• | |

    Kennismaken met Bicaudata

    DoorTitia Liese

    Ik kende haar niet. Wat best wel een beetje gek is voor iemand die zich in het verleden jarenlang heeft verdiept in kunst- en cultuurgeschiedenis, met name in kunst- en cultuurgeschiedenis van Italië. En die op haar eigen manier ook een ‘spiritueel pad’ heeft gelopen. Een beetje gek goed beschouwd, maar het is wel zo. Ik kende Bicaudata niet.
    Bicaudata??? zul je misschien denken? Twee-staartige meermin??? Nooit van gehoord. Nooit gezien. En dat is eigenlijk weer heel grappig. Want waarschijnlijk ken je de twee-staartige meermin wel. Namelijk in het logo van Starbucks.
    Zie.

    De twee-staartige meermin

    Zelf kwam ik de twee-staartige meermin tegen in de kerk van Codiponte. De afbeelding boven is de twee-staartige meermin op een kapiteel op een van de zuilen. Ik zag haar. En ze begon voor mij te leven. Wie is de twee-staartige meermin? Waarom ken ik haar niet? Hoe oud is ze? Wat is haar betekenis?

    De twee-staartige meermin is een oer-oud symbool, ook Sirena genaamd.
    Vrouw van stromend water. Symbool voor zuivering. Voor verandering. Leven-gevend symbool voor gevoelens. Emoties. Intuïtie.
    De wetende. Symbool voor de verbinding tussen hemel en aarde. Tussen leven en dood. Symbool voor denken. Voor de verbinding tussen hoofd en hart. Tussen hart en ziel. Symbool voor geest. Voor logica. Voor communicatie.

    Casa Bicaudata

    Al heel snel nadat ik het huis heb aangekocht word ik ’s ochtends wakker met de naam voor het huis in mijn hoofd. Casa Bicaudata. Het huis van de twee-staartige meermin.

    Op de bovenverdieping de zaal waar cursussen en workshops gegeven kunnen worden. Waar gewerkt kan worden aan de verbinding tussen hoofd en hart.

    In de koelte van de kelderverdieping ruimte voor zorg voor lichaam en ziel. Waar cursussen gegeven kunnen worden met lichaamswerk. Waar ruimte zal zijn voor de aanleg van een bescheiden SPA.

    In de midden-verdieping ruimte voor enkele appartementen voor verblijf.

    Casa Bicaudata – het huis waar je als Verlaat Verdriet-er welkom bent.
    Het huis op het pleintje van CodiponteCastello waar oud zeer kan helen.

  • | | |

    De cirkel is rond

    DoorTitia Liese

    Een beetje ambivalente gevoelens roept de uitroep ‘De cirkel is rond’ altijd wel bij me op. Als ik het hoor ‘De cirkel is rond’ voel ik meestal een directe reactie ‘Oh. Nou. En???’
    Toch blijft het al een paar dagen rond zoemen in m’n hoofd. De cirkel is rond. Het past bij me op dit moment. Ik bevind me op een plek in m’n leven waarop ik voel ‘De cirkel is rond.’
    Waarom?

    Enerzijds

    Het afgelopen jaar heb ik vaak het gevoel gehad dat ik als het ware in stilstaand water terecht was gekomen. Je kent dat gevoel misschien wel. Je realiseert je dat het oké is om eens goed te doorvoelen: waar sta ik. Wat doe ik. Wat wil ik. Maar oh, wat voelt dat vaak frustrerend. Want je wilt eigenlijk verder.
    Enerzijds is er mijn Verlaat Verdriet-pionierswerk. Dat voelt als ‘klaar’. Ik heb gedaan wat me innerlijk dreef. Waar gaan de gevolgen van jong ouderverlies eigenlijk over? Wat heeft het vroege verlies van mijn moeder betekend voor mij? En voor mijn leven? Wat heeft het vroege verlies van de ouder(s) van andere volwassenen betekend voor hen? En voor hun leven? Mijn nieuwsgierigheid bracht me mijn levenswerk: Verlaat Verdriet. Mijn pionierswerk is afgerond. Tijd voor volgende stappen. De resultaten van mijn Verlaat Verdriet-werk verder in de wereld zetten.

    Anderzijds

    Anderzijds is daar ons project op het pleintje van CodiponteCastello. Het huis dat ik vorig jaar heb aangekocht. Casa Bicaudata, het huis waarvan ik vanaf het begin heb geweten: dit huis is geen woonbestemming voor mij. Dit huis moet een plek worden waar Verlaat Verdriet-ers onderdak kunnen vinden. Waar ze kunnen werken aan hun levensverhaal. Een plek waar oud zeer kan helen.

    De cirkel is rond

    Enerzijds en anderzijds. Alsof mijn Verlaat Verdriet-werk en mijn huis in Italië nog steeds twee verschillende werelden waren. In de afgelopen weken waarin ik in Codiponte verbleef, moest ik vooral denkwerk besteden aan de financiering van de restauratie van dit project. Meer en meer voelde ik: ik hoef dit niet alleen te doen. En meer en meer voelde ik hoe mijn Verlaat Verdriet-werk en de bestemming van het huis in elkaar schoven.

    Symbool

    Het zoemde al een paar dagen door mijn hoofd. Tijd voor een nieuwe blog: de cirkel is rond. Ik ging op zoek naar een passende afbeelding. Een symbool. En vond een passend symbool. Het labyrinth van Pontremoli. Labyrinth. Symbool voor de levensweg. Voor de zoektocht die je levensweg kan zijn. En vaak is. Een bekend symbool. Maar dit labyrinth van Pontremoli heeft nog een extra symbool, dat voor nu voor mij als heel toepasselijk voelt. Als je de foto van het labyrinth van Pontremoli wat uitvergroot zie je bovenaan twee paarden met twee ruiters die elkaar naderen. Wat een mooi symbool voor twee wereld in je levensverhaal die elkaar naderen. Die vanaf nu samen kunnen gaan. Die vanaf nu samengaan.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis
    Ik hoef dit niet alleen te doen

  • | | |

    Een bestemming voor het huis

    DoorTitia Liese

    Zonder ooit binnen geweest te zijn in het huis besluit ik, winter 2020, het huis aan het pleintje aan te kopen. Het voorlopig koopcontract is getekend. Voor het eerst ben ik binnen in het huis. In ben binnen in een huis dat ik, met een voorlopig koopcontract, heb aangekocht. Een huis in Italië. Waar ik nog nooit binnen ben geweest. Wat een merkwaardige ervaring.

    We zijn, in diezelfde winter van 2020, binnen in het huis. Maartje. Davide. Ik. We lopen rond in een huis dat verre van bewoonbaar is. Proberen te doorgronden wat het huis mij te bieden kan hebben. Te bieden heeft. Een ruime zaal. Een breed balkon. De mogelijkheid om 3 appartementen te creëren voor verhuur. Een grote, middeleeuwse onderkeldering. Met ruimte voor lichaamswerk. En voor een bescheiden SPA.

    Bestemming

    ‘Maartje’ roep ik. ‘Maartje, het huis gooit mij eruit. Ik voel het aan alle kanten.’ Maartje kijkt me verschrikt aan. ‘Dat kan niet joh. Het huis is van jou. Jij kan daar wonen. Jij moet daar wonen.’ Maar ik voel het. Dit is niet ‘mijn huis.’ Dit huis is niet een huis voor mij om in te wonen. Dit huis heeft een heel andere bestemming. Beter kan ik het niet onder woorden brengen. Maar ik voel het. Ik weet het.

    Centro Biografico

    Het zal nog duren tot juni 2023, nu dus, voor ik weet wat de werkelijke betekenis is van wat ik aldoor heb gevoeld. Wat nu als het ware is geïncarneerd. Dit huis is bestemd voor mensen die het nodig hebben. Voor Verlaat Verdriet-ers die een plek nodig hebben waar ze kunnen helen. Verwerken en helen. Waar ze met hun levensverhaal aan de slag kunnen gaan. Waar ze kunnen schrijven. Kunnen delen. Waar oud zeer kan helen.

    Een Centro Biografico. Een biografisch centrum. Voor Verlaat Verdriet-ers uit Nederland. Italië. Europa. Uit de hele wereld. Voor andere mensen die hun proces aan willen gaan van rouw. Van verandering. Die met hun oud zeer aan het werk willen gaan. Met hun levensverhaal. Hun biografie. Voor hen is dit Centro Biografico bedoeld. Op het pleintje van CodiponteCastello.

    Meer

    Maar daarover later meer in nieuwe blogs.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm

  • | | |

    Een innerlijk proces krijgt vorm

    DoorTitia Liese

    ‘Niemand weet hoe dit verder gaat verlopen. Misschien is het tijd na te denken over een andere manier van financiering’ schrijft Maartje me in haar mail van afgelopen februari. Ik schrik me een hoedje. Daar heb ik niet op gerekend. Daar ben ik niet op berekend. Ik schuif het voor me uit. Misschien valt het allemaal wel mee met die subsidies. Er gebeuren vast gekkere dingen in Italië.

    Tot ik vorige week in Codiponte een ruime week verbleef bij Maartje en Davide. En Maartje me, deze keer wat indringender, voorlegt dat een andere manier van financiering ruimte zou geven om aan de slag te gaan met het huis. ‘Hoe langer we wachten, hoe meer het huis beschadigd raakt. Het dak moet dicht. De muren moeten aardbevingsbestendig worden gemaakt. Het is niet verstandig te wachten op iets waarvan niemand weet wat ermee gaat gebeuren. Wanneer het gaat gebeuren. Of het nog gaat gebeuren. Hoe langer het duurt, hoe hoger de kosten voor restauratie worden.

    Omslag

    Wat Maartje me nu, terecht, voorlegt betekent dat ik nu echt een forse innerlijke omslag moet maken.
    Die omslag voltrekt zich. In de rust en de stilte van Codiponte voel ik de verandering in mij vorm krijgen. Voel ik de ruimte voor andere perspectieven. Perspectieven voor een nieuwe toekomst van het huis dat ik meteen na aankoop een naam heb gegeven. Casa Bicaudata. Het huis van de tweestaartige meermin.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg