• | | | |

    De waarde van een vroeg overleden ouder

    DoorTitia Liese

    De waarde van een vroeg overleden ouder

    Kun je de waarde bepalen van een vroeg overleden ouder? Ja zeker, dat kan. In ‘de buitenwereld’ moet een overleden ouder het nogal eens doen met een karige waardebepaling. De overleden ouder wordt gemist als je je diploma krijgt. Wordt gemist als je trouwt. Wordt gemist als je je kind(eren) krijgt. Maar is dat echt de grootste en belangrijkste waarde van een ouder die er niet meer is terwijl je als kind opgroeit? De ouder die er had moeten zijn om je te beschermen. Die voor je op had moeten komen bij gevaar. De ouder die jou had voorgeleefd. Die jouw rolmodel had moeten zijn. Die jou naar zelfstandigheid had moeten begeleiden. Op wie je had moeten kunnen bouwen. De ouder die jou vertrouwen had geleerd.

    De altijd aanwezige afwezigheid

    Hoe bepaal je als volwassen geworden kind de waarde van de ouder die er al zo lang niet meer is, als je nooit haar/zijn gelijkwaardige bent geworden? Ook al ben je mogelijk op dit moment (veel) ouder dan je ouder ooit is geworden. Je nooit een ander beeld hebt kunnen krijgen van je ouder dan het beeld dat je had in je kindertijd. Het beeld dat toen abrupt is stopgezet. Afgebroken op het moment dat je ouder overleed. Op de leeftijd die je toen had.

    Vragen

    • Wat betekent het voor je dat je nooit hebt kunnen ‘afrekenen’ met je overleden ouder. Dat je nooit meer hebt kunnen vragen: waarom heb je dat gedaan? Waarom heb je dat zo gedaan? Had je dat niet anders kunnen doen? Heb je enig idee wat het voor mij, nu al een leven lang, heeft betekend?
    • En dan een andere, voorliggende vraag bij veel Verlaat Verdriet-ers: hoe heb ik moeten leven zonder jouw voorbeeld? Hoe moet ik mijn eigen kinderen voorleven zonder het voorbeeld dat ik zelf zo hard nodig had? Wie kan ik als ouder zijn voor mijn kinderen? Wat ben ik zelf als ouder van mijn kinderen waard?

    Lees meer

    #verlaatverdriet #verlaterouw #teruggaanomverdertekunnen #symposiumvoorhulpverleners

  • | | | | |

    Morgen gesprek op de Universiteit voor Humanistiek

    DoorTitia Liese

    Morgen, 21 januari 2025, heb ik – samen met Simone Gerich – de geplande ontmoeting en het gesprek met professor Geert Smid en ervaringsgenoot en onderzoeker Mandy Gosling op de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. Ik kijk ernaar uit Mandy nu live te ontmoeten in Utrecht. Doel van onze ontmoeting is meer te horen over de voortgang van het wetenschappelijk onderzoek waar Mandy onder leiding van Geert Smid afgelopen september mee is begonnen.

    Onderzoek

    • Wat onderzoekt Mandy precies?
    • Hoe kunnen wij, met onze Nederlandse kennis uit ervaring, dit onderzoek ondersteunen?
    • Op welke manier kunnen we dat het beste doen?
    • Wat is daarvoor nodig?
    • Wat gebeurt daarmee?

    Ervaringskennis

    Onze focus ligt vooral op de vraag: op welke manier kan de kennis uit ervaring van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn een goede plek krijgen in dit onderzoek? Kennis die we ervarings-gebaseerd in de loop van vele jaren hebben ontwikkeld samenbrengen met te ontwikkelen kennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn die in de wereld van de wetenschap tot nu toe een zo goed als blinde vlek is.

    Teruggaan om verder te kunnen

    Psychotherapeut Mandy Gosling spreekt over haar praktijkervaringen in UK met ABC’s tijdens ons symposium voor hulpverleners Teruggaan om verder te kunnen op zaterdag 5 april 2025.

    Ontmoeten, onderzoeken, praten, eten

    Een uitgebreide ontmoeting van onderzoeken, praten en samen eten. Ik kijk ernaar uit, en houd je op de hoogte van de resultaten.

  • | | | | |

    Her mother’s face, boek van Roddy Doyle

    DoorTitia Liese

    Her mother’s face

    Ik wil graag iets met je delen in verband met een simpel boek over opgroeien zonder moeder, geschreven door Roddy Doyle en geïllustreerd door Freya Blackwood. Zelf kreeg ik dit bescheiden boek via een Verlaat Verdriet-ster die in Schotland woont.

    In Her mother’s face schrijft Roddy Doyle over het Ierse meisje Siobhan. Shioban verliest haar moeder als ze drie jaar is. Ze is enigst kind en blijft achter met een vader die bezwijkt onder het verdriet om het verlies van zijn vrouw. Hij is een zwijgzaam man. Net als alle ander mensen in de omgeving van Shiobhan is hij niet in staat met haar te delen over haar moeder.

    Spiegel

    Als Shiobhan tien jaar is beseft ze dat ze zich het gezicht van haar moeder niet meer kan herinneren. Shiobhan groeit op. Het gemis van haar moeder groeit met haar mee. Op een dag als ze in een park dicht bij haar huis zit heeft ze een ontmoeting met een vrouw die haar bekend voorkomt. Eindelijk kan Shiobhan haar verdrietige hart uitstorten. De vrouw droogt de tranen van Shiobhan. ‘Kijk in de spiegel’ raadt de vrouw Shiobhan aan. ‘Waarom?’ vraagt Shiobhan. ‘Omdat je dan je moeder zult zien’ zegt de vrouw tegen haar. Je zult zien hoe ze eruit zag toen ze jouw leeftijd had. En, als je ouder wordt, zul je zien hoe je moeder eruit zag toen ze ouder werd.’

    Moeder

    Shiobhan wordt volwassen. Ze wordt zelf moeder van een dochter: Ellen. In de loop van de jaren opent het advies dat Shiobhan kreeg van de vrouw die ze in het park ontmoette, iets in Shiobhan. Vanaf de tijd dat zich iets opent in Shiobhan opent zich ook in haar vader, en in de mensen om haar heen, ruimte om haar moeder weer een plek te geven in hun leven.

    Je opnieuw verbinden

    Hoewel de thematiek van het boek – je opnieuw verbinden met de ouder die heeft geleefd – wat mij betreft nogal ondersneeuwt onder een fondant-laag van empathie en wensdenken, wil ik de thematiek van dit boek graag met je delen. Zoek je overleden ouder op. Wordt weer het kind van de ouder die heeft geleefd!

    Boek bestellen

    In Nederland is dit boek nauwelijks te bestellen. Tenzij tweede hands en tegen (te) hoge kosten.

    Lars Zebregs: je bent een deel van mij

    Ik denk aan het lied dat Lars Zebregs onlangs heeft geschreven, en ten gehore heeft gebracht bij een grote herdenking in het zuiden van ons land.

    Je bent een deel van mij

    Ik voel het, ik hoor het, ik draag het, ik weet het is dichtbij me..
    Waar ik heen ga, een verlangen, een gemis, het is moeilijk te begrijpen.
    Maar als ik in de stilte ben
    Gebeurt er iets in mij
    Diepe wonden in mijn hart de pijn gaat niet voorbij

    Het is alsof de leegte er mag zijn
    Alsof het leed dat schuilt in mij
    Me aankijkt en wanhopig zoekt
    Al landt het, het is nooit genoeg
    Je blijft een deel van mij
    Van mij.

    De dag begint, de nacht valt, elk moment spreekt een andere taal
    Mijn gedachten, mijn gevoelens,
    verlangens vertellen het verhaal
    Maar als ik in de stilte ben dan
    Lijkt het dichterbij
    Een warme gloed, een tinteling,
    Je bent er even bij

    Het is alsof de leegte er mag zijn
    Alsof het leed dat schuilt in mij
    Me aankijkt en wanhopig zoekt
    Al landt het, het is nooit genoeg
    Je blijft een deel van mij
    van mij

    Het is alsof ik even met je ben
    Alsof ik dit gevoel herken
    Het voelt als jouw aanwezigheid
    Nooit verloren in de tijd
    Je bent een deel van mij
    Van mij

    Het is alsof ik even met je bent
    Omdat ik dit gevoel herken

    Je bent een deel van mij

  • | | | |

    Dan blijkt je vader niet je vader te zijn

    DoorTitia Liese

    Je verloor heel jong je vader. Jaren geleden werd je je ervan bewust dat je in je functioneren werd gehinderd door dit vroege verlies. Je bent ermee aan het werk gegaan. Hebt je vader een nieuwe plek gegeven in je leven als volwassene. Je kunt weer verder.
    Dan komt er een dag waarop je ontdekt dat de vader om wie je hebt gerouwd niet je biologische vader is. Je wereld stort opnieuw in. Wie is je vader dan wel? Waar is hij? Wie ben jij? Wat is er gebeurd? Waarom wist jij het niet? Wie wisten het wel? Wie wil jou daarover vertellen? Bij wie moet je zijn als je moeder niet wil dat je het weet? Wat moet je met dit nieuwe gegeven? En wat ga je doen?

    De blikken trommel

    Ap Dijksterhuis, psycholoog en auteur, verloor als heel jong kind zijn vader. Hij groeide op bij zijn moeder. Enigst kind. Tot in zijn volwassenheid voelde hij geen behoefte aandacht te besteden aan het vroege verlies van zijn vader. Het feit was daar. De toekomst trok hem meer dan het verleden. Tot zijn moeder rond zijn dertigste overlijdt. Bij het uitzoeken van de nalatenschap van zijn moeder komt hij een blikken trommel tegen. Als een doos van Pandorra opent hij de doos een heel klein stukje. Om hem meteen weer te sluiten. ‘Die kan maar beter dicht blijven’ besluit hij.

    Vader, hier ben ik

    Dertig jaar blijft de trommel gesloten in zijn huis staan. Tot de dag waarop hij besluit: ‘Nu is het tijd de trommel te openen’.
    ‘Vader, hier ben ik. Jouw zoon.’ Zo start Ap Dijksterhuis zijn boek Vader. Zijn boek over zijn zoektocht naar de vader die hij maar kort heeft gekend. In brieven richt hij zich steeds weer tot zijn vader. Vertelt hem over zijn zoektocht. Wat hij tegenkomt. Wat dat met hem doet.

    Symposium Teruggaan om verder te kunnen

    Ap Dijksterhuis is als ervaringsgenoot een van de sprekers bij symposium voor hulpverleners Teruggaan om verder te kunnen op zaterdag 5 april 2025. Hij vertelt over zijn zoektocht. Waarom duurde het zo lang voor hij eraan begon? Wat gebeurde er met hem tijdens de reconstructie van zijn verhaal als zoon? Wat heeft het verlies van zijn vader gedaan in de relatie met zijn moeder? Welke gevoelens komen bij je naar boven als de man van wie je dacht dat hij je vader is niet jouw biologische vader blijkt te zijn? Wat gebeurt er met je als je besluit de vader die niet je biologische vader is toch te adopteren als vader? Op welke manier beïnvloedt deze reconstructie je leven van nu?

    Lees meer

    Bestellen