• | | |

    NESTEN, verbeelding en Verlaat Verdriet-symposium

    DoorTitia Liese

    Soms valt je iets toe. Iets wat je niet had bedacht. Ineens is het er. Toeval. Toeval bestaat, denk ik dan weer eens verheugd. Persoonlijk ben ik dol op het toeval.
    Vorige week sprak ik Gerardine Marechal. Onze dagvoorzitter bij symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis. Gerardine vertelde me over de expositie van het werk van kunstenares Elly Binkhorst komende april, mei en juni in De Ontmoeting in Nunspeet. De plek waar ons symposium plaatsvindt.

    Tegenwoordig woont Elly in Nunspeet. Maar ruim voor die tijd, en zelfs voor de tijd dat ze met haar partner naar Frankrijk vertrok waar ze een eigen centrum voor kunstbeoefening en bezinning opzette, volgde Elly een workshop Dochters Zonder Moeder bij mij. Elly verloor jong haar moeder, na een lang ziekbed. ‘Ik heb mijn moeder eigenlijk nooit gezond gekend’ vertelt Elly me vanochtend bij een kopje koffie.

    Inmiddels heeft Elly zich ontwikkeld tot kunstenares. NESTEN is het project waarmee ze zich al sinds enige tijd bezighoudt. ‘Echo’s uit het ouderlijk nest’ zegt ze daar zelf over.

    Elly Binkhorst

    Ik ben 67 jaar, van origine uit de buurt van Amsterdam, en sinds eind 2019 neergestreken in het kunstenaarsdorp Nunspeet. Na 11 jaar in Normandië, Frankrijk.
    Ik wil dus nog graag schilderijen en objecten maken waar bezoekers zich in herkennen. Om kunnen glimlachen. Of ook nog een pijnstootje voelen… Werk dat ze aanspreekt. In beweging brengt. Niet alleen maar voor de mooi!
    ‘Echo’s die weerkaatsen in elke generatie’ zingt Wende Snijders. Dat inspireert mij zo enorm.
    Wat zijn mijn echo’s.
    Welke moeten we achter ons laten om écht volwassen te worden.
    En hoe breng ik die zo goed mogelijk in beeld?

    Aanwezig bij het symposium

    Uit haar werk NESTEN kiest Elly een groot werk, dat ze bij het symposium tentoonstelt. Zelf is Elly ook deelneemster aan symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis op 2 maart a.s. in De Ontmoeting in Nunspeet. Je kunt haar daar ontmoeten. Als kunstenaar. Maar ook als ervaringsgenoot.

    Lees meer over Elly Binkhorst

    Elly Binkhorst

    Meer informatie over het symposium

     

  • | |

    De harmonie van natuurlijke ordening

    DoorTitia Liese

    Mandala’s en fractalen

    Ken je het fenomeen van de fractalen? Met name van de fractalen die voorkomen in de natuur? En ken je het fenomeen van de mandala? In beide fenomenen manifesteert zich de harmonie van de natuurlijke ordening. Ze illustreren beiden de natuurlijke behoefte aan ordening – aan harmonie – die wij als mens in ons dragen. Wij. Als mens. Als onderdeel van de natuur.

    Fractalen

    Mij fascineert het fenomeen van de fractalen al sinds mijn opleiding tot leerkracht beeldende vorming. Soms lijken ze een tijdlang verdwenen te zijn uit mijn bewuste leven. Ze lijken afwezig te zijn in de manier waarop ik kijk naar bloemen. Naar planten. Naar bomen. Dan is kijken weer kijken geworden. In plaats van waarnemen. Van zien. Van voelen. Van ervaren. Maar als ik me weer bewust ben van wat deze fractalen met me doen, dan zijn ze weer helemaal aanwezig. Dan ga ik weer op zoek naar ze. En vind ik ze weer overal.

    Mandala’s

    In het begin van mijn eigen verlate rouwproces kwam ik in aanraking met het fenomeen van de mandala. De tekenlerares in mij reageerde verheugd. Wat een heerlijke manier om bezig te zijn met passer, driehoek, potlood en kleur. Ik verwelkomde ze in mijn leven. Ging ermee aan de slag in een tijd waarin mijn leven voelde als volkomen zinloos. Als stuurloos. Het werken met mandala’s bracht me vreugde. En plezier. Ze gaven me ankerpunten in een tijd dat ik die heel hard nodig had. Maar er gebeurde ook iets wat ik wel voelde, maar wat ik niet helemaal begreep. Wat wel heel veel deed met mij. Maar wat?

    Ook de mandala’s raakten bij mij wat uit beeld. Niet dat ik ze vergat, maar echt aanwezig waren ze niet meer. Andere werkvormen namen hun plaats in. En zo verloor ik ook uit het oog Verlaat Verdriet-ers te inspireren ze te maken.

     

     

     

    Heling

    Totdat ik in een van de boeken van Deb Dana over de Polyvagaal theorie in de praktijk las over de helende werking van het maken van mandala’s, en van het bewust observeren van fractalen, voor ons centrale zenuwstelsel. Toen begreep ik wat ik eerder voelde, maar niet goed begreep. Sinds ik dat las kondig ik De weg van liefde aan als ‘(schrijf)retraite’. Want in de rust en de stilte van Codiponte, en de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide, is zoveel meer helend dan schrijven alleen. Bijvoorbeeld ook in alle tijd en rust met aandacht construeren en kleuren van mandala’s. (Voor de Verlaat Verdriet-ers die zich hebben aangemeld voor De weg van liefde,en die dit lezen: ik neem teken-materialen mee naar Codiponte).

  • | | |

    Wat toen ontbrak, is er nu wel

    DoorTitia Liese

    Wat toen ontbrak…..

    Wat ontbrak na het overlijden van ouder(s), is er nu wel. Zorg. Liefde. Begrip. Aandacht voor jou. Kennis. Geborgenheid. Veiligheid. Vertrouwen. Nabijheid.
    Ineens kan ik het onder woorden brengen. Na dagen van denken en voelen valt het antwoord op de vraag ‘Wat ga je eigenlijk doen met De weg van liefde? op z’n plek. Wat toen ontbrak, is er nu wel. Geborgenheid. Veiligheid. Je verhaal kunnen delen. Gehoord worden. Je gezien voelen.

    Oefeningen

    ‘Ik begrijp nog steeds niet wat je eigenlijk gaat doen met de schrijf-retraite’ zegt de Verlaat Verdriet-er me als ik hem afgelopen weekend aan de telefoon spreek. Hij volgt mijn blogs over De weg van liefde met veel interesse. Zelf val ik stil. Zo moeilijk vind ik het te vertellen hoe De weg van liefde in z’n werk gaat. Moet ik dan toch het gebruikelijke rijtje werkvormen in mijn blogs gaan noemen? Schrijfoefeningen. BeeldTaal-oefeningen. Lichaamswerk. Werken in twee-tallen. Geleide meditatie-oefeningen. Noem maar op. Er is genoeg voorhanden.

    De makkelijkste weg

    Bijna kom ik in de verleiding de makkelijkste weg te kiezen. Maar het past niet bij mij. Mijn kracht ligt in de kennis van Verlaat Verdriet en verlate rouw die ik vanuit ervaring heb ontwikkeld. In mijn vermogen me af te stemmen op de Verlaat Verdriet-ers met wie ik aan het werk ben. Vragen te horen. Te zien. Te begrijpen.

    Doen

    Misschien is het tijd voor je om een gedicht te schrijven. Of is het tijd om je met een klim naar verzoening te bevrijden van de hardnekkige boosheid die jou altijd in de weg zit. Ga je dagelijks een kaars aansteken in de pieve (kerk) van Codiponte. Schrijf je iedere dag een verhaal over jouw ervaringen, in het kapelletje aan het pleintje. Neem je dagelijks een bad in het zwembadje bij de villa. Loop je het bos in. Breng je tijd door bij het Maria-beeld dat langs het bospad staat, waar je altijd bijzondere sporen vindt van andere mensen die daar kracht hebben opgedaan. Volg je de rivier. Of zet je je neer bij het beekje dat langs het bospad naar beneden stroomt. Breng je uren door in de olijfgaard bij La Concia. Neem je daar de hangmat in beslag.

    Verken je het dorp. Ga je jouw schreden zetten op de pelgrimsroute Santo Volto die al duizenden jaren door Codiponte gaat. Ga je op zoek naar symbolen die passen bij jou en bij jouw gemoedstoestand van dat moment. Zoek je ontspanning in tekenen en kleuren van mandala’s. Vraag je Titia je bij te staan. Deel je met groepsgenoten. Geniet je van de prachtige kamer die jou ter beschikking staat. Oefen je met dolce-far-niente – de schone kunst van het niets-doen. Leef je met de majestueuze Apuaanse Alpen, die op hun eigen manier gedurende de dag tot leven komen. Zoek je de schatten die de pieve je te bieden heeft. Laat je je inspireren door tijd en omgeving. Geniet je van de liefdevolle gastvrijheid die Maartje en Davide ons bieden.

    ….. is er nu wel

    Al werkend ontstaan de werkvormen.
    Uit de werkvormen ontwikkelt zich De weg van liefde.
    Gewoon, puur, uit jezelf.
    Of in samenspraak met Titia.
    Of met je groepsgenoten.
    Wat toen ontbrak, is er nu wel.
    Aandacht voor jou. Hulp. Kennis. Begrip. Veiligheid. Nabijheid. Compassie.

    Lees meer

    De weg van liefde 
    Codiponte
    La Concia

  • | | |

    Nieuw: zwembadje bij Villa le Muse in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Zwembadje

    Voor eerdere deelnemers aan de schrijfretraite De weg van liefde, en natuurlijk voor nieuwe deelnemers: het zwembadje dat Maartje en Davide hebben aangelegd bij het grote gele huis waar we De weg van liefde aanbieden – Villa le Muse – is nu beschikbaar voor gebruik.

    Ervaring

    Uit eigen ervaring kan ik het je vertellen.
    Ik ging er in.
    Het is heerlijk.
    Ik heb ervan genoten!

    Lees meer

    De weg van liefde 2022
    Codiponte
    Maartje Schonefeld en Davide Donati