• | | |

    Ontmoeting met een meermin op het strand van Terschelling

    Op de één of andere manier was ze tot een paar jaar geleden aan mijn aandacht ontsnapt. Misschien was ze er al lang, maar was ik me niet bewust van haar millennia-oude aanwezigheid.
    Bicaudata. De twee-staartige meermin.

    Bicaudata, Sirene, Freya

    Mijn eerste bewuste ontmoeting met de Bicaudata vond plaats in de pieve (kerk) van Codiponte. Zoals je op de foto ziet: op een kapiteel van een van de zuilen in deze pieve. De twee-staartige meermin. Sirene. Symbool van vrouwelijke kracht. Van vrouwelijke vruchtbaarheid. Een symbool dat is doorgegeven door bewoners van de Lunigiana in pre-historische tijden. Aan de Etrusken, de volgende bewoners van de Lunigiana van voor de jaartelling. Een volk dat vrouwen en vrouwen-energie waardeerde als gelijkwaardig aan mannen en mannen-energie.

    Vervolgens via de Romeinen (die vrouwen in alle opzichten ondergeschikt achtten aan mannen en mannen-energie) doorgegeven aan de Longobarden. De Longobarden, uit Scandinavië afkomstig en tijdens de grote volksverhuizingen afgezakt naar het zuiden, herstelden de Bicaudata in ere. In de pieve, die sinds ± 800 op deze plaats door de Longobarden is gesticht. Voor hen een bekende godin. Freya. Symbool van vruchtbaarheid. Van vrouwelijke kracht.

    De pieve van Codiponte

    Zo bleef de Bicaudata fier en krachtig haar (heidense) plek  innemen in de bijzondere pieve van Codiponte. Een christelijke en gewijde kerk. Vermoedelijk gebouwd op de overblijfselen van een Romeinse basilica. Op haar beurt vermoedelijk gebouwd op een oorspronkelijk Etruskische heilige plek. Op haar beurt weer vermoedelijk gebouwd op een pre-historische heilige plek. Symbool van de stroom van leven. Ook nu nog. In haar natuurlijke biotoop. Op een heilige plek. Aan de oever van een stromende rivier. De Aulella.

    Een nieuwe ontmoeting met Bicaudata

    Augustus 2021. Terschelling. Ik loop op het strand. In m’n eentje. Het is volkomen stil op het strand. Van ver zie ik haar liggen. Daar is ze. De twee-staartige meermin. De Bicaudata. In haar natuurlijke biotoop. Aan het water. Dat altijd in beweging is.

    Als je je hart opent, ervaar je meer

    Ik neem de tijd. Zet me naast haar neer in het zand. In de zon. En in de wind. Ik laat m’n gedachten gaan. M’n gevoelens. Wat een uitnodiging om te schrijven!

    Wat weet je van de vrouw die jou heeft gedragen voor je geboorte.
    Die jou heeft gebaard.
    Die jou heeft gedragen na je geboorte.
    De vrouw die jouw moeder is.
    Wat betekent vrouw-zijn voor je.
    Vrouwelijkheid.
    Vrouwenkracht.
    Wat betekent moederschap voor jou.
    Wat betekent ‘ouderschap’ voor jou.
    En wat betekent opgroeien zonder moeder voor jou.

    De weg van liefde

    De weg van liefde, de biografische schrijfretreat in Codiponte van 23-29 oktober 2021, biedt ook jou plaats, tijd, ruimte en de deskundigheid van Titia Liese om je hart open te laten gaan.

    Voor alle Verlaat Verdriet-ers

    De weg van liefde is bedoeld voor alle Verlaat Verdriet-ers. Dus ook voor de Verlaat Verdriet-ers die hun vader verloren. Dan kan er veel zijn gebeurd in de relatie die je met je moeder hebt (gehad).

    Wat is er gebeurd in die relatie.
    Wat betekent je moeder voor jou.
    En wat betekent ‘vrouwenkracht’ voor jou.
    Hoe ga je om met vrouwen in je leven.
    Wat betekent ‘moederschap’ voor jou.
    Wat betekent ‘ouderschap’ voor jou.
    En wat betekent ‘vruchtbaarheid’ voor jou.

  • | |

    Hoofd- en bijzaken van elkaar onderscheiden

    Een paar weken geleden zat ik op m’n fiets, richting West Terschelling. Het stormde een beetje. Ook in mijn hoofd. Om 11 uur een afspraak met de notaris. Een nieuwe complicatie in de nalatenschap van mijn overleden partner. Het zoveelste obstakel dat het nog weer ingewikkelder lijkt te maken.

    Hoofd- en bijzaken

    Wat doet de notaris eigenlijk voor me? Al fietsend bedenk ik wat ze vooral voor me moet doen. Ze laat me vertellen welke problemen ik tegenkom. Scheidt hoofd- en bijzaken van elkaar. Maakt wat er is eenvoudiger. Simpeler voor me om te begrijpen. Overzichtelijker. Maakt de realiteit zichtbaar. Zo, dat ik beter weet wat er moet gebeuren. Welke besluiten ik moet nemen. Waar ik verantwoordelijk voor ben. En waarvoor niet. Waar ik verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

    Niet alleen

    ‘Maar dat is wat ik ook doe met Verlaat Verdriet-ers, schiet ineens door me heen. Ik help Verlaat Verdriet-ers hoofd- en bijzaken te onderscheiden. De realiteit zichtbaar te maken. Wat er is eenvoudiger te maken. Simpeler. Overzichtelijker. Zo, dat je weet waar je verantwoordelijkheid voor bent. En waarvoor niet. Waar je verantwoordelijkheid voor moet nemen. En waarvoor niet.

    Opgewekt fiets ik verder. Om me heen stormt het nog steeds een beetje. In mijn hoofd is het rustig.
    Op naar de notaris.
    We zullen het zien.
    Dit hoef ik in ieder even niet alleen te doen.

  • | |

    Geniet van je verdriet

    In mijn blog van 15 augustus jl. Als ik doem denk, krijg ik doem schreef ik over de cursusleider van de cursus over overtuigingen die ik volgde. Ik kwam voor de zoveelste keer bij hem. Wilde aandacht voor wat mij het meeste bezig hield. Verdriet. Daar wilde ik in gezien worden. Gehoord. Erkend. Verdriet om het verlies van mijn moeder toen ik 8 jaar was. In de gevolgen die dat verlies voor me had.

    Naar buiten

    ‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet’ zei hij alleen maar. Verontwaardigd stampte ik naar buiten. ‘Zie je wel, ze zijn hier echt knettergek. Gestoord. Wie zegt nou zoiets tegen iemand die zo ongeveer verzuipt in haar verdriet.
    Er zat niets anders op. Hij was niet bereid ook nog maar één woord met me te wisselen. Ik ging naar buiten. Geen idee wat ik daar moest doen. Wat er van me verwacht werd. Maar langzamerhand zakte mijn boosheid. Ik kwam tot rust. Er was iets aangeraakt. Maar wat? Geen idee! 

    Cadeau

    Na de cursusweek kwam ik kwam ik weer thuis. Ergens sluimerde iets in me. Maar wat? Tot op een dag een realisatie door me heenging. Schijnbaar uit het niets. Al die energie die ik altijd had gestoken in de energie die ik tegen mezelf inzette – bijvoorbeeld in de vorm van zelfondermijning – kan ik ook inzetten vóór mezelf. Ik had een wezenlijk gevoel te pakken. Een soort nog onuitgepakt cadeau waarvan ik geen idee had wat er in zou zitten.
    Langzaam, maar zeker heb ik in de loop van de tijd dat cadeau uitgepakt. Ik leerde mezelf stap voor stap mijn energie niet meer tegen mezelf in te zetten, maar vóór mezelf. Een wereld van verschil.

  • | |

    Als ik doem denk, krijg ik doem

    ‘Je leeft nu!’ Ik hoor de afkeuring in de stem van de therapeut. Trauma-therapeut, om precies te zijn. (dit vond 20 jaar geleden plaats – even ter mogelijke ontlasting van de therapeut). ‘Als ik wist hoe ik het anders moest doen, zou ik het doen. Meteen. Nu. Geloof me. En graag ook.’

    Bron van ellende

    ‘Ik ben een bron van veel ellende.’ Jaren voor mijn ervaring met de trauma-therapeut volgde ik een intensieve cursus over ‘Overtuigingen’. Hoe overtuigingen je leven vorm geven, om preciezer te zijn. Niet helemaal de goede volgorde, geef ik meteen toe. Wat ik nodig had was aandacht voor het vroege verlies van mijn moeder. Voor mijn verdriet. Niets meer, en niets liever. Wat ik nodig had was dus eigenlijk therapie. Niet een cursus waarmee ik alles wat op angstgevoelens leek op afstand kon (blijven) houden. Waarmee ik gewoon in mijn ‘anti-angst-modus’ kon blijven: met m’n verstand, in plaats van in m’n gevoel. Ik klampte een van de cursusleiders aan, van wie ik hoopte dat hij tenminste mijn verdriet zou willen zien. Zou willen horen. ‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet.’ kreeg ik als antwoord. Verbijsterd hoorde ik hem aan. ‘Zie je wel, ze zijn hier gek.’ Ik wist het. Meteen. En droop af. Teleurgesteld tot in m’n vezels.

    Slachtoffer

    In de weken na de cursus begon het langzaam tot me door te dringen. Langzaam, maar zeker, begon ik te beseffen wat ik al die jaren had gedaan. Ook al was ik er nog zo van overtuigd dat het niet zo was: ik leefde vanuit mijn gevoel slachtoffer te zijn. Slachtoffer van omstandigheden waar ik niet om had gevraagd – het verlies van mijn moeder (ik had beter kunnen weten, gezien de negatieve oordelen die ik had over ‘slachtofferschap’ – maar dit even terzijde). Ik leefde vanuit gevoelens van machteloosheid. Vanuit angst.

    De creërende kracht van angst

    Angst was mijn leidraad geworden. ‘Er kan nog een trein komen.’ Altijd voorbereid op het ergste. Altijd er voor zorgen dat ik nooit meer zo geraakt zou kunnen worden. Langzaam besefte ik wat ik deed. Hoe ik vanuit angst mijn leven – en mijn lijf – vorm gaf. De creërende kracht van angst. ‘Als ik doem denk, krijg ik doem.’

    Veranderkracht

    ‘Ik ben een bron van veranderkracht.’ Langzaam, maar zeker, voelde ik hoe een nieuwe overtuiging in mij aan kracht won. Het is niet dat ik van de ene dag in de andere dag in het paradijs terecht was gekomen, maar mijn leven veranderde wel. Ingrijpend. Voorgoed. Ik zette op het meest diepe niveau de stap van overleven naar leven.