• | |

    De magie van een schrijfproces

    DoorTitia Liese

    Wat een strijd is het toch. Elke keer weer die innerlijke strijd om tot schrijven te komen. Om woorden te geven aan gevoelens. Of aan zaken die ik wil delen. Waar ik de juiste woorden voor zoek. Woorden die de juiste snaar kunnen raken.

    De weg van liefde

    Al maanden weet ik dat ik de mailing de deur uit moet doen voor De weg van liefde. De (schrijf)retraite in Codiponte, oktober 2023. Ik draai er omheen. Al maanden. Al maanden weet ik dat ik het moet DOEN. Dat het nodig is de uitnodigingen te versturen. Dat het nodig is de teksten op mijn site aan te passen. Dat wil zeggen: nodig? HET MOET. En hoe meer het MOET, hoe meer ik het voor me uitschuif. Elke dag opnieuw. En elke dag weet ik: IK MOET HET DOEN!

    De magie van schrijven

    Afgelopen weekend voelde ik dat er een verschuiving gaande was in mijn hoofd. In mijn hersens. Er kwam ruimte voor bereidheid. Bereidheid om te schrijven. Bereidheid om te doen. Elke keer word ik weer verrast door deze gang van zaken. Wat een bijzonder proces! Altijd weer als ik denk: ‘Ik kan er niks van! Dit wordt nooit meer wat! ontstaat er ruimte in mijn hoofd. Gisterochtend in alle vroegte wist ik: ‘Zó wil ik het hebben’. Kwamen de woorden. En hoe bijzonder! Op dat moment kwam er een App-je binnen (ik vergat m’n telefoon uit te zetten). Een aanmelding voor De weg van liefde 2023. Als ik naar boven loop om de teksten die ik nu eindelijk heb geschreven in de computer te zetten is daar een tweede aanmelding binnengekomen. De magie van schrijven: een heel bijzonder proces!

    Codiponte

    ‘Wat ik het allerfijnste vond aan deze week is dat ik helemaal in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier met mijn Verlaat Verdriet-thema’s aan het werk kon gaan. Wat er dan allemaal kan gebeuren is zo veel. Ik wil je bedanken voor deze bijzondere ervaring.’
    Deelneemster aan De weg van liefde. In Codiponte, 2022

    Lees meer

    De weg van liefde 

     

    Codiponte,
    waar oud zeer kan helen

     

  • | |

    Eindelijk kan ik woedend zijn

    DoorTitia Liese

    Afgelopen week had ik een gesprek met een Verlaat Verdriet-ster. Nu 79 jaar, 1 jaar toen ze haar vader verloor. Enig kind van haar vader, die voor zijn 30e overleed. Vermoord.

    Weggevoerd en vermoord

    Haar vader werd al vroeg in de oorlog weggevoerd naar een concentratiekamp in Noord Duitsland. Niet veel later is hij daar vermoord. Zijn verzetsdaden voerde hij in alle stilte uit, vooral in zijn eentje. Hij werd verraden door een collega. Opgepakt. Weggevoerd. Ze heeft haar vader nooit kunnen leren kennen. En hij haar niet.

    Woedend

    Ik vertel haar tijdens het gesprek over Verlaat Verdriet-ers die hun ouder hebben verloren in oorlogstijd. Eén van de deelneemsters in een workshop van lang geleden, dochter van een vader die om zijn verzetsdaden werd gefusilleerd, schreeuwde het in de workshop uit. ‘Ik ben zo woedend op mijn vader. Waarom moest hij zo nodig de held uithangen. Hij had ons. Hij had zijn vrouw. Waren wij niet belangrijk genoeg?’

    Opgelucht en blij

    Vandaag belt de Verlaat Verdriet-ster die ik een paar dagen geleden sprak me op. ‘Ik voelde al een tijd dat er iets broeide’ vertelt ze me. ‘Begreep langzamerhand ook wel wat er waarschijnlijk aan de hand zou zijn met me. Maar ik heb mezelf altijd verboden kwaad te zijn op hem. Want hoe kan je woedend zijn op iemand die zijn leven heeft gegeven voor een hoger doel.’

    Wat ben ik blij dat ik met jou heb kunnen praten.
    Eindelijk durf ik te voelen hoe woedend ik ben.
    Wat ben ik opgelucht!
    Wat ben ik blij!

  • | | |

    Vader. Boek van Ap Dijksterhuis

    DoorTitia Liese

    ‘Mama, zullen we een vader gaan zoeken?
    Er viel een korte stilte. Moeder keek op van haar boek. ‘Wil je graag een vader, Alberto?’
    ‘Ja.’
    ‘Waarom?’
    ‘Nou, gewoon. Op school heeft iedereen een vader. Met vaders kun je vaderdingen doen.’
    Ze lachte. ‘Wat zijn dat, vaderdingen?’
    Daar moest ik even over nadenken. ‘Voetballen. Of vissen.’
    ‘Nee, dat doe ik inderdaad niet.’
    ‘Of dingen timmeren. Of de auto maken als hij kapot is. De week moesten we op school een asbak kleien voor vaderdag. Ik had niemand om voor te kleien.’
    ‘Wat heb je toen gemaakt?’
    ‘Drie poppetjes. Jij en ik en een iets grotere, een vader.’
    Ze staarde voor zich uit, dacht na, en knikte traag.

    Blzz 89/90

    Vader

    In Vader laat Ap Dijksterhuis [1968, 4 jaar toen hij zijn vader verloor] zien hoe een vreselijke gebeurtenis het leven van een gezin voor altijd ontwricht. Hoe ga je om met een verleden dat je niet goed kent maar waarvan je weet dat het zowel verwarrend als gruwelijk is? Wil je alles weten, of is het soms maar beter om dingen niet te weten? En kan dat? Kun je je verleden uit de weg gaan? In dit pijnlijke en tegelijkertijd ontroerende boek, dat vrijwel volledig op de werkelijkheid berust, schetst de schrijver hoe hij omging en omgaat met zijn ongewone familiegeschiedenis. Vader is ontroerend en grimmig, liefdevol en gruwelijk.

    Ap Dijksterhuis

    Ap Dijksterhuis  is hoogleraar psychologie, schrijver en een van de invloedrijkste psychologen van Nederland.

    Boek bestellen

    Vader

     

  • | | |

    Khadija Arib in VPRO Zomergasten 2023

    DoorTitia Liese

    Op zondagavond 6 augustus 2023 is Khadija Arib te gast bij Theo Maassen. Theo Maassen presenteert dit jaar Zomergasten (VPRO). In de aankondiging lees ik vandaag dat Khadija Arib op haar 19e haar vader is verloren.

    Mocht ik me ooit afgevraagd hebben hoe het komt dat ze, na al die jaren tomeloze inzet, de Tweede kamer heeft verlaten zonder afscheid te nemen, dan zie ik nu de Verlaat Verdriet-er in haar.
    Citaat: ……….Arib toonde zich geschokt en maakte kort na het nieuws via Twitter bekend de Kamer te verlaten. Zonder afscheidsspeech of afscheidsbrief. Daarmee kwam een abrupt einde aan een carrière in het hart van de Nederlandse politiek die een kwart eeuw had geduurd……….

    Khadija Arib

    Khadija Arib werd in 1960 geboren in het Marokkaanse dorp Hedami, in de omgeving van Casablanca. Haar vader trok als gastarbeider naar Nederland. Op haar vijftiende verhuisde zij hem met haar moeder achterna, naar Rotterdam-Noord. Nederland bleek niet het land vol rode, gele en paarse tulpen op elke straathoek, zoals op de ansichtkaarten die haar vader stuurde toen ze nog in Marokko waren. Haar vader overleed toen ze negentien was, waardoor ze er met haar moeder alleen voor stond.

    LEES MEER

    Theo Maassen in gesprek met Khadija Arib op zondagavond 6 augustus 2023.