• | |

    Lunigiana, land van de maan

    DoorTitia Liese

    Verbaasd kijk ik naar het maan-vormige hoofd aan de buitenmuur. Ik zie een maan-hoofd dat even verbaasd naar mij terug lijkt te kijken.
    Ik sta voor een van de huizen in het Middeleeuwse gedeelte van het beneden-dorp Codiponte. Hoe vaak ben ik langs deze gevel gelopen, zonder deze replica van het mysterieuze erfgoed van de Lunigiana te zien? Hoe is het mogelijk dat ik dit – echt niet zo kleine – beeld niet eerder heb opgemerkt? Terwijl ik zoveel keren door Codiponte ben gelopen. Op zoek naar oer-oude symbolen. Naar oude symbolen. Naar meer moderne symbolen.

    Ik kijk naar het beeld. Maak een foto. Ik heb het bewijs. Dit beeld heb ik echt gezien. En op de foto gezet. Ik weet het dus zeker. Dit maan-hoofd heb ik gezien.
    Maar..
    Twee dagen later ga ik nogmaals op zoek naar dit beeld. In de hoop een nog betere foto te maken. Dan blijkt dit beeld – voor mij althans – opnieuw onvindbaar te zijn. Geen idee waar ik het terug kan vinden. Wat een bijzondere ervaring.

    Lunigiana

    Codiponte, deel van de gemeente Casola in Lunigiana. Lunigiana. Land van de maan. In het uiterste noordwesten van Toscane. Nog onontdekt door toeristen. Een van de oudst-bewoonde gebieden van Italië. Getuige de vele geheimzinnige menhirs (stèles) in het stroomgebied van de rivier de Magra. Ontstaan ver voor de jaartelling, en ver voor de uitvinding van het schrift. Afbeeldingen van vrouwen. Van mannen. Gehakt uit – en in – steen.

    Luni

    Lunigiana, land van de maan. Vernoemd naar de Romeinse havenstad Luni. De havenstad (nabij de huidige havenstad La Spezia) waar ooit in de Romeinse tijd, het sneeuw-witte marmer werd verscheept. Gewonnen in de, nog altijd bestaande, marmergroeven van Carrara en Massa.

    Museum van de stèles

    In Pontremoli vind je het prachtige museum met vele stèles die gevonden zijn in het stroomgebied van de Magra. Een prachtig museum, dat een bezoekje meer dan waard is.

    Lees meer

    Museo delle statue stele Pontremoli 

  • | |

    Kennismaken met Bicaudata

    DoorTitia Liese

    Ik kende haar niet. Wat best wel een beetje gek is voor iemand die zich in het verleden jarenlang heeft verdiept in kunst- en cultuurgeschiedenis, met name in kunst- en cultuurgeschiedenis van Italië. En die op haar eigen manier ook een ‘spiritueel pad’ heeft gelopen. Een beetje gek goed beschouwd, maar het is wel zo. Ik kende Bicaudata niet.
    Bicaudata??? zul je misschien denken? Twee-staartige meermin??? Nooit van gehoord. Nooit gezien. En dat is eigenlijk weer heel grappig. Want waarschijnlijk ken je de twee-staartige meermin wel. Namelijk in het logo van Starbucks.
    Zie.

    De twee-staartige meermin

    Zelf kwam ik de twee-staartige meermin tegen in de kerk van Codiponte. De afbeelding boven is de twee-staartige meermin op een kapiteel op een van de zuilen. Ik zag haar. En ze begon voor mij te leven. Wie is de twee-staartige meermin? Waarom ken ik haar niet? Hoe oud is ze? Wat is haar betekenis?

    De twee-staartige meermin is een oer-oud symbool, ook Sirena genaamd.
    Vrouw van stromend water. Symbool voor zuivering. Voor verandering. Leven-gevend symbool voor gevoelens. Emoties. Intuïtie.
    De wetende. Symbool voor de verbinding tussen hemel en aarde. Tussen leven en dood. Symbool voor denken. Voor de verbinding tussen hoofd en hart. Tussen hart en ziel. Symbool voor geest. Voor logica. Voor communicatie.

    Casa Bicaudata

    Al heel snel nadat ik het huis heb aangekocht word ik ’s ochtends wakker met de naam voor het huis in mijn hoofd. Casa Bicaudata. Het huis van de twee-staartige meermin.

    Op de bovenverdieping de zaal waar cursussen en workshops gegeven kunnen worden. Waar gewerkt kan worden aan de verbinding tussen hoofd en hart.

    In de koelte van de kelderverdieping ruimte voor zorg voor lichaam en ziel. Waar cursussen gegeven kunnen worden met lichaamswerk. Waar ruimte zal zijn voor de aanleg van een bescheiden SPA.

    In de midden-verdieping ruimte voor enkele appartementen voor verblijf.

    Casa Bicaudata – het huis waar je als Verlaat Verdriet-er welkom bent.
    Het huis op het pleintje van CodiponteCastello waar oud zeer kan helen.

  • | |

    Codiponte, plek waar oud zeer kan helen

    DoorTitia Liese

    Je rekent er wel een beetje op als je naar Italië gaat. Mooi weer.
    Mei 2018. Renaissance in mei. De wedergeboorte van de natuur die zich in mei zo prachtig manifesteert. Zo dacht ik vijf jaar geleden naar Italië te gaan. Niets was minder waar. Regen. Regen. Koud. Koud. Regen. Regen. En dat al maanden lang. In geen velden of wegen voorjaar te bekennen. Zo maakte ik die eerste dagen in mei kennis met Codiponte. In de niet aflatende regen. In de niet aflatende kou. Het kan verkeren.

    Rust

    Maar kou en regen, en nog meer kou en regen: mijn verblijf op de Concia in Codiponte deed iets met me. Er kwam een rust over me. Of liever gezegd: in me. Een rust die iets heel bijzonders met me deed. In m’n hoofd. In m’n lijf. En in m’n ziel. In m’n hele lijf gebeurde er iets wat alles zachter maakte. Toegankelijker. Begrijpelijker. Aanvaardbaarder.

    Gastvrijheid

    Inmiddels ben ik al heel wat keren in Codiponte geweest. Heb ik me overgegeven aan de zorg van Maartje en Davide. Aan hun liefde. Geniet ik van de vanzelfsprekende gastvrijheid en de vriendelijkheid waarmee de inwoners van Codiponte me steeds weer ontvangen. Leer ik het dorp en de gemeenschap steeds beter kennen. Ontdek ik steeds weer iets nieuws. Plekken die ik niet eerder had gezien. Of die ik ineens zie op een heel andere manier. Symbolen die steeds meer tot me lijken te spreken.

    Weg van Vertroosting

    Zo kwam ik vorige week het bord tegen dat staat aan het begin van de kruisweg. De kruisweg die inwoners van Codiponte hebben geplaatst op het pad tussen CodiponteCastello en de ruïne van het klooster aan de overkant van de vallei. De voorstellingen van keramiek die horen bij de kruisweg, die had ik al vaker gezien. Maar het bord dat staat aan het begin van de kruisweg heeft waarschijnlijk tot vorige week in dicht struikgewas gestaan. Ik merkte het bord tenminste niet eerder op.
    Via Crucis della Consolazione – de weg van vertroosting. Op een steenworp afstand van CodiponteCastello, en ons pleintje.
    Codiponte, plek waar oud zeer kan helen.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis
    Ik hoef dit niet alleen te doen
    De cirkel is rond 

     

  • | | |

    De cirkel is rond

    DoorTitia Liese

    Een beetje ambivalente gevoelens roept de uitroep ‘De cirkel is rond’ altijd wel bij me op. Als ik het hoor ‘De cirkel is rond’ voel ik meestal een directe reactie ‘Oh. Nou. En???’
    Toch blijft het al een paar dagen rond zoemen in m’n hoofd. De cirkel is rond. Het past bij me op dit moment. Ik bevind me op een plek in m’n leven waarop ik voel ‘De cirkel is rond.’
    Waarom?

    Enerzijds

    Het afgelopen jaar heb ik vaak het gevoel gehad dat ik als het ware in stilstaand water terecht was gekomen. Je kent dat gevoel misschien wel. Je realiseert je dat het oké is om eens goed te doorvoelen: waar sta ik. Wat doe ik. Wat wil ik. Maar oh, wat voelt dat vaak frustrerend. Want je wilt eigenlijk verder.
    Enerzijds is er mijn Verlaat Verdriet-pionierswerk. Dat voelt als ‘klaar’. Ik heb gedaan wat me innerlijk dreef. Waar gaan de gevolgen van jong ouderverlies eigenlijk over? Wat heeft het vroege verlies van mijn moeder betekend voor mij? En voor mijn leven? Wat heeft het vroege verlies van de ouder(s) van andere volwassenen betekend voor hen? En voor hun leven? Mijn nieuwsgierigheid bracht me mijn levenswerk: Verlaat Verdriet. Mijn pionierswerk is afgerond. Tijd voor volgende stappen. De resultaten van mijn Verlaat Verdriet-werk verder in de wereld zetten.

    Anderzijds

    Anderzijds is daar ons project op het pleintje van CodiponteCastello. Het huis dat ik vorig jaar heb aangekocht. Casa Bicaudata, het huis waarvan ik vanaf het begin heb geweten: dit huis is geen woonbestemming voor mij. Dit huis moet een plek worden waar Verlaat Verdriet-ers onderdak kunnen vinden. Waar ze kunnen werken aan hun levensverhaal. Een plek waar oud zeer kan helen.

    De cirkel is rond

    Enerzijds en anderzijds. Alsof mijn Verlaat Verdriet-werk en mijn huis in Italië nog steeds twee verschillende werelden waren. In de afgelopen weken waarin ik in Codiponte verbleef, moest ik vooral denkwerk besteden aan de financiering van de restauratie van dit project. Meer en meer voelde ik: ik hoef dit niet alleen te doen. En meer en meer voelde ik hoe mijn Verlaat Verdriet-werk en de bestemming van het huis in elkaar schoven.

    Symbool

    Het zoemde al een paar dagen door mijn hoofd. Tijd voor een nieuwe blog: de cirkel is rond. Ik ging op zoek naar een passende afbeelding. Een symbool. En vond een passend symbool. Het labyrinth van Pontremoli. Labyrinth. Symbool voor de levensweg. Voor de zoektocht die je levensweg kan zijn. En vaak is. Een bekend symbool. Maar dit labyrinth van Pontremoli heeft nog een extra symbool, dat voor nu voor mij als heel toepasselijk voelt. Als je de foto van het labyrinth van Pontremoli wat uitvergroot zie je bovenaan twee paarden met twee ruiters die elkaar naderen. Wat een mooi symbool voor twee wereld in je levensverhaal die elkaar naderen. Die vanaf nu samen kunnen gaan. Die vanaf nu samengaan.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis
    Ik hoef dit niet alleen te doen