‘En dan komt er een nieuwe moeder‘ hoor ik degene met wie ik in gesprek ben tegen me zeggen. Even voor de duidelijkheid: degene met wie ik in gesprek ben is een zeer ervaren psycholoog, met een lange staat van dienst. ‘Dan komt er een nieuwe moeder‘. Het klinkt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Een kind verliest haar/zijn moeder – en dan komt er een nieuwe moeder. Lees meer “Wat is een moeder?”
Beste Loopgenoten,
Het schiet alweer op en voordat je het weet is het 9 juni en dan hebben we een dagje Schiermonnikoog in de planning. Lees meer “Loopgenoten & Schiermonnikoog”
Aan het einde van de middag ga ik nog een paar boodschappen doen in mijn favoriete supermarkt, aan de andere kant van het dorpscentrum. Het is niet overdreven druk in de winkel, maar aan alle kassa’s is een soort van opstopping. Daar is het wel druk, en er hangt een wat geïrriteerde sfeer. Bij elke kassa gaat iets mis. Zelf ga ik bij de kassa staan van mijn favoriete kassamedewerkster. Rond de twintig jaar. Vandaag strak in een grote, paarse hoofddoek. Ziet er weer kunstig uit.
Er wordt iets geroepen tussen verschillende kassamedewerkers. Ik begrijp dat het gaat om een stapel kaarten, die naast de kassa ligt. Die kaarten worden aan de klanten meegegeven. Voor Moederdag. Ik schuif wat op, en kom steeds dichter bij de kaarten. Moederdag. Mijn moeder is al 55 jaar geleden overleden, bedenk ik me. Zal ik het zeggen als ze ook mij zo dadelijk vraagt of ik een kaart wil? ‘Ik geef er wel drie mee’, roept mijn favoriete kassière naar haar collega. ‘Dat mag helemaal niet. Je mag er maar één meegeven’, roept haar manlijke collega terug. ‘Vijf-en-vijftig jaar’, denk ik nog eens. ‘Zal ik? Ga ik het zeggen?’
Ik ben aan de beurt. Reken af met mijn favoriete kassière. ‘Wilt u een kaart?’ zegt ze. ‘Hoeft niet’, zeg ik, ‘mijn moeder is al vijf-en-vijftig jaar dood’. ‘Geeft niet’, zegt ze, ‘dan stuurt u hem gewoon ergens anders naar toe’.
Als ik buiten kom moet ik een beetje lachen. Is het die Moederdag-kaart die je vroeger op school moest maken en die je ‘dan maar voor iemand anders’ moest maken?
Nee, dat is het niet. Maar wat het wel is, weet ik even niet.
Thuisgekomen weet ik het ineens: zou ze me zo oud vinden dat het niet eens in haar op komt dat ik ook een moeder heb gehad?
Ervaringsverhaal van Lidyan, deelneemster aan een basisworkshop Verlaat Verdriet:
Terugkijkend op de depressieve periodes in mijn leven, merkte ik dat het veelal te maken had met het overlijden van mijn ouders, kort achter elkaar in 1986 en 1987. Ik was toen 25, woonde nét op mezelf, maar voelde me, ondanks dat ik fysiek volwassen was, psychisch en emotioneel nog vaak onvolwassen. Het overlijden van mijn ouders sloeg de basis onder me uit en maakte, onder meer, dat mijn leven getekend werd door depressieve periodes. Opkrabbelend uit zo’n periode stond ik dan even stil bij mijn ouders en verwerkte ik hun verlies weer een stukje verder.
Vorige week deed ik een workshop Verlaat Verdriet bij Titia. Deze workshop heeft mij veel gebracht. Ik heb vooral de verbinding gemaakt met mijn (overleden) ouders naar mijn leven NU.
Ik ben er inmiddels van overtuigd dat veel volwassenen die op jonge leeftijd een ouder hebben verloren op latere leeftijd onder andere kunnen kampen met depressies en burn-outklachten, niet wetend dat deze klachten met het verlies van een ouder op jonge leeftijd te maken kan hebben.
Lidyan