht

    Ik denk nu aan: het aandacht geven aan je héle levensweg: de tijd mét je ouder(s), zónder je ouder(s), de eventuele andere invloeden vóór de dood van je ouder(s). Of, een ander voorbeeld: het besef dat we vaak de verbinding aangaan met de dood in plaats van met het leven. Pittige thema’s, die je wakker kunnen schudden en je blik kunnen verruimen, wanneer je daar aan toe bent.

    Schrijven

    Soms liggen er nog andere dingen te wachten om eerst in de ogen te kijken of aandacht te geven. Keer op keer bleek het schrijven een krachtige manier om hiermee aan de slag te gaan. Mooi, om te zien hoe deelnemers elkaar aanmoedigden en verbaasd waren over hun eigen gedichten. De woorden van ervaringsgenoten zijn heel veel krachtiger en inspirerender gebleken, dan wat wij kunnen ‘verzinnen’. Fantastisch dat ik hierin ondersteunend heb mogen zijn.

    De brief-schrijfvorm is een eenvoudige en doeltreffende uitnodiging om te schrijven. Het mijmerend schrijven, waarbij we het boek ‘Vader’ van Ap Dijksterhuis konden gebruiken als voorbeeld: ‘Lieve papa, wat ik je nog wil vertellen’…. bleek een effectief middel waarbij er steeds weer een nieuw hoofdstuk van het eigen verhaal aan bod mocht komen. Ook de dialoogbrief, waarbij je als volwassene in gesprek kon gaan met het kind van toen, bleek een mooie manier om de weg van liefde te openen en op eigen wijze te vervolgen.

    Uniek

    Een scala aan superlatieven schieten door mijn hoofd, wanneer ik terugdenk aan de week in Toscane. Wat zijn we enorm verwend met Italiaanse lunches en maaltijden van Davide. Liefde en aandacht proefde je in alles terug. Maartje was onze aandachtige, attente en liefdevolle gastvrouw, bij wie we ons welkom voelden vanaf het moment van aankomst. Ze omringde ons met zorg, dekte de tafels sfeervol en dacht mee wanneer dit nodig was.

    Villa Le Muse

    Hun gele huis ‘Villa le Muse’ is een warme plek met veel terrassen en een heerlijk (dompel)bad met ligbedden en schrijftafel in de buurt. In het huis waren prachtige kamers met schrijfplekken. Grappig vond ik het om te zien, hoe iedere deelnemer daarnaast ook zijn of haar eigen plek koos: in het dorp bij de rivier, in de kerk, aan een picknicktafel of gedurende een wandeling alleen of met iemand samen. Het dorp en de omgeving bood hiervoor volop gelegenheid.

    Aandacht

    Voor mijzelf was het iedere dag meer voelbaar dat ik me kon overgeven aan de rust van deze mooie omgeving. De wandeling iedere morgen, het ‘dolce far niente’ – de kunst van het niet(s) doen – na de lunch en het verzorgd worden heeft me goed gedaan. Hierdoor kon, heel belangrijk, alle aandacht naar de groep gaan.

    Veel waardering heb ik voor Titia, die zich alle moeite getroost heeft tijdens deze week, maar ook al ver daarvoor, om De weg van liefde aan te bieden en onder de aandacht te brengen. Zonder te weten of er zich überhaupt deelnemers zullen melden. Haar vertrouwen dat De weg van liefde op deze plek voor Verlaat Verdriet-ers mag plaatsvinden en zal plaatsvinden begrijp ik nu heel goed.

    Vervolg

    Ik ben nog lang niet uitgeschreven, maar wil het voor nu hierbij laten en afsluiten met de wens dat er in de toekomst in Codiponte een prachtig Internationaal Biografisch schrijfhuis Bodoni mag komen.
    Titia, dankjewel dat je mij een plek gunde als assistente tijdens De weg van liefde 2023.
    Een stevige knuffel voor jou en alle deelnemers.
    En een diepe buiging voor wat jullie gedaan hebben en mee naar huis hebben genomen om je eigen weg van liefde te vervolgen.

    In liefde, Els

  • | | |

    Casa Bicaudata heet nu Bodoni

    DoorTitia Liese

     

    Ken je dat? Dat bijzondere van lezen? Je leest iets, en onverwacht verschuift er iets in je. Iets waarvan je je niet echt bewust was. Maar wat al wel een tijdje suddert. Je voelt dat er wat is. Maar wat? Iets vraagt om aandacht. Maar wat? Er wil iets uit me. Maar wat? Mij overkwam dat bij het lezen van het boek Boekhandel in de bergen. Ik las over een vrouw. In Italië. Alba Donati. Een vrouw die haar belangrijke baan bij een uitgeverij in Florence op heeft gegeven om terug te keren naar haar geboortedorp. En daar een boekwinkel te beginnen. ‘Boekhandel? In een dorp met 180 inwoners? Wat bezielt je?‘ wat de opmerking die ze het meest te horen kreeg. Ze volgde haar hart. Begon haar boekhandel. Schreef een boek over haar boekhandel. Met succes. Met groot, internationaal succes.

    Al lezend in het boek werd ik geraakt door de simpelheid van haar verhaal. De directheid waarmee ze haar verlangen omschrijft. Door de doortastendheid van haar hart. Haar veerkracht toen haar winkel al in het eerste jaar in vlammen opging. Ze onmiddellijk besloot om door te gaan. Haar winkel met crowd-funding weer opbouwde.

    Mijn gedachten gaan al lezend naar mijn plek in Italië. Het huis dat ik vorig jaar kocht. Dat ik de naam gaf Casa Bicaudata. ‘Schrijfhuis van Titia’ wordt het al genoemd. De naam Bicaudata is te vreemd realiseerde ik me. Te moeilijk in het gehoor liggend om te onthouden. Op een andere plek kwam ik de naam Bodoni tegen. Bodoni is een beroemd lettertype, ontworpen door de Italiaan Giambattista Bodoni. Ineens viel het op z’n plek. ‘Het schrijfhuis van Titia’ heet vanaf nu Bodoni. Makkelijk uit te spreken. Makkelijk te onthouden. Bodoni. Schrijfhuis. Op het pleintje van CodiponteCastello.

    Schrijven en verblijven

    Schrijven en verblijven kun je als Verlaat Verdriet-er met de schrijf-retraite De weg van liefde. Bodoni staat nog een ingrijpende restauratie te wachten. We schrijven en verblijven ook dit jaar in Villa le Muse. De plek die Maartje Schönefeld en Davide Donati voor ons beschikbaar hebben. Waar alle tijd, rust en aandacht is om op verhaal te komen. Je met alle liefde wordt verzorgd. Waar Davide zijn overheerlijke Italiaanse maaltijden voor ons bereidt. De weg van liefde vindt dit jaar plaats van zaterdag 7 oktober – vrijdag 13 oktober. Eventueel langer verblijf voorafgaand aan, of na afloop van, De weg van liefde,  kun je vooraf regelen met Maartje.

    De weg van liefde

    Lees meer over De weg van liefde oktober 2023.

    Lezen

    Boekhandel in de bergen

    Kopen

    Boekhandel in de bergen 

  • | | |

    Een weg van liefde in de bergen

    DoorTitia Liese

     

    De weg van liefde

    De weg van liefde kan veel mooie vormen hebben. Ik lees Boekhandel in de bergen van Alba Donati. ….. ‘Tegen alle adviezen in vertrekt Alba Donati naar Lucignana, haar geboortedorp in het pittoreske Toscane. Om daar, omgeven door bos en bergen, haar eigen boekhandel te beginnen. Overdag staat ze in de winkel, ’s nachts heeft ze tijd om de boeken te lezen die haar zo na aan het hart gaan…..’ 

    Ik lees haar boek over de bijzondere boekhandel die ze begint in het dorp waar ze opgroeide. Aan de voet van de Apuaanse Alpen. Op bladzijde 222 lees ik: ‘We moeten aan de wereld laten zien dat het mogelijk is herboren te worden. Samen te werken. Bruggen te bouwen door je deel te voelen van een grote droom…. ‘

    Het dorp van Alba Donati – Lucignana – ligt in Toscane, zo’n 60 kilometer van Codiponte. Codiponte, waar je als Verlaat Verdriet-er je eigen weg van liefde op kunt gaan. Kunt verkennen. Vorm kunt geven. Op een plek waar alle tijd is. Alle ruimte. Alle liefde, gastvrijheid en deskundigheid die je onderweg op jouw weg van liefde nodig kunt hebben.

    Maak kennis met het Toscane aan de voet van de Apuanen. Lees het boek van Alba Donati en je voelt waar je kunt zijn!  Daar waar verhalen tot leven kunnen komen. Jij, op jouw plek aan de voet van de Apuaanse Alpen. In Codiponte. Waar jouw verhaal tot leven komt. Waar oud zeer kan helen. Je je herboren kunt voelen. Waar jouw weg van liefde vorm krijgt.

    Je bent van harte welkom!

    Lees meer

    De weg van liefde
    De weg van liefde (praktische informatie)

    Bestellen

    Boekhandel in de bergen