• | | |

    Via Amor: Schatgids voor Codiponte

    Via Amor

    ‘Wat staat er toch op die stenen?’ Vraag ik me af. ‘Er staat iets. Maar wat?’ Als ik dichterbij kom zie ik het. Via Amor. Daar is hij. De naam voor de schrijf’cursus’ die ik in Codiponte wil gaan geven. Gevonden. Zomaar. Aan de kant van een pad aan de Ligurische Zee. ‘Wat een mooi toeval’ denk ik meteen. Het zit al in mijn hoofd. In mijn gevoel. Ik ben er al mee bezig. Schrijven aan de hand van BeeldTaal. Met Verlaat Verdriet-ers. In Italië. Dan vind ik wat ik nodig heb om mijn idee concreet te maken. Vanzelfsprekend. Het valt me toe.

    Als je de tijd neemt, vind je woorden

    Als je de tijd neemt, rust en aandacht hebt om bezig te zijn met wat belangrijk voor je is, dan vind je wat je nodig hebt. Dat is hoe ik De weg van liefde, de Via Amor, vorm wil geven. Samen met jou. Met mede-Verlaat Verdriet-ers. Met Maartje en Davide. Zo, dat De weg van liefde jouw weg van liefde kan worden. Met woorden die je zelf hebt gevonden. Geschreven. Jouw eigen Via Amor.

    Het ritme van dag en tijd

    We werken deze week in het ritme van dag en tijd. Zowel gezamenlijk, als individueel. Je gaat op zoek naar beelden. Te voet, deze dagen. Als een pelgrim. In je eentje. Of samen. Je verzamelt beelden. Doet inspiratie op om te schrijven. Schrijft wat in je opkomt. Aan de hand van het beeldmateriaal dat je hebt gevonden. Of aan de hand van eenvoudige schrijfoefeningen die Titia voor je heeft. Je deelt. Of je deelt niet, als dat prettiger is voor jou.

    De weg van liefde

    • We werken in een inspirerende omgeving;
    • Gedragen door de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide – en natuurlijk de overheerlijke maaltijden die steeds weer voor je klaar staan;
    • Je hebt – desgewenst – de beschikking over een mooie, ruime 1-persoons kamer waar je je terug kunt trekken;
    • Je kunt delen met ervaringsgenoten/mede-Verlaat Verdriet-ers;
    • Titia zet met liefde en plezier haar deskundigheid in. Ze ziet je. Hoort je. Begrijpt je. Voelt en denkt met je mee. Weet wat je nodig hebt.

    Nb: De weg van liefde is geen therapeutisch traject waarin voor je gedacht wordt. Jouw eigen inzet, en je bereidheid co-creator te zijn van De weg van liefde geven mede vorm aan jouw weg van liefde.

    Contact

    Wil je meer weten over de schrijf-retreat De weg van liefde in Codiponte? Bel Titia Liese 06- 53 76 58 43 of stuur Titia een mail titia@verlaatverdriet.nu

    Aanmelden

    Ben je Verlaat Verdriet-er en heb je bij Titia een workshop of een andere activiteit gevolgd? Meld je aan voor De weg van liefde.

    Ben je Verlaat Verdriet-er en heb je tot nu toe geen workshop of een andere activiteit bij Titia gevolgd? Neem contact op met Titia 06- 53 76 58 43 of stuur Titia een mail titia@verlaatverdriet.nu

    Lees meer

    Lees meer over Codiponte www.roccadicodiponte.blogspot.com

  • |

    Verschil tussen verdringen en verwerken (?)

    In 2009, in dezelfde voorjaars-tijd van het jaar, bleek ik voor de tweede keer borstkanker te hebben. Andere borst. Andere kanker. Opnieuw bestralingen. In het ziekenhuis in Arnhem. Zelfde afdeling als waar ik in 1998 werd bestraald.

    Verdrongen

    ‘Mevrouw, u hebt het goed verdrongen’ zegt de dame achter de balie opgewekt tegen me. ‘U weet hier de weg’ zei ze na het inkijken van mijn dossier. ‘Ik weet hier helemaal niets mee’ zei ik naar waarheid. Ik had werkelijk geen idee meer. ‘Nou mevrouw, dan hebt u het goed verdrongen.’
    Verdrongen? Verdrongen? ging regelmatig door mijn hoofd daarna. Heb ik het goed verdrongen als ik het niet meer weet? Of heb ik het goed verwerkt? Dat kan toch ook?

    Vergeten

    Afgelopen woensdag ging ik naar de jaarlijkse borst-controle. Na 2009 bleek ik in 2011 voor de derde maal borstkanker te hebben. Sindsdien blijf ik in de jaarlijkse controle. ‘U kunt morgen bellen voor de uitslag’ werd me gezegd.
    Gisteravond vroeg een vriendin me of ik al uitslag had van de mammografie. ‘Oh, antwoordde ik verschrikt. ‘Vergeten te bellen’

    En daar was hij weer. de vraag. Heb ik het verdrongen? Of ben ik het vergeten? (volgens mij ben ik het vergeten. Maar hoe eerlijk ben je naar jezelf als je iets hebt verdrongen?)

    PS
    Vanochtend vroeg heb ik gebeld. Goeie uitslag.
    Ik kan het weer een jaar vergeten.

  • | | | |

    Hulpverleners, hoe kan ik jullie helpen?

    Kennis

    Jarenlang heb ik me er het hoofd over gebroken. Op welke manier kan ik mijn kennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw doorgeven aan hulpverleners? ‘Wat gebeurt er met jouw werk als jij het niet meer doet?’ is me vaak gevraagd. ‘Geen idee.’ zei ik dan. Maar het knaagde wel. Hulpverleners hebben (over het algemeen gesproken) zo weinig kennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. En ik heb zoveel daarvan. Maar hoe maak ik de verbinding met professionals op een manier die professionals iets brengt, en voor mij goed en inspirerend is om te doen.

    Complex

    Hoe doe ik dat met een terrein dat zo divers is, zo gelaagd, en zo complex als Verlaat Verdriet. Hoe doe ik dat met een rouwproces dat zo specifiek is. Zo anders dan rouw na recent verlies.
    Scholingsdagen? Trainingen? Symposia? Me aanpassen aan verwachtingen en eisen waar ik me niet prettig bij voel? Aan gelikte programma’s waarin m’n didactische kunstjes laat zien? Ik wilde iets met mijn kennis, die naar ik vermoed toch behoorlijk uniek is. Maar hoe?

    Licht

    Vorige week ineens ging me een licht op. Zo simpel. Zo voor de hand liggend als je alleen maar kunt verzinnen wanneer je je er eerst jaren het hoofd over hebt gebroken.
    Een simpele vraag. Eén simpele vraag. Hulpverleners, hoe kan ik jullie helpen in jullie werk met Verlaat Verdriet-ers?

    Aan de vorm wordt gewerkt.
    Ik heb er zin in.

  • | | |

    Schatgids voor Codiponte 2022

    Schatgids voor Codiponte 

    Voor de deelnemers aan de schrijf-retreat De weg van liefde heb ik Schatgids voor Codiponte samengesteld. Met ingang van vandaag te volgen op mijn blogspot Rocca di Codiponte.

    Schatten

    Schatgids voor Codiponte helpt je als deelnemer aan de De weg van liefde verborgen – en minder verborgen – schatten in Codiponte te ontdekken. Maar niet alleen als deelnemer aan De weg van liefde wil je je laten verrassen door de schatten van Codiponte. Misschien vind je het ook als – min of meer toevallig – passant in dit bijzondere Toscaanse dorp fijn om meegenomen te worden in een ontdekkingstocht door Codiponte. Daarom met ingang van vandaag steeds in kleine porties, Schatgids voor Codiponte op mijn blogspot over Codiponte.

    Bronnen van inspiratie

    Codiponte is veel. Maar Codiponte is niet een uitgesproken mooi dorp. Niet een romantisch dorpje dat zich over lieflijke Toscaanse heuvels heeft gevleid. Geen indrukwekkende borgo met middeleeuwse steegjes, palazzi, bogen, trappen, kerkjes. Geen gekleurde huisjes aan een turquoise zee.

    Bijzondere plek

    Wat is Codiponte dan wel? Wat maakt Codiponte dan zo’n bijzondere plek? Codiponte is een millennia-oude strategische pleisterplaats. Een verbindingsplek waar oude routes samenkomen. Routes tussen Noord- en Zuid-Europa. Zoals een zijtak van de Via Francigena, de pelgrimsroute tussen het Engelse Canterbury en Rome. En de Via Santo Volto, de route van het Heilige Gelaat. Verbindingsweg tussen de Ligurische Zee en Lucca. Een plek waar sinds duizenden jaren menselijk verkeer is geweest. Waar mensen verbleven die op doortocht waren. Pelgrims. Handelaren. Zwervers. Soldaten. Gekke mensen. Domme mensen. Geleerde mensen. Bijzondere mensen. Gewone mensen. Mensen met gedachten. Met gevoelens. Mensen zoals wij.

    Oversteekplaats

    Veilige oversteekplaats tussen de – toendertijd gevaarlijke – Apuaanse Alpen en de Apennijnen. Een plek waar tol werd geheven. Waar handel werd gedreven. Niet de mooiste onder de Italiaanse dorpen, wel een bijzondere, historische plek. Met een rijk verleden. Gelegen aan de voet van de Apuaanse Alpen. Op een (flinke) steenworp afstand van de marmergroeven van Massa en Carrara. Dertig kilometer van de Ligurische zee: de Golfo dei Poeti.

    Heilig

    Een heilige plek. Met een kerk (pieve). Een pieve die met recht een van de oudste en meest representatieve monumenten mag worden genoemd van de (vroeg)-middeleeuwse kunst in de Lunigiana.

    Tijdloze tijd

    Zelf draag ik nog steeds de ervaring in me mee van mijn eerste verblijf op La Concia. De B&B in Codiponte van Maartje Schonefeld en Davide Donati, en hun dochter Beatrice. De ervaring van eeuwige – en tegelijkertijd tijdloze – tijd. Van weldadige rust. Stilte. Van ontdekkingen die je doet als tijd tot stilstand komt.

    Lees meer

    Volg afleveringen van Schatgids voor Codiponte op www.roccadicodiponte.blogspot.com