• | | | |

    Nieuwe biografie-pagina Over Titia Liese

    DoorTitia Liese

    Leven

    Mijn leven is begonnen als een heel gewoon kinderleven. Gewenst kind, van liefdevolle ouders. Een heel gewoon kinderleven. Tot mijn moeder ziek werd. En twee jaar later overleed. Niets in huis veranderde. Geen stoel was verzet. Geen tafel. Niet één schilderij hing anders. Maar mijn moeder was er niet meer. Ik was 8 jaar.

    Van leven naar overleven

    Vanaf het moment waarop mijn moeder overleed – of eigenlijk vanaf de tijd dat mijn moeder ziek werd – veranderde mijn leven van leven naar overleven. Ogenschijnlijk ging mijn leven gewoon door. ‘Titia heeft haar eigen leven‘ schreef mijn vader toen ik 10 jaar was. Hij had gelijk. Maar de omvang van zijn gelijk kon hij in de verste verte niet bevroeden.

    De volgende vijfendertig jaar stond mijn leven in het teken van overleven. Van mezelf uit alle macht staande te houden. ‘Vanaf mijn 8e jaar heb ik emotioneel voor mezelf gezorgd‘, durfde ik nog niet eens zo heel erg lang geleden voor het eerst uit te spreken.

    Zo (over)leefde ik mijn leven. Ten koste van fysieke pijnen. Van altijd moe zijn. Lange periodes van (rand)depressiviteit. Overmatig alcoholgebruik. Suïcide-gedachten. Van angst. Onzekerheid. Van twijfel. Aan alles. Maar nog het meest aan mezelf. Aan mijn recht op bestaan. Geen doel in mijn leven waarmee ik me kon verbinden. Ik deed maar wat. Maar: mijn buitenkant ging door. Ogenschijnlijk functioneerde ik wel.

    ……………………………………………..

    Lees de nieuwe pagina in z’n geheel

    Over Titia Liese 

     

  • | | | |

    Insieme: De weg van liefde 2023

    DoorTitia Liese

    Insieme. Ik zag het bijzondere gebaar met de vingers en vroeg Maartje: wat betekent dat gebaar eigenlijk? ‘Insieme’ antwoordde ze. ‘Samen.’
    Samen. Insieme. Dat zijn ook de eerste woorden die bij me opkwamen toen we samen de eerste stappen zetten naar samenwerken.

    De weg van liefde

    De weg naar liefde ontstond. De (schrijf)retraite waarin je alle tijd en ruimte krijgt om aan jouw Verlaat Verdriet-thema’s te werken. Op de plek die Maartje en Davide met zoveel doorzettingsvermogen, en zoveel liefde, hebben getransformeerd tot wat het nu is. Een oase van rust die alle tijd en ruimte biedt om aan jouw thema’s te werken. Jouw thema’s nog eens onder ogen te zien. Te onderzoeken. Of te verdiepen. Of je te richten op de toekomst. Wat is afgerond. Wat heeft nog aandacht nodig. Hoe doe je dat. En hoe wil je verder. Alle tijd en ruimte omdat we deze dagen goed voor je zorgen. Ikzelf (Titia) met mijn ruime kennis van Verlaat Verdriet-thema’s die jou de mogelijkheid biedt om te werken aan wat echt belangrijk is voor jou. Wat nu jouw aandacht en liefde kan gebruiken. Insieme. Samen. Samen met Maartje en Davide in hun verblijf. Waar je kunt genieten van de liefdevolle gastvrijheid die in alles zichtbaar en voelbaar is. De betrokkenheid van Maartje. De overheerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidt.

    Codiponte

    In Codiponte. Een klein – in de kern – middeleeuws dorpje. In de Lunigiana. Aan de voet van de majestueuze Apuaanse Alpen en het Apennijnse gebergte. Op een (flinke) steenworp afstand van de Golfo dei Poeti. Een nog onontdekt deel van de Toscane. Groen. Niet toeristisch. Waar rust en stilte nog heel gewoon zijn. Waar de tijd een beetje stilstaat.

    Kennismaken

    Mogelijk ben je nieuwsgierig geworden. Vind je het leuk kennis te maken met deze mooie streek. En vooral: met Maartje en Davide. Op hun plek: de Concia.
    Dat kan. Neem even de tijd, kijk naar Droomhuis gezocht en je komt het allemaal tegen. De Lunigiana. De Golfo dei Poeti. La Concia. De kookkunst van Davide. En natuurlijk ook: Maartje en Davide zelf.
    Droomhuis gezocht 

    Meer

    Lees meer over De weg van liefde
    Maak kennis met de B & B van Maartje en Davide La Concia 

  • | |

    Het einde van de innerlijke eenzaamheid

    DoorTitia Liese

    Innerlijke eenzaamheid

    Ik wil iets met je delen. Iets wat eigenlijk wel heel persoonlijk is. Maar ik doe het toch. Want het is ook een groot Verlaat Verdriet-thema, dat veel meer Verlaat Verdriet-ers aangaat dan alleen mijzelf. Ik heb het over eenzaamheid. Over innerlijke eenzaamheid. Net als zoveel andere Verlaat Verdriet-ers heb ik die gevoelens van eenzaamheid gekend. Dat gevoel op een eilandje te zitten. Geen deel te zijn van de wereld om je heen. Je ziet alles. Je hoort alles. Maar zelf maak je er geen deel van uit. Zelfs in gezelschap van familie of vrienden kun je je totaal eenzaam voelen. Anders. Dat is wat innerlijke eenzaamheid met je doet.

    Contact

    Bijna vijfendertig jaar heb ik een relatie gehad. Een LAT-relatie. We woonden in elkaars buurt. Ieder ons eigen huis. Ieder ons eigen leven. En een leven samen. Tot mijn partner, Michel, drie jaar geleden overleed. De grootste, mooiste betekenis die hij in al die jaren voor mij – Verlaat Verdriet-er – heeft gehad was dat hij altijd de verbinding kon houden. Na conflicten (en die waren er nogal eens) kon hij altijd weer de verbinding maken. En hij deed dat. Altijd weer maakte hij contact. Reikte uit. Herstelde het contact. ‘We moeten het samen doen’. ‘We moeten er samen uitkomen’. Hoe anders ging dat bij mij. Ik sloeg de deur dicht. Kwaad. ‘Val maar dood.’ Probeerde de scherven bij elkaar te rapen. Zo goed en zo kwaad als dat ging door te gaan met mijn leven. In m’n eentje. Zonder hem. Tot hij weer uitreikte.

    Uitreiken

    Nu, bijna drie jaar later, begint tot mij door te dringen wat zijn overlijden voor mij en mijn leven betekent. En dat is totaal anders dan ik me ooit had kunnen bedenken. Ik realiseer me dat ik eigenlijk altijd, diep van binnen en grotendeels onbewust, bang ben geweest dat als hij er niet meer zou zijn ik het contact ‘met buiten’, met andere mensen, weer zou gaan verliezen. En dat is helemaal niet gebeurd. Totaal niet. Integendeel zelfs. Ik besef nu hoeveel er in mij is veranderd. Hoeveel ik geleerd heb van hem. Contact maken. Uitreiken. De verbinding herstellen. Niet meer de deur dichtsmijten en er voor geen prijs meer achter willen kijken. Ik realiseer me nu, drie jaar later, dat ik mij niet langer laat leiden door die vroegere – alles overheersende – angst voor afwijzing. Ik heb van hem geleerd hoe belangrijk het is de verbinding te herstellen. Contact te maken. Uit te reiken. Wat een rijkdom in mijn leven om dat te beseffen. Te kunnen. Om dagelijks te ervaren hoe diep en intens mijn leven daardoor is veranderd.

    ‘Je hebt een leven te winnen’ houd ik Verlaat Verdriet-ers altijd voor. Het is waar. Het is echt waar. Je hebt een leven te winnen. De mogelijkheden zitten ook in ons, Verlaat Verdriet-ers. Je kunt het leren. Je kunt het leren een einde te maken, ook aan jouw innerlijke eenzaamheid.

    Workshop Verlaat Verdriet

    Deel jouw gevoelens van eenzaamheid in de Verlaat Verdriet-workshop. Ervaar hoe helend het is je deel te voelen van een groter geheel. Delen en leren van elkaar (en nog heel veel meer!). Lees meer over de workshop Verlaat Verdriet. Je bent van harte welkom!

  • | |

    Verdriet in de kruipruimten van je bestaan

    DoorTitia Liese

    Interview met Titia Liese

    Citaten uit het interview dat Joyce de Schepper had met Titia Liese, speciaal voor de uitgave van het  Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.   

    Verlies

    Als verlies zo ver is weggestopt, zo niet bespreekbaar is, maar ondertussen zo in àlles zit… in de manier waarop mensen in hun leven staan, in hun relaties, in hun werk. Hoe het verdriet in het leven van alledag zit, in het gezin van herkomst, in de relatie met broers en zussen.

    Verdriet

    Als verdriet door je leven heen sijpelt. Het zich in de kruipruimten van je bestaan nestelt. En je blijft het negeren, dan veronachtzaam je een deel van je leven van wat je toekomt. Dan sluit je een deel van jezelf buiten. En de kans is groot dat dat eigenlijk je meest krachtige deel is. Liefde, ook voor jezelf. Veel mensen stoppen hun verdriet zó ver weg dat ze niet eens merken dat ze het negeren. Vandaar dat publiciteit over dit onderwerp zo belangrijk is. Pas als je erover leest, denk je, weet je; dit gaat over mij, niet een beetje, maar dan ook totaal. Dit gaat he-le-maal over mij. Dit is mijn verhaal. Hoe verschillend de verhalen ook zijn, uiteindelijk gaan alle verhalen over hetzelfde. Ze gaan over eenzaamheid. Zich niet gehoord en gezien hebben gevoeld. Over gevoelens van machteloosheid.

    De moeite waard

    Uiteindelijk heeft het me gebracht waar ik nu ben. Daarom kan ik ook voluit zeggen dat het zo de moeite waard is. Jaren en jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevonden. Een kneus. Iemand die nergens echt voor kon gaan. Iemand die bij alles wat ze deed mislukte. Als ik nu terugkijk naar wat er in al die jaren met me is gebeurd, dan heb ik wel degelijk keuzes gemaakt in mijn leven. Ook al had ik altijd het gevoel dat ik mij door omstandigheden liet leiden. Ik ben altijd door gegaan, tegen alle scepsis, ongeloof en minachting in.

    Ik heb alles opzij gezet om te komen waar ik nu ben. En ik heb, ondanks teleurstellingen en tegenslagen, nooit opgegeven. Het kind, het meisje, de jonge vrouw, de vrouw die altijd aan alles twijfelde, en het meeste nog aan zichzelf, is de vrouw geworden die nu met grote letters boven haar hoofd voelt staan: Weet alles van Verlaat Verdriet wat nodig is om andere mensen in hun proces van dienst te kunnen zijn. Een autodidact zou je kunnen zeggen, maar dan wel een autodidact van een speciale soort, die om te beginnen eerst de puinhopen van haar eigen bestaan heeft moeten verkennen, inventariseren en grondig heeft moeten opruimen, die alles wat stond af heeft moeten breken, alvorens het huis steen voor steen weer op te kunnen bouwen.

    Een degelijk bouwplan ontbrak, dat moest al werkend uitgevonden worden, maar het huis dat nu staat is stevig en nog mooi ook. Steeds was ik uitgegaan van de gedachte dat ik trots zou zijn op mezelf als ‘het grote werk’ eenmaal achter de rug zou zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben niet trots op mezelf. Wel heb ik een oude belofte ingelost. Ik heb er geen behoefte meer aan om trots te zijn op mezelf. Ik heb mezelf recht gedaan. Zo voelt het en zo is het goed.

    Doorgaan

    Van binnenuit doorgaan, linksom, rechtsom. Het moet gebeuren en je moet het doen. Buiten is binnen geworden. Het voelt als een missie, ik heb er geen ander woord voor. Volwassenen weten van elkaar verschrikkelijk zeker: het ergste wat je kan overkomen is je kind verliezen. Een kind dat een ouder verliest, lijdt een verlies van dezelfde orde.

    Zien en erkennen

    Het is de hoogste tijd dat volwassenen dat zien en erkennen. Een ingrijpend verlies als jeugdervaring, kinderen en rouw, wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus genomen wordt. Nu en in de toekomst.’

    Interview online lezen

    Lees het interview van Joyce de Schepper met Titia Liese  [Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek].

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek

    Lees het interview met Titia Liese in het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek. Naast het interview met Titia vind je nog tien uitgebreide interviews met Verlaat Verdriet-ers in het (Ver)Werkboek. Interviews waarin je als ervaringsgenoot veel (h)erkenning vindt.

    Bestellen

    Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek