• | | |

    De winst van angst overwinnen

    DoorTitia Liese

    Tegenwoordig schrijf ik. Je zult het gemerkt hebben. En anders merk je het nu je zit te lezen 🙂
    Boeken heb ik geschreven. En een website vol. Blogs schrijf ik ook. Met enige regelmaat schrijf ik wat me bezighoudt. Wat ik denk. Wat ik voel.

    Vroeger

    Hoe anders was dat in vroeger tijd.
    Na de dood van mijn moeder – ik was 8 – hertrouwde mijn vader. De relatie tussen mij en zijn tweede vrouw was slecht. Ronduit slecht (de relatie tussen hem en zijn tweede vrouw op den duur ook. Maar dat is een ander verhaal….).

    De tweede vrouw van mijn vader verloor, net als ik, op haar 8e haar moeder. Eigenlijk had ze haar moeder nooit gekend. Haar moeder was vlak na haar geboorte voorgoed opgenomen in een psychiatrische inrichting.
    De mislukking van het huwelijk tussen mijn vader en haar was ook voor haar heel moeilijk. En werd steeds moeilijker.
    Ze werd suïcidaal. Deed een aantal pogingen zich van het leven te beroven. Gaf mij daarvan de schuld. Mijn aanwezigheid in huis. Maar vooral dingen die ik zei.
    Ze heeft me de mond gesnoerd. Voor heel lange tijd.

    Verstijfd van angst

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk werd ik geïnterviewd op de radio over Verlaat Verdriet. Ik deed het. Heel gewoon eigenlijk. Maar op de terugrit van Hilversum naar Nunspeet begon de angst bezit van me te nemen.
    Thuisgekomen ben ik m’n bed ingekropen. Dekbed over me heen. Ben twee dagen verstijfd blijven liggen.
    Wat als ze alsnog zelfmoord pleegt om wat ik heb gezegd?

    Overwinnen

    Langzaam maar zeker heb ik geleerd die angst onder ogen te zien. Te onderzoeken. Stukje bij beetje te dis-creëren. Me te bevrijden van angst die niet meer bij mij hoorde.

    Ik kan weer zeggen wat ik denk. Wat ik voel. Schrijven.
    Ik heb de winst ervaren van het overwinnen van angst.

  • | | |

    Waar komt de naam Verlaat Verdriet vandaan?

    DoorTitia Liese

    In de eerste jaren van 2000 ben ik geïnterviewd voor een landelijk dagblad. Zelf was de journaliste uit Den Haag afkomstig.

    Artikel

    ‘Jaren geleden heb ik een artikel geschreven voor de Haagsche Courant’ vertelde de interviewster. Aanleiding was het verhaal van een vriendin die een aantal jaren daarvoor haar man was verloren.’ ‘Ik ben er in die tijd niet geweest voor m’n zoon’ luidde het verhaal van de vriendin. ‘Dat heb ik toen niet goed gedaan.’

    ’n Verlaat Verdriet

    ‘De titel van het artikel was ’n Verlaat verdriet ‘, zo vertelde de journaliste.
    Even viel ik helemaal stil. Verlaat verdriet. Verlaat verdriet. Wat een mooie, treffende titel voor het werk met volwassenen die in hun jeugd een ouder, of hun beide ouders, verloren door overlijden.

    Van Zonder Moeder naar Verlaat Verdriet

    In die tijd werkte ik nog samen met Mieke Ankersmid. Voor het jaar van het interview gaven we een aantal workshops Zonder Moeder. Ook wel afgekort tot DZM. Dochters Zonder Moeder. De afkorting DZ M ben je misschien nog wel eens tegengekomen. Workshops voor vrouwen die in hun jeugd hun moeder waren verloren.
    ‘Het is tijd de ervaringen die we hebben opgedaan met de workshops     Zonder Moeder ook in gaan zetten voor vrouwen die jong hun vader hebben verloren. En voor mannen die jong hun moeder of hun vader verloren.’ besefte ik.
    Maar welke naam geef je dan aan die workshops??

    Verlaat Verdriet

    Tot de dag waarop ik, tijdens dat interview, de titel ’n Verlaat verdriet hoorde. Toen wist ik het. De journaliste heb ik per brief gevraagd of ik de titel Verlaat Verdriet in mocht gaan zetten. Antwoord heb ik nooit van haar gekregen. Maar sinds die tijd heten de basisworkshops Verlaat Verdriet. Evenals het werk met mensen die jong hun ouder(s) verloren.
    Verlaat Verdriet.

    Tip

    Let ook op de dubbele betekenis van de titel Verlaat Verdriet!

    Lees meer

    Lees meer over Verlaat Verdriet www.verlaatverdriet.nu of op www.zeer.nl 

  • | |

    Verwerken. Vertrouwen. Helen.

    DoorTitia Liese

    ‘Hij is aan het weggaan’ drong jaren geleden ineens tot me door. Zolang ik hem – Michel, ruim 30 jaar mijn LAT-partner – heb gekend kocht hij elke zaterdag een bloemetje voor zichzelf. Altijd stond er een klein vaasje met een klein boeketje op zijn salontafel.
    Ineens drong het tot me door. Ik heb al een tijd lang geen bloemetje op tafel zien staan. De man die nooit ziek was kreeg, naarmate de datum van zijn pensionering naderde, steeds meer en steeds ernstiger fysieke klachten. Ineens zag ik wat er gaande was. ‘Hij is aan het weggaan.’

    In de nacht van 6 op 7 oktober 2020 overleed Michel. In zijn slaap. De week daaropvolgend stond vooral in het teken van zijn uitvaart. De crematieplechtigheid die we op een hele mooie, persoonlijke manier hebben vormgegeven, samen met Maroesjcha Branderhorst. Op dinsdag 13 oktober vond de uitvaart plaats. In besloten kring.

    Doe ik het? Of doe ik het niet?

    In het afgelopen jaar heb ik me zo vaak af moeten vragen: kan ik de workshop door laten gaan? Ook voor de workshop die gepland stond voor 15, 16 en 17 oktober. Doe ik het? Of doe ik het niet?
    ‘Het kan’ besloot ik. Ik kan doen waar mijn hart ligt. Mijn Verlaat Verdriet-werk. Ik kan de workshop door laten gaan. Ik ga het doen.

    Workshop Verlaat Verdriet

    Afgelopen dagen ben ik, samen met de drie deelnemers, aan het werk gegaan. Zo ontstond in deze 2,5 dag – opnieuw – een bijzonder samenzijn. Een samenzijn waarin dingen konden gebeuren – en gebeurden – die voor de deelnemers tevoren niet of nauwelijks denkbaar zijn geweest. Een extra bijzondere workshop omdat de kans bestaat dat uit deze workshop iets heel moois voort zal gaan vloeien.
    Maar daarover later.

  • | |

    Verlaat Verdriet en de vicieuze cirkel van angst

    DoorTitia Liese

    Regelmatig maak ik het mee. Verlaat Verdriet-ers die contact met me opnemen. Per telefoon. Per mail. Of soms in een terloops gesprek.

    Vastgelopen

    Sommige van deze Verlaat Verdriet-ers hebben iets bij me gedaan. Ik ken ze. Andere Verlaat Verdriet-ers ken ik niet.
    Wat ze in die gevallen allemaal gemeen hebben is dat ze (weer) zijn vastgelopen. Verdrietig. Boos. Wanhopig. Angstig. Ontredderd. Ze hebben allemaal het gevoel dat ze (weer) iets zouden moeten ondernemen. In beweging komen. Doen.

    Contact

    We praten. Of mailen.
    Ik begrijp ze.
    We spreken af dat ze contact met me opnemen als ze hebben besloten (weer) een stap te zetten.
    ‘Ik wacht rustig af’ zeg ik dan. Of mail ik.

    In veel gevallen hoor ik daarna niets meer. Of voor lange tijd niets meer. Ze kunnen weer verder met hun leven (tot ze weer zijn vastgelopen).
    Nemen voor de zoveelste keer hetzelfde besluit ‘Het gaat weer goed met me. Laat maar. Ik ga er nu niet mee aan de slag (…………….ook al weet ik dat ik dat eigenlijk wel zou moeten doen…..).

    De vicieuze cirkel van angst

    Welk besluit neem jij als je voelt dat je (weer) bent vastgelopen? Kom je in beweging? Neem jij (weer) tijd om met je Verlaat Verdriet-thema’s aan het (ver)werk-werk te gaan?
    Of stap je – gewoontegetrouw – weer in de vicieuze cirkel van angst?