• | | |

    Illusies

    DoorTitia Liese

    Ik heb een boekenhart. Een boekenhart houdt van mooie boeken. Een boek moet als het ware als vanzelf in je handen springen. Je moet het boek vast willen houden. Vorm en inhoud moeten met elkaar in overeenstemming zijn. Beiden mooi en goed, beiden op hun eigen manier. Ik wil zelf bepalen wat er in het boek komt te staan, en ik wil zelf bepalen hoe het boek eruit gaat zien. Al een tijdlang heb ik het gevoel dat de Nederlandse uitgevers bepalen wat rouw eigenlijk is. Rouw moet verkoopbaar zijn, want daar moet de uitgever van leven. Verkoop van illusies, zeg maar. Maar dat is niet waar rouw over gaat, en verlate rouw al helemaal niet. Reden genoeg dus om mijn boeken zelf uit te willen geven – en die boekenopleidingen in het verleden, de heb ik natuurlijk ook niet voor niks gedaan. Dus ja: ik geef mijn boeken zelf uit. En ik heb een heel duidelijk beeld van hoe de twaalf delen van de Amor Fati -reeks eruit gaan zien. Net zoals mijn Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek prachtig vormgegeven door Marieke de Vlieger. Maar nu moet ik gaan beslissen over de drukker. En ja: van papier en papierkwaliteiten weet ik nou eigenlijk niet heel erg veel. Gelukkig heeft de accountmanager van een drukkerij die me is aanbevolen aangeven bereid te zijn naar me toe te komen. En dat heeft ze vandaag gedaan, met een hele stapel boeken om me te laten zien welke keuzes ik kan maken. Dat helpt me, het boek wordt weer wat zichtbaarder, en ik kan zonder veel moeite de keuzes maken die nodig zijn. Zo wordt Teruggaan, om verder te kunnen weer concreter en komt de Amor Fati-reeks weer een stap dichterbij. Vanavond begint een nieuw individuele Verlaat Verdriet-workshop. Ik heb er zin in!

  • Ziektewinst

    DoorTitia Liese

    Ziektewinst. Wat een vreselijk woord eigenlijk. Maar soms geven ook vreselijke woorden iets prettigs weer. Ik in ieder geval geniet er zeer van dat mijn broer J. vandaag langskomt om een paar klussen in huis voor me te klaren. Zussie, zeg het maar als ik iets voor je kan doen, zei hij een paar weken geleden toen hij met M., mijn schoonzus, bij me kwam eten.  Nou: ik wist er wel een paar, en dat is J. vandaag komen doen. Heerlijk! Ziektewinst!

  • | |

    Bijpraten

    DoorTitia Liese

    N. miste de voorlaatste trainingsdag van de jaartraining De kunst van het verbinden bij Verlaat Verdriet. ‘Kom maar een keer naar me toe, dan gaan we samen kijken naar wat je die dag hebt gemist. Ik heb daar nu tijd en gelegenheid voor, en ik doe het  graag’, heb ik N. per mail laten weten. Vandaag wordt N. door haar partner vanuit Brabant naar Nunspeet gebracht. De rest van de dag maken ze er een gezellig dagje Veluwe van. Het is goed dat N. is gekomen. Ze heeft veel meegemaakt in de afgelopen maanden, heeft zoveel angsten in de ogen gekeken en overwonnen. Het is fijn een paar uren samen aan het werk te zijn. N. gaat als opgelucht en tevreden mens weg als haar partner haar een paar uur later weer op komt halen.

  • Nieuwe site

    DoorTitia Liese

    Vandaag gewijd aan mijn nieuwe site wwwverlaatverdriet.nu. Juliette is bereid geweest naar Nunspeet te komen, en dat vind ik fijn. Erg fijn zelfs. Ik weet dat ook dat moet, die nieuwe site. Maar o, wat kost het me een moeite. Ik heb de afgelopen maanden zoveel in mijn binnenwereld geleefd – en nu moet ik de buitenwereld weer in. Ik realiseer me dat ik bijna het bestralingstraject van twee jaar geleden (en van vijftien jaar geleden) mis. De bestralingstrajecten gaven me 6,5 week de gelegenheid om me voornamelijk daarmee bezig te houden. Een uur van Nunspeet naar Arnhem, een paar minuten bestraling, een uur terug naar Nunspeet. Alles wat ik daarnaast nog kon en deed was mooi meegenomen. En nu is alles wat ik niet doe zo verschrikkelijk aanwezig. Ik houd mezelf voor dat twee keer kanker in twee jaar niet niks is, en een borstamputatie ook niet. Waar ik ook last van heb, is de euforie van de genezing die zo naar de achtergrond is gegaan. Kon ik me eerst de stappen vooruit registreren en me zo sterk voelen omdat ik zo snel en goed genas, nu is dat allemaal weer veel gewoner geworden. Kon ik tot nu toe mijn verhaal doen als iemand me vroeg: hoe gaat het met je? nu kan dat niet meer zomaar. Iedereen heeft tenslotte haar/zijn verhaal en niet iedereen zit meer te wachten op een uitgebreid kankerverhaal als antwoord op de simpele vraag: hoe gaat het met je? Da’s wel even weer wennen! Al met al voel ik me nog niet heel erg gemotiveerd, of liever gezegd: nog niet zo heel erg in staat om het grote site-verhaal aan te pakken. Daarom ben ik zo blij dat Juliette naar mij toe is gekomen. Da’s toch meer een thuiswedstrijd, zeg maar. Samen komen we weer een eind, al zal er nog wel wat tijd overheen gaan voordat de site er werkelijk is.