• | | |

    Casa Matilda in nieuwer perspectief

    DoorTitia Liese

    Zeven mei 2025. De geboortedag van mijn moeder. Mijn moeder werd geboren op 7 mei 1908, en overleed op 26 december 1957. Mijn moeder was 49 jaar, ik was 8 jaar. Elk jaar op 7 mei gaan mijn gedachten naar de geboortedag van mijn moeder. Dit jaar op wel een heel bijzondere manier. Over een uur hebben we een video-call over de keuze van het bouwbedrijf dat de restauratie van Casa Matilda uit zal gaan voeren.

    Huis voor levensverhalen

    Het afgelopen jaar is een lastig jaar geweest. Voor mij. Voor Maartje en Davide. En voor ons project op het pleintje van Codiponte. De toegekende Europese subsidie voor de restauratie kreeg niet de vorm die het oorspronkelijk had. Als gevolg daarvan deed zich een financieel gat voor dat ik niet zelf kon overbruggen. Naarmate het huis in slechtere staat begon te verkeren groeide mijn probleem. Ik weet nu hoe je ’s nachts wakker kunt schrikken van het geluid van naar beneden stortende balken in een huis op ruim 1300 kilometer van je bed. Hoe kan ik nog iemand overtuigen van het bijzondere project op het pleintje van Codiponte: Casa Matilda, Huis voor levensverhalen. Zelf zag ik er geen gat meer in. Maar ik moest. Ik moest iets doen. Maar wat?

    Casa Matilda

    Tot een oud-medecursiste van de cursus Italiaans contact met me legde. ‘Ik weet misschien iemand die jou kan – en wil – helpen. Ik geloof in jouw project. Misschien kunnen we hem meekrijgen.’ Wat kan er veel gebeuren als je perspectief verandert van negatief naar positief. Ik ervaar weer wat dat allemaal met je kan doen. En doet. Ik kan het weer helemaal voelen. Natuurlijk moet dat project daar komen. Op het pleintje. In Codiponte. Casa Matilda. Huis voor levensverhalen. Een thuis waar mensen van over de hele wereld naartoe kunnen komen om te werken aan hun levensverhaal. Met hun levensverhaal. Samen kunnen komen. Samen kunnen werken. Elkaar ontmoeten. Samen delen. Leren van elkaar. Insième. Samen. Ik houd je graag op de hoogte van Casa Matilda in nieuwer perspectief.

  • | | |

    Je moet jezelf misbaar maken

    DoorTitia Liese

    ‘Je moet jezelf misbaar maken.’
    Amper een week voor mijn 75e verjaardag heb ik een gesprek met Wout van der Wal in verband met Casa Matilda. Wout en ik kennen elkaar via een wederzijdse kennis. Hij is (mede)initiatiefnemer van – onder meer – een website voor crowd-funding. Dit is ons tweede gesprek over crowd-funding voor Casa Matilda. In ons eerste gesprek vertelde Wout me dat hij jong zijn vader is verloren. ‘Ik heb er nooit last van gehad’ zei hij. En voegde er meteen aan toe: ‘Maar ik besef ook dat ik heel veel geluk heb gehad.’

    Casa Matilda

    Hij begrijpt waar Verlaat Verdriet over gaat. En dat praat fijn. Ik hoef niets uit te leggen. Niets te verdedigen. Hij begrijpt het gewoon. Hij begrijpt mijn liefde voor Verlaat Verdriet-ers. Mijn besluit dat Verlaat Verdriet, verlate rouw en Verlaat Verdriet-ers een eigen plek moeten krijgen onder de zon. In de zon, eigenlijk. Hij begrijpt Casa Matilda. Ook als hij me uit laat leggen wat Casa Matilda is. Wat de betekenis van Casa Matilda nu is. En wat de betekenis van Casa Matilda in de toekomst is.

    In ons gesprek laat hij me, op een mooie, bijzondere manier alle hoeken van de kamer zie. Geeft tips. Adviezen. Wat is nodig om investeerders en/of donateurs te raken voor dit project. Zegt mij zijn hulp toe. ‘Investeerders moeten zien dat het project niet afhankelijk is van jou. Dat het zonder jou kan bestaan. En hoe het zonder jou kan bestaan. Je moet jezelf misbaar maken.’

    Ik leef!

    Je kent vast wel zo’n moment in je leven. Iemand zegt iets waardoor op het zelfde moment tranen in je ogen schieten, en er een brede glimlach van geluk op je gezicht verschijnt. Zo’n heel bijzonder moment waarop je voelt IK LEEF! Dat gebeurde met mij. Op het moment dat Wout zei: ‘Je moet jezelf misbaar maken.’ Een week voor m’n 75e verjaardag. Bijzonder moment!

    Ik ga mezelf misbaar maken

    Wout, dank voor dit bijzondere gesprek.
    Ik ga mezelf misbaar maken!

    Werk in uitvoering

    Morgen heb ik een gesprek met iemand die zijn werkzame leven heeft gewerkt op de marketingafdeling van een grote (reis)organisatie. Werk in uitvoering!

    Lees meer

    Waarde voor je geld 

  • | | | | |

    Liefde voor De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Hoe vertel je iets heel bijzonders als het zo bijzonder is dat je er eigenlijk geen woorden voor hebt. Terwijl ik toch heel graag De weg van liefde 2024 met je wil delen. Ik ga dus toch proberen iets met je te delen van deze unieke Weg van liefde 2024.

    Het gele huis

    Zoals je wellicht weet verzorgen we De weg van liefde altijd in het grote, gele huis van Maartje en Davide – Villa le Muse – in Codiponte. Over het algemeen liefkozend ‘het gele huis‘ genoemd. Ook dit jaar werkten Els Pronk en ik – evenals het vorige jaar – samen aan De weg van liefde. Of eigenlijk moet ik zeggen: Els en ik werkten samen met Maartje en Davide aan De weg van liefde.

    Twee maanden voor vertrek naar Codiponte besloten we te werken met een kleine groep van vier deelnemers. In overleg sloten we de aanmeldingsmogelijkheid voor De weg van liefde 2024. Zo kwam een extra kamer beschikbaar voor een speciale extra bewoner van het gele huis. Een bewoner die wel Verlaat Verdriet-er is, maar geen actieve deelnemer aan De weg van liefde. ‘Zou het niet mooi zijn als we gedurende deze week een soort Italiaans-Nederlandse familie kunnen zijn?’ stelde ik Maartje afgelopen zomer voor. ‘Wijzelf verzorgen het ontbijt en de lunch en eten samen met de extra gast. Davide verwent ons in de avond met zijn overheerlijke avondmaaltijden. ’s Avonds eten we allemaal samen in de grote keuken. Aan de grote tafel. Als een Italiaanse familie.
    Zo gezegd, zo gedaan. En zo groeide in de loop van De weg van liefde 2024 een heel bijzondere extra liefde: de liefde van een soort Italiaans-Nederlandse familie van negen personen.

    Duizend soorten van gevoelens

    Duizend soorten van gevoelens die zich aandienen gedurende de dagen van De weg van liefde. Gevoeld worden. Ge-uit. Herkend worden. Erkend. Gezien. Gehoord. Begrepen. Deskundige feedback krijgen. Vorm krijgen. In woord. In beeld. Die verwerkt worden. Geheeld. In Codiponte. Waar oud zeer kan helen.

    Kom je daar nou helemaal voor naar Italië?

    En dan nog het weer. Terwijl we de berichten krijgen uit Nederland van prachtig nazomerweer regenen wij weg. ‘Kom je daar nou helemaal voor naar Italië? verzuchtten we om de beurt. Om vervolgens toegewijd verder te gaan met ons werk: De weg van liefde. Waarmee de twee dagen van onafgebroken regen ook op een heel bijzondere manier een heel bijzondere betekenis hebben gekregen. De weg van liefde kreeg een ongekende diepgang. Terwijl buiten in de rivier de modderstromen kolkten openden zich in ons allemaal eigen stromen van verbinding. Van heling. Van liefde.

    A la prossima Via Amor, 2025.

    Met heel veel liefde kijk ik terug op deze unieke Weg van liefde 2024.
    Deelnemers: dank voor jullie vertrouwen. Voor jullie toewijding. Voor jullie liefde.
    Els: dank voor jouw vertrouwen. Voor je toewijding. Voor je liefde.
    Maartje en Davide: dank voor jullie vertrouwen. Voor jullie toewijding. Voor jullie liefde.

    Grazie tutti! A la prossima Via Amor 2025. De eerste deelnemers voor De weg van liefde 2025 hebben zich al aangemeld!

    Fiori di zucca en scabei

    Als ik dan nu toch met je deel, moet ik natuurlijk ook de jaarlijks terugkerende favorieten van elke Weg van liefde met je delen. De gefrituurde fiori di zucca – de gefrituurde bloemen van de courgette. En de scabei – gefrituurde deegkussentje die we zelf vullen met overheerlijke soorten kaas en vleeswaren.

  • | |

    Kennismaken met Casa Matilde

    DoorTitia Liese

    Op maandag 26 augustus 2024 vertrek ik, met een zwaar hart, naar Codiponte. Een zwaar hart, omdat ik afgelopen voorjaar me genoodzaakt voelde te stoppen met mijn project op het pleintje van CodiponteCastello. Honderdduizend gedachten en gevoelens zijn sinds die tijd door me heen gegaan. Nu moet ik naar Codiponte om daar, samen met Maartje en Davide, te onderzoeken op welke manier ik het project kan stoppen. Zonder meer schade aan te richten dan nodig is.

    Reis en aankomst

    Ik vertrek bijtijds met de trein uit Nunspeet naar Eindhoven Airport, om onderweg niet in tijdnood te komen. Om acht uur, het begint al te schemeren, landt het vliegtuig op Pisa Aeroporte. Spannend, dacht ik in de weken voor vertrek, om in donker naar een plek te rijden waar ik op dat moment eigenlijk liever niet naar toe zou willen gaan.

    Maar zoals al de hele reis het geval is voel ik me ontspannen. Mijn huur-Panda en ik rijden de rit naar Codiponte alsof we beiden de stal al ruiken. Als ik in Codiponte bij de brug aankom staan Maartje en Davide me met open armen en welgemeende zoenen op te wachten. M’n bezwaarde hart voelt de verlichting van deze hartelijke ontvangst.

    Casa Bodoni

    In de week die ik in Codiponte verblijf heeft Maartje – door onverwachte familie-omstandigheden – minder gelegenheid voor gesprek dan we aanvankelijk hadden gedacht. Maar eigenlijk voelt het goed om een week door te brengen in Cypres, het gastvrije huisje dat deel uitmaakt van de Concia. Opnieuw ga ik door veel gedachten en gevoelens. Maar vooral voelt het goed om daar te zijn. Te voelen wat Codiponte met mij doet. En zo nu en dan tijd te hebben om, samen met Maartje, te praten over ons project. En de gevolgen van mijn besluit het project Casa Bodoni te stoppen.

    Lezing in de kerk

    Op zaterdagavond staat een lezing, door een kunsthistoricus die Maartje kent, gepland in de pieve – de kerk – van Codiponte. We spreken af samen te gaan. Maartje en ik. Een lezing van een kunsthistoricus. Over de geschiedenis van de pieve. In het Italiaans. Dat is meer dan mijn kennis van het Italiaans aankan. Maar als Maartje naast me zit kan ik in ieder geval uitleg vragen.

    Maar je gaat wel

    Minder dan een uur voor aanvang van de lezing komt Maartje me vertellen dat ze onmogelijk mee kan gaan. Ik begrijp de onmogelijkheid en denk: oké, dan ga ik ook niet. Wat moet ik bij een lezing waar ik waarschijnlijk geen klap van versta.
    Twintig minuten voor aanvang van de lezing heb ik het gevoel dat iemand mij een liefdevolle duw geeft en tegen me zegt: ‘Maar je gaat wel’. Ik aarzel geen moment meer. Ga gauw douchen. Verkleed me. Loop snel naar de pieve. Ben op tijd (wat niet zo heel erg moeilijk is in Italië). Om vervolgens een stortvloed aan informatie over me heen te krijgen van een niet te stuiten spraakwaterval.

    Matilde van Toscane

    In de eerste tien minuten van de lezing toont de man een afbeelding die ik ken uit de kunstgeschiedenis. ‘Hé, Matilde van Canossa’ denk ik meteen. ‘Wat heeft zij te maken met Codiponte???’ Het is niet dat ik dat uit zijn woorden kan begrijpen, zo is het niet. Maar er gebeurt iets met me. Matilde van Canossa (= Matilde van Toscane) is een heel bijzondere vrouw geweest. Ze leefde in de twaalfde eeuw. Verloor op haar zesde haar vader. Heeft op een heel bijzondere manier haar sporen verdiend op godsdienstig en politiek gebied. Er gebeurt iets in me bij het zien van die afbeelding. Er opent zich iets heel bijzonders in me.

    Casa Matilde

    Na afloop van de lezing loop ik terug langs de rivier, naar m’n huisje Cypres. De avondzon verlicht Codiponte. Ik maak onderstaande foto en weet ineens heel zeker: Centrum voor Levensverhalen moet hier komen. Het hoort hier. Op deze plek in Italië. En het huis moet Casa Matilde gaan heten.
    De volgende dag deel ik met Maartje wat er met me is gebeurd. Dat het lijkt alsof een stem mij de opdracht heeft gegeven: Centro Biografico – Centrum voor Levensverhalen – hoort hier. En de naam is Casa Matilde.

    De weg van liefde

    Eind september vertrek ik opnieuw naar Codiponte. Onder meer voor onze schrijf-retraite De weg van liefde. Mijn hart voelt zich verlicht. Ik kijk er naar uit weer naar deze bijzondere plek te gaan. Naar Maartje en Davide. In Codiponte.

    Lees meer