• | | | |

    Nieuwe biografie-pagina Over Titia Liese

    DoorTitia Liese

    Leven

    Mijn leven is begonnen als een heel gewoon kinderleven. Gewenst kind, van liefdevolle ouders. Een heel gewoon kinderleven. Tot mijn moeder ziek werd. En twee jaar later overleed. Niets in huis veranderde. Geen stoel was verzet. Geen tafel. Niet één schilderij hing anders. Maar mijn moeder was er niet meer. Ik was 8 jaar.

    Van leven naar overleven

    Vanaf het moment waarop mijn moeder overleed – of eigenlijk vanaf de tijd dat mijn moeder ziek werd – veranderde mijn leven van leven naar overleven. Ogenschijnlijk ging mijn leven gewoon door. ‘Titia heeft haar eigen leven‘ schreef mijn vader toen ik 10 jaar was. Hij had gelijk. Maar de omvang van zijn gelijk kon hij in de verste verte niet bevroeden.

    De volgende vijfendertig jaar stond mijn leven in het teken van overleven. Van mezelf uit alle macht staande te houden. ‘Vanaf mijn 8e jaar heb ik emotioneel voor mezelf gezorgd‘, durfde ik nog niet eens zo heel erg lang geleden voor het eerst uit te spreken.

    Zo (over)leefde ik mijn leven. Ten koste van fysieke pijnen. Van altijd moe zijn. Lange periodes van (rand)depressiviteit. Overmatig alcoholgebruik. Suïcide-gedachten. Van angst. Onzekerheid. Van twijfel. Aan alles. Maar nog het meest aan mezelf. Aan mijn recht op bestaan. Geen doel in mijn leven waarmee ik me kon verbinden. Ik deed maar wat. Maar: mijn buitenkant ging door. Ogenschijnlijk functioneerde ik wel.

    ……………………………………………..

    Lees de nieuwe pagina in z’n geheel

    Over Titia Liese 

     

  • | |

    Het einde van de innerlijke eenzaamheid

    DoorTitia Liese

    Innerlijke eenzaamheid

    Ik wil iets met je delen. Iets wat eigenlijk wel heel persoonlijk is. Maar ik doe het toch. Want het is ook een groot Verlaat Verdriet-thema, dat veel meer Verlaat Verdriet-ers aangaat dan alleen mijzelf. Ik heb het over eenzaamheid. Over innerlijke eenzaamheid. Net als zoveel andere Verlaat Verdriet-ers heb ik die gevoelens van eenzaamheid gekend. Dat gevoel op een eilandje te zitten. Geen deel te zijn van de wereld om je heen. Je ziet alles. Je hoort alles. Maar zelf maak je er geen deel van uit. Zelfs in gezelschap van familie of vrienden kun je je totaal eenzaam voelen. Anders. Dat is wat innerlijke eenzaamheid met je doet.

    Contact

    Bijna vijfendertig jaar heb ik een relatie gehad. Een LAT-relatie. We woonden in elkaars buurt. Ieder ons eigen huis. Ieder ons eigen leven. En een leven samen. Tot mijn partner, Michel, drie jaar geleden overleed. De grootste, mooiste betekenis die hij in al die jaren voor mij – Verlaat Verdriet-er – heeft gehad was dat hij altijd de verbinding kon houden. Na conflicten (en die waren er nogal eens) kon hij altijd weer de verbinding maken. En hij deed dat. Altijd weer maakte hij contact. Reikte uit. Herstelde het contact. ‘We moeten het samen doen’. ‘We moeten er samen uitkomen’. Hoe anders ging dat bij mij. Ik sloeg de deur dicht. Kwaad. ‘Val maar dood.’ Probeerde de scherven bij elkaar te rapen. Zo goed en zo kwaad als dat ging door te gaan met mijn leven. In m’n eentje. Zonder hem. Tot hij weer uitreikte.

    Uitreiken

    Nu, bijna drie jaar later, begint tot mij door te dringen wat zijn overlijden voor mij en mijn leven betekent. En dat is totaal anders dan ik me ooit had kunnen bedenken. Ik realiseer me dat ik eigenlijk altijd, diep van binnen en grotendeels onbewust, bang ben geweest dat als hij er niet meer zou zijn ik het contact ‘met buiten’, met andere mensen, weer zou gaan verliezen. En dat is helemaal niet gebeurd. Totaal niet. Integendeel zelfs. Ik besef nu hoeveel er in mij is veranderd. Hoeveel ik geleerd heb van hem. Contact maken. Uitreiken. De verbinding herstellen. Niet meer de deur dichtsmijten en er voor geen prijs meer achter willen kijken. Ik realiseer me nu, drie jaar later, dat ik mij niet langer laat leiden door die vroegere – alles overheersende – angst voor afwijzing. Ik heb van hem geleerd hoe belangrijk het is de verbinding te herstellen. Contact te maken. Uit te reiken. Wat een rijkdom in mijn leven om dat te beseffen. Te kunnen. Om dagelijks te ervaren hoe diep en intens mijn leven daardoor is veranderd.

    ‘Je hebt een leven te winnen’ houd ik Verlaat Verdriet-ers altijd voor. Het is waar. Het is echt waar. Je hebt een leven te winnen. De mogelijkheden zitten ook in ons, Verlaat Verdriet-ers. Je kunt het leren. Je kunt het leren een einde te maken, ook aan jouw innerlijke eenzaamheid.

    Workshop Verlaat Verdriet

    Deel jouw gevoelens van eenzaamheid in de Verlaat Verdriet-workshop. Ervaar hoe helend het is je deel te voelen van een groter geheel. Delen en leren van elkaar (en nog heel veel meer!). Lees meer over de workshop Verlaat Verdriet. Je bent van harte welkom!

  • | | |

    Merel Pauw: interview in Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    In Volkskrant Magazine van 8 augustus 2023 een interview met rapper en theatermaker Merel Pauw. Merel Pauw (1995) verloor op haar 18e haar moeder.

    Citaat uit Volkskrant Magazine

    …….. ‘Haar nieuwe single Fantastisch is een bitterzoete schets van de rouw om haar moeder. ‘Ik zou graag willen weten wat ze van mijn muziek vindt. En met haar willen praten over feminisme.’ zegt ze. ‘Mijn moeder overleed toen ik 18 was. Ze is drie jaar ziek geweest. Ik wilde na haar dood zo graag verder leven. Maar ik heb mijn gevoelens weggeduwd. In Fantastisch wilde ik dat mechanische beschrijven. Het gevoel van: hoezo zou ik eraan denken. Het gaat toch supergoed met mij? Ik ben soms bang haar te vergeten, ik heb daar nachtmerries over. Toen ze tien jaar dood was, heb ik een diner georganiseerd. Tegen al mijn vrienden zei ik: ik wil het die avond over mijn moeder hebben. Het was eng om dat te vragen. Maar het werd een van de mooiste avonden van mijn leven.’…….

    ‘…. Soms denk ik dat ik door het ziekteproces van mijn moeder te weinig ruimte heb gehad om als puber te oefenen met seks. En er achter te komen wat ik uit wil stralen naar anderen.’…..

    Merel Pauw op YouTube

     

  • | |

    De magie van een schrijfproces

    DoorTitia Liese

    Wat een strijd is het toch. Elke keer weer die innerlijke strijd om tot schrijven te komen. Om woorden te geven aan gevoelens. Of aan zaken die ik wil delen. Waar ik de juiste woorden voor zoek. Woorden die de juiste snaar kunnen raken.

    De weg van liefde

    Al maanden weet ik dat ik de mailing de deur uit moet doen voor De weg van liefde. De (schrijf)retraite in Codiponte, oktober 2023. Ik draai er omheen. Al maanden. Al maanden weet ik dat ik het moet DOEN. Dat het nodig is de uitnodigingen te versturen. Dat het nodig is de teksten op mijn site aan te passen. Dat wil zeggen: nodig? HET MOET. En hoe meer het MOET, hoe meer ik het voor me uitschuif. Elke dag opnieuw. En elke dag weet ik: IK MOET HET DOEN!

    De magie van schrijven

    Afgelopen weekend voelde ik dat er een verschuiving gaande was in mijn hoofd. In mijn hersens. Er kwam ruimte voor bereidheid. Bereidheid om te schrijven. Bereidheid om te doen. Elke keer word ik weer verrast door deze gang van zaken. Wat een bijzonder proces! Altijd weer als ik denk: ‘Ik kan er niks van! Dit wordt nooit meer wat! ontstaat er ruimte in mijn hoofd. Gisterochtend in alle vroegte wist ik: ‘Zó wil ik het hebben’. Kwamen de woorden. En hoe bijzonder! Op dat moment kwam er een App-je binnen (ik vergat m’n telefoon uit te zetten). Een aanmelding voor De weg van liefde 2023. Als ik naar boven loop om de teksten die ik nu eindelijk heb geschreven in de computer te zetten is daar een tweede aanmelding binnengekomen. De magie van schrijven: een heel bijzonder proces!

    Codiponte

    ‘Wat ik het allerfijnste vond aan deze week is dat ik helemaal in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier met mijn Verlaat Verdriet-thema’s aan het werk kon gaan. Wat er dan allemaal kan gebeuren is zo veel. Ik wil je bedanken voor deze bijzondere ervaring.’
    Deelneemster aan De weg van liefde. In Codiponte, 2022

    Lees meer

    De weg van liefde 

     

    Codiponte,
    waar oud zeer kan helen