• | |

    Een plek onder de zon voor Verlaat Verdriet-ers

    DoorTitia Liese

    Een eigen plek onder de zon

    ‘SUPER-gaaf dat je dit doet!’ Eén van de vele enthousiaste reacties die ik afgelopen maanden kreeg. Ik had dat niet verwacht. Niet bedacht. Dat zoveel mensen in mijn omgeving – inclusief Verlaat Verdriet-ers! – zo enthousiast zouden gaan reageren. Wat een geweldige opsteker voor iets wat ik een half jaar geleden in de verste verte niet had bedacht. Een huis kopen. In Italië. Op de Rocca van Codiponte. Een huis dat ik zo gauw als mogelijk is een bestemming wil geven voor Verlaat Verdriet-ers. En voor ‘pelgrims‘ die een plek zoeken om hun levensverhaal te onderzoeken. Vorm te geven. Te schrijven. Een eigen plek onder de zon!

    Restaureren

    Een huis met – nu nog – een groot gat in het dak (als gevolg van de aardbeving van een aantal jaren geleden). Herstel nodig dus. Het huis aardbevingsbestendig maken. Restaureren. Met respect voor de vele middeleeuwse elementen in, om en aan het huis. Een huis met een bijzondere, grote zaal. Met een enorme onder-keldering onder het hele huis. Middeleeuwse gewelven. Een middeleeuwse waterput. Een groot balkon. En een klein Romeo-en-Juliette-balkon aan de kant van het pleintje.
    In november 2021 maakte Maartje foto’s en (korte) video’s voor me om me zowel de buitenkant als de binnenkant van het huis te laten zien. Zie de blogs hieronder. Loop, en kijk mee

    Welkom

    Het zal nog even duren voor het huis beschikbaar voor het gebruik dat ik voor ogen heb, maar weet dat je nu al van harte welkom bent voor de schrijfretreat 2022 De weg van liefde (Datum nog nader af te stemmen met Maartje Schonefeld).

    Volg ons

    Het is nu februari 2022. Er is op dit moment nog geen sprake van bouw-werkzaamheden aan het project. Volg de blogs als je benieuwd bent naar ons avontuur op de Rocca di Codiponte!

  • | | |

    Tatjana Almuli: Ik zal je nooit meer

    DoorTitia Liese

     

    Tatjana Almuli: Ik zal je nooit meer

    Als Tatjana zestien is overlijdt haar moeder. Aan rouwen komt ze niet toe, ze gaat het verdriet jarenlang uit de weg. Wanneer ze het niet meer kan ontlopen, groeit ook de behoefte haar moeder opnieuw te leren kennen.

    Tatjana’s moeder

    Wie was ze voordat ze Tatjana’s moeder was? Hoe zag haar vrijgevochten bestaan eruit op het Amerikaanse eiland waar ze op haar 21ste naartoe trok? En waarom heeft ze eigenlijk zo jong alles in Nederland achter zich gelaten? Het antwoord op die laatste vraag stelt het leven van Tatjana’s moeder in een heel ander daglicht.

    Zoektocht

    Ik zal je nooit meer is een roman over uitgestelde rouw, oude familiegeheimen, en een dochter die de moeder die ze te vroeg verloor toch nog een beetje terugvindt.

    ‘Kun je de eenzaamheid van je ouders erven? In dit moedige, kwetsbare boek brengt een dochter haar jonggestorven moeder weer tot leven, met knetterende confrontaties tot gevolg. Hoopvol en schitterend.’ – Helena Hoogenkamp

    ‘Een persoonlijke geschiedenis over rouw, en over hoe de trauma’s van onze ouders soms van lichaam op lichaam worden doorgegeven. Ik zal je nooit meer is eerlijk op een buitengewoon troostende manier.’ – Hanna Bervoets

    Rainer Maria Rilke

    Wellicht zijn alle draken in ons leven
    Uiteindelijk prinsessen
    Die er in angst en beven slechts naar haken
    Ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken

    Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft
    In diepste wezen wel niets anders dan iets
    Wat onze liefde nodig heeft

    Rainer Maria Rilke
    1875-1926

    Bestellen

    Tatjana Almuli
    Ik zal je nooit meer 

     

  • | | |

    Hoe een oud verlangen vorm kan gaan krijgen

    DoorTitia Liese

    December 1997. Een natte, koude, sombere dag in Nunspeet. Defensie gaat de Winkelmann-kazerne sluiten. Ook de drie militaire tehuizen gaan dicht.

    Verdriet

    Geen idee waarom, maar op deze koude, natte, winderige dag drijft iets me naar Vierhouten, naar een van deze militaire tehuizen. Ik ken dat tehuis van binnen. Ben er ooit eens in geweest. Als ik om het gebouw heen loop zie ik niets dan de troosteloosheid van een leeg gebouw op een sombere dag. Ik zoek een enigszins beschutte, droge plek waar ik kan zitten. En dan begin ik te huilen. Te huilen. Te huilen. De ogen uit mijn hoofd. Verdriet. Waarom? Ik weet het niet. Behalve een vaag vermoeden van een verlangen. Maar waarnaar?

    Onderdak

    Mijn Verlaat Verdriet-werk bestaat nog niet. Zelf zit ik midden in mijn eigen proces. Heb geen werk. Zie geen toekomst. Behalve een vaag verlangen naar een onderdak waar ik met mensen kan werken die, net als ik, jong hun ouder(s) hebben verloren. Die hun levensverhaal willen onderzoeken.
    Ik besef op dat moment dat ik geen schijn van kans heb. Midden in een burn-out. (Rand)depressief. Alcohol-afhankelijk. Een proces waar geen einde aan lijkt te komen. Geen inkomen uit werk. Geen financiële middelen voor wat dan ook. De term Verlaat Verdriet bestaat nog niet eens. Laat staan mijn Verlaat Verdriet-werk.

    Koopcontract

    December 2021. Donderdagavond heeft Maartje me van vliegveld Pisa opgehaald. De volgende dag, een natte, koude, sombere, winderige dag, werken we een hele reeks noodzakelijke handelingen af, die Maartje tot in de kleinste puntjes heeft voorbereid.
    In de avond van die vrijdag tekenen we het voorlopige koopcontract van de panden op de rocca van Codiponte. Voor een van deze panden teken ik. Vanaf dat moment ben ik – bij voorlopig koopcontract –  eigenaar van een pand in Codiponte.

    Verlangen

    Pas als ik weer terug ben in Nunspeet dringt de connectie tot me door. Een oud verlangen kan, al is het vijfentwintig jaar later, vorm gaan krijgen. Een plek waar Verlaat Verdriet-ers, en andere volwassenen die hun levensverhaal willen onderzoeken – of vorm willen geven –  een veilig onderdak kunnen vinden.

    Avonturen

    Ben je benieuwd naar mijn – en onze – avonturen op de Rocca van Codiponte? Wil je weten hoe deze plek langzaam maar zeker vorm krijgt? Wil je zien hoe hier een plek wordt gemaakt die ook jou een veilige onderkomen kan gaan bieden?
    Lees dan mee op www.roccadicodiponte.blogspot.com

    Je bent van harte welkom. Nu. En later.

  • | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com