• | |

    De aanwezigheid van liefde: blog van Bert Pekelder

    De onvoorwaardelijke liefde en loyaliteit

    De onvoorwaardelijke liefde is liefde die alleen ouders hun kinderen kunnen geven. Loyaliteit is liefde in afhankelijkheid die alleen kinderen voor hun ouders kunnen hebben. De onvoorwaardelijke liefde van je moeder of je vader verloor je voor altijd, behalve mogelijk in je herinneringen als lichamelijke ervaring. De kracht van loyaliteit naar je moeder of je vader bleef echter in het diepst van jezelf geworteld. Ze komt nu tevoorschijn in de vorm van ‘missen’. Je ervaart een gevoel van ‘tekort’. Een altijd aanwezig gevoel van verlangen. Zonder onder woorden te kunnen brengen wat dat ‘verlangen’ precies inhoudt.
    Met het verlies van je moeder of je vader verdween de energie van loyaliteit niet. Alleen de ontvanger van deze verbinding verdween voor altijd uit je leven.

    Uit: ‘Ein Loch in meiner Seele’, Titia Liese en Bert Pekelder

    Hunkering

    Je hebt niet alleen die liefde die je van je overleden ouder kreeg moeten missen, je kon haar of hem ook niet meer zelf liefhebben. Een onvervulbare hunkering, die zich nog altijd in jou bevindt. Dat hoeft niet zo te blijven.

    Maar hoe?

    Een oefening

    Let op:
    Als de relatie tussen jou en je overleden ouder gewelddadig was, of op een andere manier zwaar belast is geweest, dan is het beter deze oefening niet te doen!

    Ga zitten op een rustige, veilige plek.
    Word je bewust van je lijf.
    Volg je adem.
    Als je ervaring heb met meditatie kan dat helpend zijn.

    Stel je voor, dat je overleden mama of je overleden papa bij je is. Je hebt de leeftijd die je nu hebt. Zij of hij heeft de leeftijd zoals die nu bij jou opkomt.

    Waar bevindt zij of hij zich? Voor je, achter je, links van je, rechts van je?
    Hoe groot is de afstand? Of mogelijk is er helemaal geen afstand?
    Word je bewust van je borst. Van je hart. Van je buik.
    Word je bewust van jouw liefde voor haar of voor hem.
    Laat deze liefde groter worden en stromen.

    Deze liefde verbindt jullie. Mogelijk sta je op en omarmt haar of hem en drukt haar of hem zachtjes of juist stevig tegen je aan.
    Word je ervan bewust hoe dat voelt.
    Word je bewust van de warmte.
    Ruik haar of zijn geur.
    Vertel haar of hem wat je haar of hem wilt vertellen.
    Blijf zolang samen als jullie willen.
    Word je ervan bewust dat zij of hij altijd bij je is.
    Word je ervan bewust dat je een mama hebt, dat je een papa hebt, die jou altijd begeleidt.

    Wat verandert dat voor jou?
    Hoe voelt die verandering voor jou?
    Wat doet die verandering met jou?
    Wat betekent het voor jou niet meer alleen onderweg te zijn?

    Nieuw begin

    Het is een nieuw begin van een levenslange aanwezigheid van liefde.

    Lees meer

  • | | |

    Onze zelfgenezing: blog geschreven door Bert Pekelder

    Een paar dagen geleden stuurde Bert Pekelder mij de blog Unsere Selbstheilung die hij plaatste op zijn site. ‘Wil jij de blog lezen en mij laten weten wat je ervan vindt?’ vroeg Bert me aan de telefoon. Ik las de blog in het Duits, en dacht onmiddellijk: deze blog wil ik graag in het Nederlands vertalen en ook op mijn site plaatsen. Zo gedacht, zo gedaan. Ik vertaalde de blog, legde mijn Nederlandse versie ter autorisatie voor aan Bert. ‘Prachtig vertaald’ appt Bert me zojuist. ‘Kun je zo gebruiken’.

    Onze zelfgenezing

    Onze zelfgenezing lijkt een verborgen weg in een betoverde wildernis. Het is vergelijkbaar met de weg van Hans en Grietje, de odyssee van Odysseus of met de Liefde met een hoofdletter. Deze omstandigheden verdrijven ons van huis en haard. We weten niet wat we tegen zullen gaan komen. Of, en wanneer, we ooit de uitweg vinden. We weten niet waar dat zal zijn, en of de wereld die we dan tegenkomen nog hetzelfde zal zijn. Maar bovenal weten we niet wie we dan zelf zullen zijn, hoe we dan zullen zijn. En dat beangstigt ons misschien nog wel het meest van alles.

    Het onderstaande verhaal suddert al meer dan een half jaar in me. Vandaag wist ik ineens hoe ik het kan vertellen en dat doe ik hiermee.

    Pleeggezin

    Als het passend is, neem ik in de Verlaat Verdriet-workshops die ik in Duitsland geef de vrijheid om ook mijn eigen ervaringen en problemen in te brengen. Ik ben geen therapeut. Daarom mag ik dat doen, geloof ik. In de workshop van november 2021 gebeurde iets heel onverwachts. Ik vertelde over het pleeggezin waar mijn broertje (14) en ik (16) werden ondergebracht nadat mijn moeder overleed. Deze familie bleek totaal niet geschikt te zijn voor deze ‘onderneming’. Het echtpaar woonde met beide eigen kinderen in een klein rijtjeshuis, en had zelf verstopte psychische problemen. De vader was fanatiek religieus, en zo gebeurde het dat zich na ongeveer twee jaar naast psychisch geweld ook fysiek geweld voor ging doen. De gevolgen hiervan hebben mij altijd heel erg dwars gezeten. 

    Zelfstandig

    Monika, een deelneemster aan de Verlaat Verdriet-workshop die zelf twee jongens heeft geadopteerd, reageerde spontaan en zonder een blad voor de mond te nemen: ‘Oh, zo zou men dat tegenwoordig helemaal niet meer doen. Kinderen in de leeftijd die jullie hadden hebben zich al veel te ver ontwikkeld. Opnemen in een pleeggezin functioneert dan eenvoudigweg niet meer. Tegenwoordig kunnen ze zelfstandig, met begeleiding, wonen.’

    Een stortvloed aan mogelijkheden

    Dat opende voor mij een stortvloed aan mogelijkheden, gevoelens en beelden en het bood me ook een verklaring voor hoe het was gegaan bij ons. Het was te verwachten geweest. Hoe anders zou mijn leven, en dat van mijn broertje, verlopen kunnen zijn? En hoe anders hadden we ons dan ontwikkeld? Hoe hadden we dan samen onze rouw kunnen verwerken? Hoe?

    Alternatief verleden

    Kort na deze Verlaat Verdriet-workshop opende zich in mijn fantasie een alternatief verleden. Ik begon een gemeenschappelijke woning in te richten voor mij en mijn broertje Oscar. Ik stelde me dat huis voor. Stelde me voor hoe veilig we daar hadden kunnen zijn. Hoe we daar samen vrij zouden kunnen zijn. Daar met elkaar spraken. Hoe ik Oscar vertelde dat we het samen zouden redden, en ik er altijd voor hem zou zijn. En hij voor mij.

    Volwassen persoon

    Ik begon, als volwassen persoon, met ons beiden te praten. Me om ons beiden te bekommeren. Het verleden werd bevrijd uit een verstarring, veranderde. En daarmee veranderde ikzelf ook.

    In beweging komen

    Daar komt bij dat ik, sinds vier maanden, voor het eerst weer alleen woon. Het was me meteen duidelijk dat mijn innerlijke proces zich in de werkelijkheid manifesteerde. Ik begon me om mezelf te bekommeren, waarmee ik in mijn visioen al was begonnen. Ik voelde in mijn lijf hoe oude verstarring in beweging kwam. En dat gebeurt nog steeds.

    Peter Levine

    Alle soorten van gevoelens dienen zich daarbij met grote heftigheid aan. Ineens ben ik geen observerende buitenstaander meer van mijn visioen, maar bevrijd ik me werkelijk in het donkere woud. Ik probeer mijn weg daar in te vinden en dat doet in golven verschrikkelijk pijn. Een wervelstorm rukt bomen uit. Alles wervelt op. Peter Levine schrijft in zijn boek De tijger ontwaakt hoe belangrijk het is je lijf van binnenuit te voelen en dat helpt echt. Ik jog en zwem meer dan ooit tevoren.

    Niet alleen, wel zelf

    Langzamerhand verschuift mijn focus op mijn verleden, op waar ik vandaan kom, naar binnen in het woud en naar de stappen die ik in het nu op deze weg zet. Stap voor stap. Vaak is het eigenlijk eerder een woestenij. Een bergtop. Drijfzand. Een fakir-bed. Een schip dat omringd wordt door Sirenen. Ik ben niet alleen, maar deze weg moet ik wel zelf gaan.

    Mijn eigen Zelf

    Ik word me er pijnlijk van bewust hoe onsamenhangend en onvolledig mijn innerlijke Zelf is. Hoezeer ik het tot nu toe bij anderen heb gezocht. Hoezeer ik op andere mensen heb gebouwd om deze onvolledigheid te compenseren. En vandaag werd het me ineens duidelijk: deze woning die ik voor mij en mijn broer had ingericht, dat ben ik zelf. Dat is eigenlijk mijn eigen Zelf, dat geheeld en volledig wil worden. Ikzelf ben dat huis. Ik ben die wildernis. Ik ben heel benieuwd wat het volgende zal zijn wat ik tegen ga komen.

    LEES MEER

  • | |

    Als ons verleden een plaats krijgt

    ‘Dat is ook Verlaat Verdriet: hoe we verder mogen, als ons verleden een plaats krijgt.’ Gisteren ontving ik via de App een bericht van Bert Pekelder. ‘Dat is ook Verlaat Verdriet: hoe we verder mogen, als ons verleden een plaats krijgt.’

    Een aantal jaren geleden volgde Bert een workshop Dubbel Ouderverlies. Na de workshop besloot Bert mijn boek Gat in je ziel te vertalen in het Duits. En daar uit te geven. Omvangrijker dan mijn Nederlandse boek. Bert nam in zijn boek Ein Loch in meiner Seele ook delen op uit Gids voor Verlaat Verdriet en Teruggaan, om verder te kunnen.

    Onderzoeken

    Net als ik is Bert gefascineerd door Verlaat Verdriet en verlate rouw. Door de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Hij vertaalde niet alleen. Gaf niet alleen het boek uit. Ook in de jaren daarna bleef Bert Verlaat Verdriet en verlate rouw onderzoeken.

    Vliegen

    Al ruim 20 jaar woont en werkt Bert in Duitsland. Sinds enkele jaren in het zuiden. Aan de Bodensee. Bergen in de buurt. Heel veel bergen. Hele mooie bergen. En daar begon het. De passie van Bert voor vliegen. Paragliding. Zweven. Vliegen. Luchtstromen. Kou. Wind. Zon. Samen met anderen trekt hij de bergen in. Een club. Een club die gerund moet worden. Gisteren stuurde hij me een artikel uit een blad.

    Verder

    Bert is voorzitter geworden. Van de club. Verantwoordelijkheid dragen. Verantwoordelijkheid nemen.
    Verláát verdriet. Zo kunnen we verder. Als ons verleden een plek heeft gekregen.

  • | |

    Het leven gaat verder 1

    ‘Het leven gaat verder.’
    Het is zo’n cliché waar je gemakkelijk geïrriteerd door raakt. Tenminste: ik. Hoezo – het leven gaat verder. Natuurlijk. Het leven gaat verder. Maar hoe dan? Hoe doe ik dat?
    Zelf ondervond ik het de afgelopen maanden weer aan den lijve (letterlijk: ook mijn lijf deed mee!). Ziekte (van mijn partner). Onzekerheid over de toekomst. Levenseinde – hoe verhoudt je je daar ook al weer mee. Ontregeld raken. Niet kunnen focussen op je werk. Behoefte aan rust. Tijd. Ook voor mezelf. Ruimte voor emoties. Voor nadenken. Bezinning.

    Ein Loch in meiner Seele

    Het leven gaat verder. En dan gebeuren er ook mooie en bijzondere ‘dingen’. Verlaat Verdriet-‘dingen’ die ik hier graag met je deel.
    Zo ontving ik een paar weken geleden het boek ‘Ein Loch in meiner Seele’ van Bert Pekelder. Nauwkeuriger gezegd: het samenwerkingsproject van Bert en mij. Waarin Bert niet alleen het voortouw heeft genomen, maar letterlijk het hele boek heeft gemaakt. Samenstellen. Vertalen. Vormgeven. Uitgeven.
    Bert: ik weet dat ons project je bloed, zweet en vooral tranen heeft gekost. Wat ben ik ongelofelijk trots op je!

    En wat bijzonder om dit mee te mogen maken. Informatie-voorziening voor Verlaat Verdriet-ers in het Duitse taalgebied. Tot nu toe letterlijk een gat in een belangrijk gebied van verlies, verdriet en rouw: de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Journalisten

    ‘Een journaliste van een grote krant in Zuid Duitsland heeft contact met me opgenomen voor een interview’ vertelt Bert aan de telefoon.
    Nederlandse journalisten: volg het voorbeeld van jullie Duitse collega. Heus. Je kunt het. En heus: je doet er goed werk mee!

    Gat in je ziel

    Voor Nederlandse Verlaat Verdriet-ers: Gat in je ziel.