Samen / Insieme.

Wat zag ik dit gebaar vaak tijdens mijn vakantie in de Lunigiana van afgelopen voorjaar.
Italianen spreken niet alleen met hun mond, ze spreken met hun hele lijf. Met hun handen. En ze doen dat op hun hele eigen, Italiaanse manier. Hun eigen manier van BeeldTaal. Lichaams-BeeldTaal zeg maar. Zo Italiaans, dat ik vermoed dat je als niet-Italiaan niet alleen Italiaans kunt spreken met een meer of minder zwaar accent, maar dat zelfs je pogingen tot deze lichaamstaal een meer of minder zwaar buitenlands accent zullen hebben.

Lichaams-BeeldTaal

Mij fascineert die Lichaams-BeeldTaal iedere keer weer. De gezichtsuitdrukkingen. ‘Ehhhhhh’. Schouders die worden opgehaald ‘Ik weet van niks. Bij mij moet je niet zijn’. Handen die dramatisch ten hemel worden geheven. ‘Madonna! Che disastro!’

Samen

Vooral het gebaar dat ik in mijn vakantie op allerlei verschillende plaatsen zag gebeuren hield me bezig. Het gebaar voor SAMEN. INSIEME, om een Italiaans woord te gebruiken. In Castigliano del Terziere zag ik het Raffaella doen. Eleonora. Davide op La Concia. Ook Maartje zag ik het doen.

Het gebaar

Tijdens het spreken heft de spreker de beide handen op. Brengt de handen met korte bewegingen naar elkaar toe. Tikt de buitenkanten van de wijsvingers met korte veelzeggende gebaartjes tegen elkaar. SAMEN maakt de spreker duidelijk. INSIEME.

De weg van liefde

Als ik op La Concia ook Davide het gebaar van SAMEN weer zie maken valt deze terloopse, maar ‘sprekende’ BeeldTaal samen met mijn groeiende gevoel dat ik op deze plek wil werken. Met BeeldTaal. En met Verlaat Verdriet-ers. Dit is het gebaar dat zegt wat ik graag wil. SAMEN. INSIEME. Met Maartje Schonefeld. Met Davide Donati. En met een kleine groep Verlaat Verdriet-ers. Om samen De weg van liefde in Codiponte tot een onvergetelijke week te maken.