• |

    Versteckte Trauer/Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

    In der letzte Woche bin ich in der Schweiz Gast gewesen im Haus und Praxis von Diederika Tasma (null) Einige Jahre her hat Diederika bei mir eine Workshop Versteckte Trauer (auf Holländisch: Verlaat Verdriet, was bedeutet Verspätete Trauer). Diederika ist geboren und aufgewachsen in die Niederlände, und hat mehr als zehn Jahere her übersiedelt nach der Schweiz. In die nähe von Bern, wo Didi wohnt und arbeitet, fühlt sie sich wie zu Hause.
    Nach der Workshop hat Diederika sich entschlossen in der Schweiz ein Coachingspraxis an zu fangen und auf zu bauen, in dessen Versteckte Trauerberatung eine große Rolle spielen würde. Für diese Plannen hat Didi  verschiedene intensieve Ausbildungen gefolgt. Seit Amfang Diederika’s Praxis haben wir verabredet zusammen Versteckte Trauer-arbeit an zu fassen. Deshalb bin ich in der letzten Woche auf Reise gegangen, um eine Woche mit Didi in ihre Praxis zusammen zu arbeiten. Und zusammen eine Zurückkehrtag zu versorgen, mit einige Didi’s Verspätete Trauer Kursisten.

    Am 16en März war es so weit: der Zurückkehrtag zusammen mit André, Isabelle und Sabrina. Ein ganz schöne und wertvoller Tag, in dessen ich – nicht ganz unerwartet – konstatiert habe daß die Schweizer ‘Verlaat Verdriet-ers’ die Holländische ähnlich sind.
    Aber: nicht nur dieses Zurückkehrtag, doch auch diese Woche zusammen mit Diederika hat mir inspiriert ein neuer Kurz zu entwicklen: Versteckte Trauer: wegen nach Änderung.

    Diederika, André, Isabelle, Sabrina, und nicht zu vergessen Steven, ich danke euch recht herzlich für diese Zusammenarbeit.

    Aufforderung

    Wenn es dich feude macht mit deine Holländische Versteckte Trauer-Erfahrungsgenossen zu kommunizieren, dann lade ich dich gerne ein auf diese Blog zu reagieren.
    Herzlich Wilkommen!

     

  • |

    Verlaat Verdriet/Versteckte Trauer

    DoorTitia Liese

    Versteckte Trauer

    Zum Verstreckte Trauer-Blog lade ich Sie/dich gerne ein Versteckte Trauer/Verlaat Verdriet zu besuchen.

    Verlaat Verdriet

    Vorige week was ik te gast in Zwitserland bij Diederika Tasma (null).  Een aantal jaren geleden volgde Diederika een Verlaat Verdriet-workshop bij mij. Diederika is Nederlandse van geboorte, groeide in Nederland op maar verhuisde ruim tien jaar geleden naar Zwitserland. In de buurt van Bern, waar Didi woont en werkt,  voelt ze zich thuis. Na de Verlaat Verdriet-workshop besloot Diederika in Zwitserland een coachingspraktijk te starten, waarin Verlaat Verdriet en verlate rouw bij Verlaat Verdriet een grote rol zouden gaan spelen. Didi schoolde zich voor coachingswerk en werkt sindsdien met Verlaat Verdriet-ers in Zwitserland. Vanaf het begin van haar praktijk hebben Diederika en ik op afstand samengewerkt, met de afspraak ook in de praktijk samen te werken. Als gevolg van onze afspraak vloog ik vorige week dinsdag naar Zwitserland, om een weekje samen met Diederika in haar praktijk aan het werk te gaan. En samen invulling te geven aan de Terugkomdag van een deel van haar Verlaat Verdriet-cursisten.

    Op zaterdag 16 maart 2013 was het zover: de Terugkomdag met André, Isabelle en Sabrina. Een mooie en zinvolle dag, waarin ik – niet geheel onverwacht – kon constateren dat Zwitserse Verlaat Verdriet-ers net zo zijn als wij Nederlandse Verlaat Verdriet-ers.

    Maar: niet alleen deze Terugkomdag, maar ook de week waarin Diederika en ik samen aan ons Verlaat Verdriet-werk hebben kunnen werken heeft mij geïnspireerd een nieuwe Verlaat Verdriet-cursus te ontwikkelen: Verlaat Verdriet:  wegen naar verandering.
    Diederika, André, Isabelle, Sabrina en niet te vergeten Steven: dank jullie voor deze samenwerking!

    Uitnodiging

    Vind je het leuk om via deze Blog contact te hebben met Didi’s cursisten in Zwitserland? Reageer dan, in het Duits, via de Blog Versteckte Trauer/Verlaat Verdriet.

  • |

    Goed rouwen

    DoorTitia Liese

    Rouwen is verdriet verwerken om een verlies dat je geleden hebt.
    Goed rouwen betekent niet het verlies en het verdriet een plaats geven in je leven, het verlies achter je laten en (zo snel mogelijk) doorgaan met je leven.
    Goed rouwen is weten waar je blauwe plekken zitten. Je kwetsbare plekken. Waar de losse eindjes zitten. En hoe je op een goede manier voor je kwetsbare plekken en de losse eindjes zorgt.
    Goed rouwen is je opnieuw verbinden met het leven.
    Goed rouwen is je opnieuw verbinden met leven.
    Goed rouwen vraagt zelfkennis.
    Goed rouwen betekent: jezelf leren kennen.

    Goed rouwen bij Verlaat Verdriet is je kwetsbare plekken leren zien, je kwetsbare plekken onderkennen, ze erkennen en accepteren en er goed voor leren zorgen.

    Een goede therapeut/rouwbegeleider voor een Verlaat Verdriet-er kent, onderkent, erkent en respecteert de kwetsbare plekken van Verlaat Verdriet-ers (en roept bijvoorbeeld niet: je idealiseert je moeder/je vader, maar is volledig doordrongen van de consequenties van het verlies van een ouder voor een kind en van wat een kind mist als het de eigen ouder/opvoeder is verloren door de dood).
    Een goede rouwbegeleider kent de specifieke dynamiek van een verlaat rouw-en veranderproces bij Verlaat Verdriet. 

  • | | |

    Gat in de weg

    DoorTitia Liese

    Je met succes aanpassen aan de veranderde omstandigheden lijkt niet alleen een eigentijdse aanname te zijn met betrekking tot verlies & rouw, maar ook een eigentijdse rouw-opdracht. Regelmatig vraag ik me af of degene(n) die een dergelijke ‘rouw-oplossing’ verzint/verzinnen (wie dat zijn: ik heb geen idee) zich ooit één seconde bezighoudt/bezighouden met de reikwijdte – namelijk met de gevolgen op langere termijn- van dit soort opvattingen. Veerkracht. Je met succes aanpassen aan de veranderde omstandigheden.

    Maar wat betekent: je met succes aanpassen aan de veranderde omstandigheden voor kinderen die een ouder verliezen? Heb je je met succes aangepast als de mensen in je omgeving – zoals bijvoorbeeld je overgebleven ouder en/of andere opvoeders – geen last van je hebben? Of heb je je met succes aangepast als niemand meer iets aan je merkt? Terwijl je altijd op je tenen loopt om iedereen tevreden te houden?

    Steeds duidelijker zie ik bij Verlaat Verdriet-ers de consequenties van je met succes aanpassen aan de veranderde omstandigheden. Want dat is wat de vele Verlaat Verdriet-ers die ik heb ontmoet, en met wie ik heb mogen werken, in hun jeugd hebben gedaan. Zich aanpassen. Geen last veroorzaken. Op de overgebleven ouder letten: gaat het wel goed met haar/hem? Zorg op je nemen die je eigenlijk niet kunt dragen. Zorg geven, in plaats van zorg ontvangen. Al je veerkracht in moeten zetten om jezelf in stand te kunnen houden.
    Ik zie volwassen Verlaat Verdriet-ers daar steeds weer in vast lopen. Je altijd weer aanpassen aan omstandigheden die niet goed voor je zijn. Niet om kunnen gaan met grenzen. Jezelf weggeven, zoals je dat al gewend bent te doen sinds de dood van je ouder(s). Met als gevolg dat je geen idee meer hebt van wie je zelf eigenlijk bent.

    Afgelopen vrijdag hebben we (opnieuw) een prachtige laatste dag meegemaakt van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. Ingrid, één van de deelneemsters van deze cyclus, bracht een mooie tekst voor ons mee. Een tekst die ik hier graag met je wil delen. Een tekst dat mij uitnodigde om de laatste strofe (4: ik loop er omheen / 5: ik loop door een andere straat) – ontwijken: daar zijn Verlaat Verdriet-ers al heel erg goed in – een eigen invulling te geven.
    Graag nodig ik ook jou uit om te reageren op deze Blog en jouw invulling van de laatste strofe te delen met andere lezers. Een invulling die bij jou en bij jouw ervaringen past.

    Gat in de weg

    1)     Ik loop door een straat.
    Er is een diep gat in het trottoir.
    Ik val erin.
    Ik ben verloren……ik ben radeloos.
    Het is mijn verantwoordelijkheid niet.
    Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

    2)     Ik loop door dezelfde straat.
    Er is een diep gat in het trottoir.
    Ik doe of ik het niet zie.
    Ik val er weer in.
    Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
    Maar het is niet mijn verantwoordelijkheid.
    Het duurt nog lang voor ik er uit ben.

    3)     Ik loop door dezelfde straat.
    Er is een diep gat in het trottoir.
    Ik zie dat het er is .
    Ik val er weer in …. Het is een gewoonte.
    Mijn ogen zijn open.
    Ik weet waar ik ben.
    Het is mijn verantwoordelijkheid.
    Ik kom er direct  uit.

    4)     Ik loop door dezelfde straat.
    Er is een diep gat in het trottoir.
    Ik loop er omheen.

    5)   Ik loop door een andere straat.