• | | |

    Bericht voor partners van Verlaat Verdriet-ers

    DoorTitia Liese

    In de afgelopen tijd is een aantal keren mijn aandacht gevraagd door en voor partners van Verlaat Verdriet-ers, zowel vanuit Nederland als vanuit het buitenland. Deze partners lopen vast in hun relatie met hun Verlaat Verdriet-man/vrouw. Ze hebben het gevoel (mede)drager te zijn van het ontkende en/of weggestopte verdriet van hun man/vrouw. Daarom richt ik me hier, vandaag, met dit bericht voor partners van Verlaat Verdriet-ers in de eerste plaats tot hen, en met name tot hen die – evenals bovengenoemde partners – ongemakkelijke, boze, teleurgestelde, gefrustreerde gevoelens (her)kennen.

    Je staat er bij en je kijkt ernaar. Je ziet het gebeuren. De ruptuur van het vroege verlies speelt weer op. Het ging goed met je Verlaat Verdriet-man/Verlaat Verdriet-vrouw. Soms al een tijd lang. En dan – ineens – lijkt de winst die er was weer helemaal weer weg te zijn. Je ziet patronen terugkomen waarvan je dacht dat die ‘overwonnen’ waren. Verdwenen. Of in ieder geval niet meer zo overduidelijk en hinderlijk aanwezig. Je man/je vrouw trekt zich weer terug in zichzelf. Lijkt weer onbereikbaar te zijn geworden. Afwezig. Kortaf. Onrustig. Snel geïrriteerd. Moedeloos. Gedeprimeerd. Depressief.
    Als partner voel je je dan onthand. Machteloos. Je vraagt je af: Komt dat nou echt allemaal (nog steeds) daarvan? Dat kan toch niet waar zijn? En besluit (keer op keer op keer op keer) Kom op zeg, blijf er niet in hangen. Ga wat doen. Hoe dan ook: ik doe het niet meer!
    Ondertussen wil je eigenlijk toch je partner helpen. Maar hoe? Je wilt graag oplossingen aandragen. Maar welke? En wat doe je als je partner weer eigengereider is dan ooit en je steeds te horen krijgt: Laat me toch met rust. Ik red mezelf wel.

    Of je weet al zo lang je je partner kent dat er iets bij haar/hem niet klopt. Je vermoeden dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van haar/zijn ouder(s) is in de loop van de jaren alleen maar groter en sterker geworden. Maar wat kun je daarmee, als je partner stug volhoudt: Dat is het niet. Daar heb ik geen last van. Dat is al zo lang geleden. Of: Wat heb ik daar aan? Dat verandert er helemaal niets aan. Ik krijg ze er toch niet mee terug? 

    Zoals gezegd: partners van Verlaat Verdriet-ers hebben vaak het gevoel (mede)drager te zijn van het ontkende en/of weggestopte verdriet van hun man/vrouw. En soms hebben ze daar zo verschrikkelijk genoeg van. Ook zij willen aandacht. Ook zij willen – terecht – erkenning voor hun gevoelens. Voor hun boosheid. Voor hun verdriet. Voor hun frustraties.
    Het zijn deze partners die ik vanaf deze plaats graag attent wil maken op de rubriek Partners in deze site en op het hoofdstuk Tips voor mensen in je omgeving in mijn Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.

    Verlaat Verdriet-er – lezer van deze Blogpost – graag nodig ik je uit dit artikel te laten lezen aan je partner.  Het zou zomaar kunnen zijn dat je er goed werk mee doet. Niet alleen voor je partner, maar ook voor jezelf.

  • | | |

    Geen kind meer

    DoorTitia Liese

    En natuurlijk hoort het lied van Karin Bloemen Geen kind meer hier ook een plaats te krijgen. Vanaf het allereerste begin van de workshops voor Dochters Zonder Moeder (vanaf 1995 dus!!) heeft Geen kind meer, eerst bij de workshops voor Dochters Zonder Moeder en later ook bij veel Verlaat Verdriet-ers de plaats ingenomen die het toekomt!

    Geen kind meer

    Karin Bloemen

    Tekst: Jan Boerstoel

     

    Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt,
    Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind,
    Je wilt ‘r over praten, maar niet op haar manier,
    Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier.
    Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag?
    En dan opeens, dan is ‘ie er, die dag…..

    De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
    en al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte:
    de scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw,
    die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou,
    en hopelijk ook de andere kant: de aardige, de zachte
    maar of je die hebt mee-geërfd valt nog maar af te wachten.
    De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
    de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

    Wat al die jaren fout ging, komt dan niet meer terecht
    en wat je nog wou zeggen, blijft eeuwig ongezegd.
    De machteloze frasen van je genegenheid
    en dat het niet haar schuld was

    en ook dat ’t je spijt
    de dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
    En dan zo graag nog één keer zeggen zou.

    De dag waarop je moeder sterft,
    de dag die al je dagen, van dan af aan wat grijzer verft
    al hou je niks te klagen.
    Je hebt je goeie vrienden nog,

    die staan je ook dichtbij,
    en als je soms een minnaar zoekt, dan staan ze in de rij.
    Maar niemand zal meer weten

    hoe je met je pop kon spelen.
    En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen.
    De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kan, en klein
    de dag waarna je nooit meer kind zult zijn…….

     

    http://www.search.ask.com/web?l=dis&o=100000027cr&qsrc=2869&gct=kwd&q=geen+kind+meer%2C+karin+bloemen

  • | | |

    I walk with you mama

    DoorTitia Liese

    Een deelnemer van de basisworkshop Verlaat Verdriet stuurde me de link door naar het lied van Anne Sofie von Otter: I walk with you mama. Een Verlaat Verdriet-lied, schreef hij daarbij. En hij heeft gelijk. Luister zelf! Ik geef de link graag aan je door.

    I walk with you mama

    Zang: Anne Sofie von Otter
    Muziek: Benny Andersson
    Tekst: Bjorn Ulvaeus

    I walk with you mama
    The path along the river
    We feed the swans
    We say hello to people that we meet

    I talk with you mama
    And I listen
    And I hear you say
    I’m sorry that I left you on your own this way

    I walk with you mama
    The park in autum colours
    The sadness in the air
    As oak and marples shed their leaves
    I talk with you mama
    And I listen
    And I hear you say
    I’m sorry that I left you on your own this way

    Yes you should have stayed a bit longer
    Given me some more of your time
    Couldn’t even wait to say goodbey
    How could you be in such a frightfull hurry
    Leaving me with so many questions
    Having so much more love to give
    In a way I come to terms I know now
    Although it seems everywhere that I go now

    I walk with you mama
    A road that knows a yourney
    Retracing every footstep
    Every Sunday in the park

    I talk with you mama
    And I listen
    And I hear you say
    I’m sorry that I left you on your own this way.

  • | | |

    Fatherless daughters

    DoorTitia Liese

    Vanochtend ontving ik een mail met een tip in verband met het boek Fatherless daughters van Pamela Thomas.
    Ik geef de titel van dit boek graag door aan alle dochters-zonder-vader die dit bericht lezen.
    Je leest meer over dit boek en de schrijfster op de website van Pamela Thomas:

    http://www.fatherlessdaughtersbook.com/ (Red.: de site lijkt niet meer te bestaan)

    Citaat van de website van Pamela Thomas:

    I begin this book with a short essay about my own dad, called “Snapshots of my Father” which consists of a number of fleeting memories and impressions, and essentially expresses my personal experience of him. Still, I realized that in order to understand what I (and others) had lost by not not having a father, I needed to know more about what it meant to be a father in our world. As I result, I have included a brief “history” of fathering called, “So, What’s a Father.”

    The heart of Fatherless Daughters consists of two parts: “Shock: When A Girl Loses Her Father” and “Aftershock: The Woman She Becomes.” In the section on “Shock,” I explore all the aspects that color how a young girl experiences father loss: her age at the time of her father’s death or abandonment; her mother’s behavior and attitudes; her place in the family vis-à-vis siblings: and the influence of a step-father or other father-surrogates. In the part of the book called “Aftershock,” I show how a father’s early death or abandonment effects every aspect of a woman’s life: her emotional health and self-esteem; her body image; her sexual experiences; her marriage; her family life; and her career.

    In the last section of the book, I offer advice for coming to terms with father loss, even late in life, from actively mourning, to healing, to starting fresh. Central to accepting father loss is the act of forgiveness. This includes not only forgiving an abandoning father, but also a mother who may have let you down, relatives who may have ignored problems, and even ourselves when we have failed to live up to the women we think we should be.