• | |

    Geniet van je verdriet

    DoorTitia Liese

    In mijn blog van 15 augustus jl. Als ik doem denk, krijg ik doem schreef ik over de cursusleider van de cursus over overtuigingen die ik volgde. Ik kwam voor de zoveelste keer bij hem. Wilde aandacht voor wat mij het meeste bezig hield. Verdriet. Daar wilde ik in gezien worden. Gehoord. Erkend. Verdriet om het verlies van mijn moeder toen ik 8 jaar was. In de gevolgen die dat verlies voor me had.

    Naar buiten

    ‘Ga naar buiten, en geniet van je verdriet’ zei hij alleen maar. Verontwaardigd stampte ik naar buiten. ‘Zie je wel, ze zijn hier echt knettergek. Gestoord. Wie zegt nou zoiets tegen iemand die zo ongeveer verzuipt in haar verdriet.
    Er zat niets anders op. Hij was niet bereid ook nog maar één woord met me te wisselen. Ik ging naar buiten. Geen idee wat ik daar moest doen. Wat er van me verwacht werd. Maar langzamerhand zakte mijn boosheid. Ik kwam tot rust. Er was iets aangeraakt. Maar wat? Geen idee! 

    Cadeau

    Na de cursusweek kwam ik kwam ik weer thuis. Ergens sluimerde iets in me. Maar wat? Tot op een dag een realisatie door me heenging. Schijnbaar uit het niets. Al die energie die ik altijd had gestoken in de energie die ik tegen mezelf inzette – bijvoorbeeld in de vorm van zelfondermijning – kan ik ook inzetten vóór mezelf. Ik had een wezenlijk gevoel te pakken. Een soort nog onuitgepakt cadeau waarvan ik geen idee had wat er in zou zitten.
    Langzaam, maar zeker heb ik in de loop van de tijd dat cadeau uitgepakt. Ik leerde mezelf stap voor stap mijn energie niet meer tegen mezelf in te zetten, maar vóór mezelf. Een wereld van verschil.

  • | |

    Samenkomdag Dubbel Ouderverlies

    DoorTitia Liese

    ‘Jongen en meisje

    Albertine, als je toch in Nunspeet bent voor de Terugkomdag van de workshop Dubbel Ouderverlies van april j.l. zullen we dan kijken of we aansluitend een Samenkomdag kunnen organiseren voor deelnemers van de workshops Dubbel Ouderverlies van de afgelopen jaren?’ Albertine is meteen enthousiast. DOEN! We plannen de datum voor deze Samenkomdag op zaterdag 29 mei a.s. Sturen een mail uit naar de deelnemers met wie we in de afgelopen jaren hebben gewerkt in de workshop Dubbel Ouderverlies. Binnen een half uur komt de eerste reactie. ‘GRAAG. IK DOE MEE.’

    Najaar 2021

    We zijn ons ervan bewust dat de planning van de datum tamelijk kort-dag is. Naast aanmeldingen komen er reacties binnen. ‘Ik had graag mee willen doen, maar de datum past me niet.’ ‘Geen nood’ overleggen Albertine en ik prompt. ‘Als er zoveel animo is, dan plannen we ook een nieuwe datum. Voor een twee-daagse in het najaar van 2021.’

    Landgoed Welna

    Op 17 mei j.l. schreef ik een blog over landgoed Welna bij Epe. De plek van de eerste workshop ooit voor Dochters Zonder Moeder. De eerste Verlaat Verdriet-workshop ooit. De eerste workshop Dubbel Ouderverlies ooit.

    Vanavond gaan Albertine en ik kijken op Welna of het mogelijk is voor een weekend in november een twee-daags Samenkomweekend Dubbel Ouderverlies te organiseren.
    Maar eerst de Samenkomdag van 29 mei. Morgen dus.
    Het belooft een prachtige dag te worden.

  • | | |

    Doodsangst met betrekking tot het coronavirus

    DoorTitia Liese

    Vandaag ontving ik een blog van Ineke Knot in verband met het corona-virus. Ik deel deze blog graag met jullie.

    Doodsangst

    “Hi allemaal. Dit is een heel persoonlijke blog en tegelijkertijd een hele universele. Het gaat over doodsangst en is een direct resultaat van mijn eigen onrust met betrekking tot de coronavirusuitbraak. Als je ook maar enigszins bang bent nu hoop ik dat deze blog je bemoedigt: je bent niet alleen. Er zijn andere mensen die ook bang zijn en ik ben daar een van. Tegelijkertijd is er een manier om bang te zijn waarbij je ook oog houdt voor de mensen om je heen. Misschien bemoedigt de blog je om iemand te laten weten dat je bang bent, en stel je ze daarmee in de gelegenheid om er voor je te zijn. Of misschien ben je helemaal niet aangedaan of angstig, maar misschien geeft deze blog je dan wat meer inzicht en compassie voor anderen die daar wel last van hebben.”

    Mijn vader overleed toen ik 14 was

    Ik ben bang voor de dood. Zo, daar staat het, zwart op wit. Het is niet onbegrijpelijk dat ik bang ben voor de dood. Mijn vader overleed toen ik 14 was en pas recentelijk ben ik erachter gekomen wat de echte impact daarvan was…………

    Lees de blog van Ineke

    https://www.inekeknot.nl/nl/2020/doodsangst/

  • | |

    Ook Titia was een goed en normaal kind

    DoorTitia Liese

    …….Terwijl toch andere mensen steeds weer benadrukken dat mijn beide kinderen – ook Titia – normale en goede kinderen zijn.

    Gisteren schreef ik in mijn blog Familie: een onverwacht verrassend bericht over de onverwachte mail die ik ontving van een Duitse neef. Vandaag ontving ik nog een uitgebreide mail. Met bijvoorbeeld een brief die mijn vader in 1968 schreef aan de ouders van deze neef.

    Opnieuw kantelt mijn idee over vroeger. In deze brief schrijft mijn vader over het huwelijk met zijn 2e vrouw. Onder meer: ……. Hoewel het tegen mijn principes is, heb ik vaak de kant van de kinderen – zeker van Titia – moeten kiezen. Wat mijn vrouw mij nooit heeft kunnen vergeven…….. 

    En dat, terwijl ik me tot ver in mijn volwassenheid hopeloos verraden heb gevoeld door mijn vader. Omdat hij voor mijn gevoel altijd de kant koos van zijn 2e vrouw (met wie ik inderdaad vanaf het allereerste begin (vanaf dat ik 8 was) een hele slechte relatie heb gehad).

    Kantelend perspectief

    Een verandering van perspectief, mag ik wel zeggen. En dat wel tientallen jaren later……
    En ja: er gebeurt iets met me als ik de zin lees   ……..Terwijl toch andere mensen steeds weer benadrukken dat mijn beide kinderen – ook Titia – normale en goede kinderen zijn. 

    Nog een nieuw perspectief

    Ik wist het altijd. Van de slechte relatie die mijn vader had met zijn vader. Zowel mijn grootvader als mijn vader geheelonthouder – nooit alcohol. Mijn overgrootvader verliet zijn gezin toen zijn kinderen nog jong waren. Zwaar alcoholist. Overleden in een tehuis voor alcoholverslaafden.
    Ik kijk naar de stamboom die mijn nieuw verworven neef mij toestuurt. En zie dat mijn overgrootvader zijn moeder verloor toen hij 3 was. En zijn vader toen hij 8 was. Voor zijn 10e jaar wees dus.

    Om over na te denken

    Zo kun je op je 70e onverwacht nog een heleboel nieuwe perspectieven toegestuurd krijgen. Om over na te denken!