• | | |

    Poëziealbum digitaliseren

    DoorTitia Liese

    Poëziealbum digitaliseren

    Wist je dat? Dat je een (oud) poëziealbum kunt laten digitaliseren? Met heel veel plezier geef ik de vondst van Hinke aan je door!

    Vondst

    Vorige week stuurde Hinke me een prachtig voorbeeld van een onverwachte en bijzondere vondst die ze deed. Soms is het een beetje moeilijk voor me om aansprekende voorbeelden te noemen van wat voor bijzondere dingen Verlaat Verdriet-ers vinden als ze op zoek gaan naar wie hun overleden ouder was. Bijvoorbeeld als ze een herinneringsboek zijn gaan maken.

    Schat

    Vaak hebben Verlaat Verdriet-ers namelijk het gevoel dat ze eigenlijk niets van hun overleden ouder hebben, en dat er ook niets meer (te vinden) is. Een mooi voorbeeld van een bijzondere vondst is dan een ware schat.

    Delen

    Ik heb Hinke – nu rond de 60 jaar, 6 jaar toen ze haar moeder verloor – gevraagd of ik het verhaal van haar vondst, inclusief haar naam, met jullie mag delen. Ze heeft me daartoe haar toestemming gegeven.

    Poëziealbum

    Afgelopen zaterdag was er een expositie in de kerk van Wirdum over poëziealbums. Er werd reclame gemaakt dat je oude albums kunt laten digitaliseren. Daarom was ik er naartoe gegaan. Het poëziealbum van mijn moeder dat ik heb, wilde mijn broer destijds ook zo graag hebben. Ik wilde daar informeren wat de mogelijkheden waren om een digitale versie van het album van mijn moeder te maken zodat mijn beide broers elk alsnog een exemplaar kunnen krijgen. Toen ik daar wat aan het bladeren was in albums die daar lagen kreeg ik één in handen waar mijn moeder een versje in geschreven had! Ik was met stomheid geslagen. Ik heb dit direct gemeld aan een vrijwilligster in de kerk, en zij zei dat de eigenaar van het album ook in de kerk aanwezig was. Het album blijkt van zijn moeder te zijn. We zagen dat zijn moeder ook in het album van mijn moeder heeft geschreven. Hij wist te vertellen dat dat in de periode was dat onze beide moeders op de middelbare school zaten. Dat album van zijn moeder mocht ik meenemen om ook te laten digitaliseren. Als ik het terugbreng hoopt hij wat meer informatie te hebben over hun gezamenlijke schooltijd. Nu blijkt dat er nog drie dezelfde schoolvriendinnen in beide albums geschreven hebben. Ik ben er zo enthousiast door geworden dat ik binnenkort weer met het herinneringsboek van mijn moeder verder wil gaan. En dan de periode voor mijn geboorte.

    Adres

    Stip Stencil Werk
    www.stipwerk.nl

  • | |

    Geitenwollen sokken

    DoorTitia Liese

    Geitenwollen sokken

    Nog geen honderd meter van mijn Terschellingse plek staat een groepje geiten in de duinen. Al sinds jaren staan ze daar (ja precies: die op de foto). Altijd als ik langs deze geiten kom, moet ik denken aan de geitenwollen sokken die me jaren geleden een enorme – en bevrijdende – huilbui bezorgden.

    Moeder

    Een jaar of twintig geleden leerde ik P. kennen via een organisatie waar ik voorzitter van was. P. is zo’n twintig jaar ouder dan ik. Er klikte iets moois tussen ons.
    Niet lang na onze eerste kennismaking liet ik mij bij een volgende ontmoeting plompverloren tegen haar ontvallen: ‘Als ik nog een moeder uit mocht zoeken, dan wilde ik jou.’ Zelf werd ik net zo verrast door deze opmerking als P. dat op dat moment was.

    Sokken

    Op een avond ging ik naar P. Ze woonde, samen met haar man, een paar kilometer van mijn huis. Ik ging op de fiets. En kwam in een ongelofelijke regenbui terecht. Doornat en koud kwam ik bij P. aan. Onmiddellijk riep ze: ‘Ik ga een trui voor je van boven halen. En straks brengt K. je met de auto naar huis.’
    De warme trui trok ik aan. De mededeling dat K. me met de auto naar huis zou brengen deed me goed. Maar wat me het allermeest goed deed waren de warme sokken die P. mee naar beneden nam en op de verwarming legde. ‘Trek die zometeen aan‘ zei ze. (ja precies: geitenwollen sokken).

    Huilbui

    Eenmaal thuis overviel me ineens een enorme huilbui. Toen ik weer wat bijgekomen was realiseerde me: die zorg, die heb ik dus nooit meer gehad.

    Geitenweitje

    Altijd als ik langs dat geitenweitje in de duinen kom en de geiten zie staan denk ik even: sokken. (Ja precies: geitenwollen sokken).
    En nog altijd, al is het bijna twintig jaar later, kan ik voelen hoe goed die zorg van P. mij toen heeft gedaan.

  • | |

    Geen lezing in Hoorn gepland

    DoorTitia Liese

    Up-daten: geen lezing in Hoorn gepland

    In de afgelopen week zijn mijn webmaster Juliette en ik hard aan het werk geweest aan mijn site www.verlaatverdriet.nu
    De site moest nodig ge-update worden en dat hebben we gedaan (en geweten!).

    Onbedoeld Verzonden berichten

    Van verschillende kanten ben ik inmiddels geattendeerd op berichten die verzonden zijn. Dit zijn onbedoeld verzonden berichten. Berichten die nog ergens als Concept stonden. Op de een of andere manier zijn, als gevolg van onze werkzaamheden, deze berichten alsnog verzonden (in tegenstelling tot mijn webmaster – die een geweldenaar is op het web – ben ik dat in het geheel niet).

    Geen lezing in Hoorn gepland

    Met name het bericht over een lezing in Hoorn zorgt voor verwarring.
    Ik wil je daarom bij deze laten weten: ER STAAT GEEN VERLAAT-LEZING op 9 november 2016 (!!!) IN HOORN GEPLAND. Het verzonden bericht is een bericht dat kennelijk ergens was blijven hangen, en dat nu – als gevolg van onze up-date werkzaamheden – onbedoeld verzonden is.

    Agenda en schreeuw

    Ook de berichten Agenda en De man achter de schreeuw zijn – als gevolg van de werkzaamheden – geheel onbedoeld verzonden.

    Met excuses

    Met excuses onzerzijds voor de verwarring.

  • | | | |

    Interview met acteur Patrick Stoof

    DoorTitia Liese

    Interview in het Algemeen Dagblad van 2 september 2017 met acteur Patrick Stoof (1967), 6 jaar toen hij zijn biologische vader verloor, 18 jaar toen de tweede man van zijn moeder overleed.

    …………....’Een van de lastigste dingen: dat je als acteur soms weken niets te doen hebt. Vroeger lag hij dan dagen op de bank, en dan niet bij wijze van spreken, maar echt, hij kwam er niet af. Ook niet om te slapen. ,,Ik ben geen Mike Boddé (cabaretier, red.), iemand met een heftige aanleg voor depressie, maar kan wel overspoeld worden door een groot gevoel van eenzaamheid en verdriet.’’

    Zo’n tien jaar geleden besloot hij daar wat aan te doen. De directe aanleiding was de geboorte van zijn dochter. ,,Toen zij zo’n 1,5 jaar was, dacht ik: nu moet ik echt gelukkiger worden. Want ik kan straks wel dingen tegen haar gaan roepen als ‘volg je droom’, maar wat als ik dat zelf niet eens doe? Ik ben in therapie gegaan. Intensieve regressietherapie.’’

    Daar ging het ook over zijn familie met ‘de twee dooie vaders’. Zijn biologische vader overleed plotseling toen hij 6 was, en de tweede man van zijn moeder toen hij 18 was. ,,Ik heb mijn eerste vader nauwelijks gekend. Voor mij was mijn gezin gewoon: mijn moeder, mijn oudere broer en zus. De dood van mijn tweede vader was heftiger. Dat het zomaar kon dat iemand verdween. Ik dacht: ik moet het helemaal zelf doen.’’

    Had dat ‘grote gevoel van eenzaamheid’ iets te maken met de dood van je vaders?

    ,,Dat zou voor dit verhaal wel lekker simpel zijn, hè? Maar nee. Dat kwam, denk ik, omdat ik me als kind onbegrepen voelde. En nu nog wel. Ik ben me later gaan afzetten tegen mannen die me vertelden wat ik moest doen…………………

    Lees meer

    Artikel Algemeen Dagblad 02/09/2017

    Patrick Stoof