Voor de derde keer?

Afgelopen augustus, in de week voor mijn vakantie, ben ik naar de huisarts gegaan om te vragen of die verschrikkelijke vermoeidheid die ik al tijden voel echt toe te schrijven is aan de bestralingen die ik twee jaar geleden heb ondergaan. In het vroege voorjaar van 2009 werd opnieuw kanker in een van mijn borsten aangetroffen. Tweede keer borstkanker, nu in mijn linker borst. Pech!!! Na de borstoperatie ben ik braaf 36 keer naar Arnhem, naar het ARTI,  gegaan voor de bestralingen. Een terloopse opmerking van de chirurg – dezelfde als vijftien jaar geleden – dat sommige vrouwen er voor kiezen om geen nabehandeling aan te gaan, heb ik in mijn oren geknoopt. Vijftien jaar geleden hoefde ik, na de bestralingen, geen verdere nabehandelingen. Deze keer is het advies, aansluitend aan de bestralingen: chemokuur en daarna nog vijf jaar hormoontherapie. Ik besluit het advies voor verdere nabehandelingen naast me neer te leggen. Mijn besluit wordt gerespecteerd. De oncologe verzekert me: U kunt altijd terugkomen als u er op terug wilt komen. Wel vraag ik de chirurg (zij heeft mij zowel vijftien jaar geleden als nu behandeld en heeft ook altijd de jaarlijkse controles uitgevoerd) of het raadzaam zou zijn mij in een MRI-programma te zetten. Het lijkt haar een goed plan, ze zal het voorleggen aan het oncologieteam. Wat jullie ook beslissen, ik acceteer jullie beslissing, heb ik gezegd. Bij de eerstvlgende controle vertelt ze me, dat het oncologieteam de MRI-scan niet nodig voor me acht. Ik word kennelijk niet als erg gevaarlijk beschouwd. Dat hoor ik graag!
En dan nu die tepel: ik ben toch niet aan de beurt voor nog een keer????
In augustus 2009 heeft de huisarts mijn bloed laten onderzoeken. De dag voor mijn vakantie belt hij me op.  ‘Je bent echt helemaal gezond’, vertelt hij aan de telefoon. Misschien zou je eens contact kunnen opnemen met een homeopaat, zegt hij nog. Die werken anders dan wij en soms kunnen zij iets vinden wat buiten onze onderzoeken valt. Ik maak meteen een afspraak, maar eerst 3 weken vakantie om uit te rusten van die vermoedheid. In september heb ik de homeopaat opgezocht. Die constateert een grote disbalans tussen energie en gee-energie. Precies zoals ik me in de twee jaar gevoeld heb. Als het energetisch goed met me ging, ging het goed. Als het enegetisch niet goed met me ging kon ik niet veel, zowel fysiek als mentaal. Ik krijd medicatie voorgeschreven. In januari 2011 ga ik terug. De medicatie die ik kreeg is zo goed als op. Veel bijzonders komt er niet uit, behalve een gepeperde rekening en nog meer dure medicijnen. Ik wil mijn eigen lijf terug, besluit ik. Geen medicatie meer!
Terwijl ik s ochtends weer als gewoonlijk onder de douche sta gaat er van alles over de eerdere twee borstkankers door me heen. Maar in paniek raak ik niet. Het zal de leeftijd zijn, bedenk ik me andermaal.