• Weerzien

    DoorTitia Liese

    Vanavond een individuele sessie gehad met N. N. deed jaren geleden zowel een basisworkshop Verlaat Verdriet bij me als het individuele Heel je leven-traject. Het is fijn N. weer te zien en te spreken. Morgen op stap met M. en het jaarlijkse reisje van de gemeenteraad van Nunspeet. Dan in het weekend even heen en weer naar Terschelling, om de 60e verjaardag bij te wonen van een deelneemster van één van de Verlaat Verdriet-workshops en tegelijkertijd de stand van zaken van mijn Terschellingse tuintje in ogenschouw te nemen. Per slot van rekening duurt het tot half augustus voordat ik zelf vakantie op Terschelling kan hebben. Dan zondagavond met M. naar Amersfoort voor een etentje bij M’s baas, en vervolgens van maandagavond tot woensdagnamiddag een individuele workshop. Wel veel!

  • | |

    Hoe nu verder?

    DoorTitia Liese

    Ik heb vannacht lang wakker gelegen en veel nagedacht. Een beetje verbaasd ben ik – dat wel – over de grote innerlijke rust die ik steeds in mijn onderstroom voel, ondanks de grote angst die ik ook zeker van tijd tot tijd ervaar. De oogst van zoveel jaren intensief innerlijk werk, dat voel ik zo goed. Wat is het bijzonder voor me om me te verbonden te voelen met de hele grote betekenis die mijn Verlaat Verdriet-werk voor me heeft. De opening die dit werk me geboden heeft om uit het besluit van toen te ontsnappen. Nog geen 10 jaar was ik toen ik besloot dat ik nooit meer iets zou doen (op het moment waarop mijn vader me vroeg Mammie tegen zijn nieuwe vrouw te zeggen.Mijn besluit me aan te passen aan zijn vraag maar ook mijn besluit: als ik dit moet, dan is er in mijn leven nooit meer iets belangrijk. Ik doe nooit meer iets). De gevolgen die dit besluit – om nooit meer iets te doen – voor mijn leven heeft gehad; de intense verbinding die ik voel met de mensen die naar me toe komen in het vertrouwen dat ik ze kan bieden waar ze behoefte aan hebben; de mogelijkheden die mijn werk me biedt om het nog onontgonnen terrein van Verlaat Verdriet verder te ontginnen en de uitkomst van mijn inspanningen te delen met mede-Verlaat Verdriet-ers. De komende week heb ik afspraken met Geerte, en met Joyce. Aan Joyce wil ik gaan vragen me te coachen bij het schrijven van de volgende elf geplande delen van de Amor Fati-reeks. Stel dat ik niet lang meer te leven heb, dan verdwijnt alle kennis en ervaring die ik met zoveel (on)geduld idioom heb gegeven en in structuur heb gezet. De A.F.-reeks is bedoeld de kennis die ik in de afgelopen twintig jaar heb ontwikkeld over te dragen. Maar ook nog zo verschrikkelijk verschrikkelijk verschrikkelijk veel werk om die voorgenomen elf delen te schrijven!
    Met Geerte moet ik spreken over de kwetsbaarheid van ons aanbod, en de uitnodiging die ik aan Tamar heb gedaan om professioneel Verlaat Verdriet-werk te gaan doen. Het antwoord JA van Tamar en de opluchting die het voor mij betekent binnen afzienbare tijd en, indien noodzakelijk, met een gerust hart Tamar als professional te kunnen verwelkomen. Ook voor Geerte betekent het dat de veel te smalle basis van ons werk verbreed kan gaan worden.
    Ik voel de drang om voor mijn werk te gaan. Om dat wat misschien boven mijn hoofd hangt – niet 92 te worden, zoals ik me als kind ooit heb voorgenomen maar misschien over een paar weken als dood te zijn – onder ogen te zien en mijn maatregelen te nemen. Maar ook registreer ik een toenemend gevoel: ik hoef dit toch niet allemaal alleen te doen? Verlaat Verdriet is toch niet alleen maar mijn verantwoordelijkheid? Eigen schuld, dikke bult. Dat wou je toch zo graag. Het allemaal alleen doen?!
    En dan ook nog voel ik steeds meer de noodzaak om me te bepalen tot dat waar ik nu weer in terecht ben gekomen: borstkanker en alles wat er in de komende tijd moet gaan gebeuren. Komende woensdagochtend de MRI en dan in de middag het gesprek met de specialist. De suggestie die hij me twee weken geleden meegaf – ook de andere borst te laten verwijderen – heb ik in de afgelopen weken door me heen laten gaan en gewikt en gewogen. Mijn conclusie staat vast. Ik wil losgesneden worden van deze familievloek. De andere borst moet er ook af.

  • | | |

    Geen tijd voor kanker

    DoorTitia Liese

    In de ochtend word ik opnieuw gebeld vanuit het ziekenhuis. Weer schrik ik me wezenloos. Deze keer vraagt de secretaresse van de chirurg me of ik er bezwaar tegen heb morgen de uitslag van de punctie te krijgen van een vervanger. De chirurg heeft een ongeluk gehad, ze kan morgen niet werken. Als ik bezwaar heb moet de afspraak worden verzet. Nee, geen bezwaar roep ik, er van uitgaand dat de afspraak van morgen eigenlijk een formaliteit is.
    Enigszins verrast heb ik gisteren M., mijn partner horen zeggen dat hij vrij heeft genomen om met me mee te gaan naar het ziekenhuis. Waarom? Zoveel stelt dat toch niet voor? Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik, bij de borstkanker van twee jaar geleden, vooral heb gecommuniceerd over de beslissingen die ik nam via mededelingen mijnerzijds. Ik ben me er toen veel te laat van bewust geworden dat zo’n levensbedreigende ziekte ook invloed heeft op het leven van je partner en dacht en handelde zoals ik sinds de dood van mijn moeder gewend ben geweest: ‘Ik zoek het wel zelf uit, ik heb niemand nodig.’ Tijd en gelegenheid om hier verandering in aan te brengen! Ik laat M. nogmaals weten dat ik het fijn vind dat hij met me mee gaat, en dat ik het op prijs stel dat hij daarvoor vrij neemt.
    Ik ben er, in de afgelopen weken, goed in geslaagd een en ander achter de zijlijn te houden. Morgen ga ik naar het ziekenhuis en dan hoor ik het wel. Zo erg zal het toch niet zijn? Al die plannen van de afgelopen maanden om Verlaat Verdriet over de landsgrenzen uit te breiden. De intensieve cursus Duitse conversatie die ik in de afgelopen maanden heb gevolgd. Een meertalige website. De vertalingen van de E-Herinneringsboeken die ik graag voor elkaar wil krijgen. Met dat alles houd ik me bezig. Borstkanker: Kom op zeg, daar heb ik helemaal geen tijd voor.