• | | | |

    Het warme bad van de Kenmerkende Patronen

    DoorTitia Liese

    Het warme bad

    Het warme bad van de Kenmerkende Patronen. En het warme bad van de ontmoeting met ervaringsgenoten. Ervaringsgenoten brengen onder woorden wat je zelf nooit onder woorden kon brengen. Jij brengt onder woorden wat zij nooit onder woorden konden brengen. Samen kom je tot de verrassende conclusie: ZIE JE WEL, WE ZIJN NIET GEK!

    Ervaringsgenoten ontmoeten

    Ervaringsgenoten ontmoet je in levenden lijve, bijvoorbeeld tijdens de Verlaat Verdriet-workshops. Tijdens de schrijfretraite De weg van liefde. Of tijdens symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis.

    Ervaringsgenoten lezen

    Ervaringsgenoten ontmoet je ook in boeken. In romans. In (literaire) thrillers. Biografieën. Autobiografieën. Of in levensverhalen. Dan kan het bij het lezen helpen de taal van Verlaat Verdriet en Verlaat Verdriet-ers te kennen. Je bent dan voorbereid. Herkent de thema’s. Voelt je erkend. Wat je leest gaat op een bijzondere manier voor je leven. Om je hierbij te helpen breng ik de Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet nog eens onder je aandacht. Print ze vooral uit. Leg ze naast je boek. Je leest dan een heel ander boek dan je gelezen zou hebben als je je niet bewust bent van de meest bekende Verlaat Verdriet-thema’s. Van de taal van Verlaat Verdriet en Verlaat Verdriet-ers.

    Tip

    In mijn blogs plaats ik regelmatig titels van boeken met opvallend veel Verlaat Verdriet-thema’s. Ik wens je veel leesplezier met deze bijzondere vorm van het warme bad. Je leest mijn blogs op mijn site.

    Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet

      • Je altijd aanpassen
      • Niet om kunnen gaan met grenzen
      • Abrupt de verbinding kunnen verbreken
      • Je vaak overvallen voelen door gevoelens van machteloosheid
      • Een basaal gebrek aan zelfvertrouwen
      • Weinig vertrouwen hebben in de toekomst
      • Moeite hebben met ruimte innemen
      • Altijd geven
      • Moeite hebben met intimiteit
      • Gehinderd worden door verliesangsten

    Kenmerkende patronen 2

      • Je anders voelen dan andere mensen
      • Onverschilligheid
      • Weinig incasseringsvermogen hebben
      • Altijd zorgen voor anderen
      • Je vaak afvragen wat ‘missen’ eigenlijk is
      • Er van buiten stoer en zelfstandig uitzien, maar van binnen een zwart gat voelen
      • Angst voor eigen ouderschap
      • Niet kunnen ontvangen
      • Gehinderd worden door angsten voor verandering
      • De lat altijd heel erg hoog leggen

    Kenmerkende patronen 3

      • Angst niet ouder te worden dan je moeder/je vader werd
      • Het gevoel hebben altijd alles alleen te moeten doen
      • Geen hulp kunnen vragen
      • Altijd alles onder controle houden
      • Geen afscheid kunnen nemen
      • Gezondheidsproblemen
      • Geen of weinig besef hebben van eigen kwaliteiten
      • Niet kunnen genieten
      • Een scheiding in jezelf voelen tussen gevoel en verstand
      • Geen basis onder je bestaan voelen

    Kenmerkende patronen 4

      • De neiging hebben tot bagatelliseren van het verlies van je ouder
      • Geen kritiek kunnen incasseren
      • Leven vanuit een gevoel van tekort
      • Twijfel aan je bestaansrecht
      • Altijd waakzaam zijn
      • Autoriteitsproblemen
      • Angst voor het cascade-effect
      • Geen complimenten kunnen incasseren
      • Je snel buitengesloten voelen
      • Weinig of geen gevoel van eigenwaarde hebben

    Doen

    Zelftests

    Lezen

    Zien

    Rouw kent geen tijd 

     

  • | |

    Kun je ooit nog geloven…..

    DoorTitia Liese

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
    Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

    Tegenslagen incasseren

    Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

  • | |

    Kun je ooit nog geloven…..

    DoorTitia Liese

    In het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk organiseerde ik een paar keer een themadag met de titel: Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan als je zo vroeg als wij hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Helemaal niet goed? Als er een innerlijke breuk is ontstaan in je leven, een ruptuur, door het vroege verlies van je ouder die je (bijna) niet meer hebt kunnen overbruggen?
    Mijn moeder werd ziek toen ik een jaar of zes was. Werd opgenomen in het ziekenhuis. Kon niet mee op vakantie. Ik miste haar. Ik miste haar zo verschrikkelijk dat ik besloot haar nooit meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn moeder overleed. Acht jaar was ik. Ik had al besloten haar niet meer te missen. Paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Er kwamen tantes. Oma’s. Nichten. Mevrouwen. Huishoudsters. Om ons te helpen. Op te passen. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.
    Mijn vader trouwde met een nieuwe vrouw. Ik kreeg een nieuwe moeder. Maar ik wilde helemaal geen nieuwe moeder. Ik paste me aan. Zo goed en zo kwaad als dat ging.

    Tegenslagen incasseren

    Kortom: vanaf mijn vroege jeugd had ik geleerd tegenslagen te incasseren. Me aan te passen aan situaties die ik niet wilde. Die niet goed waren voor mij. Maar die zich wel aandienden. Overleefkracht heet dat, denk ik. Er het beste maar van zien te maken. Ik moest me zien te redden. Alleen. Altijd hield ik er rekening mee. Natuurlijk komt het niet goed. Je kunt je als Verlaat Verdriet-er hier ongetwijfeld je eigen situaties bij voorstellen.

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan?

    Kun je ooit nog geloven dat de dingen ook goed kunnen gaan? Op het moment word ik er stevig mee geconfronteerd. Er doet zich een nieuwe situatie voor in ons project in Codiponte. Ik heb er gisteren een blog over geschreven. Ineens, heel onverwacht, gaan de dingen goed. Sinds een paar dagen voel ik wat dat met mij doet. Hoe mijn hele systeem zich roert. JA, ik zie dat de dingen ook goed kunnen gaan. Het geniepige als- het- mis- gaat- moet- ik- dat- kunnen -incasseren-stemmetje snerpt zo nu en dan nog door me heen. Maar tegelijkertijd voel ik de positieve energie van het vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan. Een leven lang heb ik geleefd met het diepe gevoel dat de dingen nooit goed kunnen gaan. Heb ik me schrap gezet. Me erop voorbereid de volgende klap te incasseren. Nu voel ik een diepe overtuiging: er zullen nog een heleboel praktische zaken te overwinnen zijn. Maar dat doen we wel samen. Het gaat goedkomen. Het is al goed.

  • | | |

    Meer antwoorden over het symposium

    DoorTitia Liese

    Op 23 januari plaatste ik mijn blog Veel gestelde vragen over symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis. Sommige vragen mogen nog wel wat extra antwoorden krijgen.
    Vandaag over het begrip Symposium. En dus ook over inhoud van ons symposium op 2 maart a.s.

    Symposium nu

    In onze moderne tijd is een symposium meestal een bijeenkomst met wetenschappers. Zij presenteren hun kennis aan aanwezigen. In de middag workshops waarin verworven kennis wordt verwerkt. Voor organisatiebureaus ook een verdienmodel.

    Symposium toen

    Hoe anders ging dat in het oude Griekenland. Toen symposiom een bijeenkomst was voor vrije mannen. Een drinkgelag. Gedeelde gezelligheid. Verbonden aan de goden, met bijbehorende rituelen. Daarnaast was de betekenis van symposiom het gezamenlijk aandacht geven aan een specifiek thema. Verboden voor vrouwen (behalve voor sommige. Dit verdienmodel snap je vast wel).

    Symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis

    Je zou kunnen zeggen: ons symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis heeft een beetje van beide niet, en van beide wel. Van symposium NU. En van symposiom TOEN. Ons symposium is geen bijeenkomst waarin geleerden hun publiek toespreken. Is geen bijeenkomst waarin kennis uit wetenschap centraal staat. Ons symposium is ook geen bijeenkomst exclusief voor mannen. Is geen bijeenkomst waarin een drinkgelag centraal staat.

    Ontmoeten

    Symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis is wel in de eerste plaats bedoeld om Verlaat Verdriet-ers de gelegenheid te geven elkaar te ontmoeten. ‘Onder elkaar te zijn.’ Samen aandacht te geven aan het onderwerp dat ons verbindt: Verlaat Verdriet. Ook Ap Dijksterhuis is een Verlaat Verdriet-er. Hij verloor zijn vader in zijn vroege jeugd. Ook al is Dijksterhuis wetenschapper, op onze dag deelt hij zijn kennis uit ervaring met ons. Gelijkwaardig. Zoals we op deze dag allemaal gelijkwaardig zijn.

    Schrijfworkshops

    Over de schrijfworkshops in de middag lees je een dezer dagen een extra bericht. De schrijfworkshops zijn namelijk niet bedoeld om te leren schrijven. De schrijfworkshops zijn er om ervoor te zorgen dat je weer goed – en geïnspireerd – naar huis kunt gaan.

    Meer lezen

    Elfje

    Verlies
    Verlate rouw
    Ontmoeten en (bij)praten
    Samen delen, samen helen
    Symposium