• | | | |

    Nieuwe biografie-pagina Over Titia Liese

    DoorTitia Liese

    Leven

    Mijn leven is begonnen als een heel gewoon kinderleven. Gewenst kind, van liefdevolle ouders. Een heel gewoon kinderleven. Tot mijn moeder ziek werd. En twee jaar later overleed. Niets in huis veranderde. Geen stoel was verzet. Geen tafel. Niet één schilderij hing anders. Maar mijn moeder was er niet meer. Ik was 8 jaar.

    Van leven naar overleven

    Vanaf het moment waarop mijn moeder overleed – of eigenlijk vanaf de tijd dat mijn moeder ziek werd – veranderde mijn leven van leven naar overleven. Ogenschijnlijk ging mijn leven gewoon door. ‘Titia heeft haar eigen leven‘ schreef mijn vader toen ik 10 jaar was. Hij had gelijk. Maar de omvang van zijn gelijk kon hij in de verste verte niet bevroeden.

    De volgende vijfendertig jaar stond mijn leven in het teken van overleven. Van mezelf uit alle macht staande te houden. ‘Vanaf mijn 8e jaar heb ik emotioneel voor mezelf gezorgd‘, durfde ik nog niet eens zo heel erg lang geleden voor het eerst uit te spreken.

    Zo (over)leefde ik mijn leven. Ten koste van fysieke pijnen. Van altijd moe zijn. Lange periodes van (rand)depressiviteit. Overmatig alcoholgebruik. Suïcide-gedachten. Van angst. Onzekerheid. Van twijfel. Aan alles. Maar nog het meest aan mezelf. Aan mijn recht op bestaan. Geen doel in mijn leven waarmee ik me kon verbinden. Ik deed maar wat. Maar: mijn buitenkant ging door. Ogenschijnlijk functioneerde ik wel.

    ……………………………………………..

    Lees de nieuwe pagina in z’n geheel

    Over Titia Liese 

     

  • | |

    Pleidooi voor verlies-sensitief werken

    DoorTitia Liese

    Interview met Sociaal Domein

    Zoals ik in mijn blog van vanochtend Ik wil het persé bij jou doen al heb vermeld heb ik gisteren – in samenwerking met Herman de Mönnink – een interview gehad met de hoofdredacteur van Sociaal Domein. Een mooi en goed voorbereid gesprek. Met mooie, zeer geïnteresseerde vragen van de interviewer, die ons alle ruimte gaf om te reageren.
    Herman de Mönnink, trauma-psycholoog, is degene die het werkveld Verlieskunde heeft ontwikkeld, en in de wereld heeft gezet.

    Verlies-sensitief werken

    Verlies-sensitief werken. Wat een mooie term. Een pleidooi om in de hulpverlening meer oog en oor te hebben voor de betekenis van verlies en trauma in een mensenleven. Herman en ik kennen elkaar van een symposium dat ik zo’n 15 jaar geleden organiseerde rondom Verlaat Verdriet en verlate rouw. Indertijd was hij inleider en spreker.
    Herman heeft niet alleen verlies-sensitief werken geïntroduceerd en uitgewerkt. Hij heeft ook een open en warm hart voor Verlaat Verdriet en verlate rouw. En: Herman is ook van de cijfers. Voor het interview ging hij nog eens op zoek naar de aantallen Verlaat Verdriet-ers die in Nederland verondersteld worden te zijn. Want natuurlijk zou een van de vragen van de interviewer zijn: over hoeveel mensen hebben we het eigenlijk.

    Cijfers

    Ik citeer Herman: Volgens internationaal – en USA-onderzoek maakt van de kinderen tot 18 jaar ± 6,6% jong ouderverlies mee. Er zijn 3,4 miljoen kinderen in Nederland; dat betekent dus 224.000 kinderen die dood-gerelateerd ouderverlies meemaken in Nederland. Hoeveel daarvan ontwikkelen gecompliceerde rouw? Tien procent betekent 22.400. Maar het aantal is hoger, want elke generatie brengt dat aantal voort. Dus over 5 generaties is dat ± 100.000 volwassenen die jong ouderverlies meemaakten en daarin vastlopen……?! Pleidooi dus voor nader onderzoek. Maar in ieder geval pleidooi voor verlies-sensitieve hulpverleners. Met name ook sensitief voor de signalen van jong ouderverlies!

    Artikel Sociaal Domein

    Wanneer het artikel beschikbaar zal zijn is nu nog niet bekend. Ben je benieuwd? Ik houd je op de hoogte via mijn blog.

    Lees meer

    Herman de Mönnink
    Teruggaan om verder te kunnen 

  • | |

    Ik wil het persé bij jou doen

    DoorTitia Liese

    ‘Jouw boeken staan al heel lang in mijn kast. Ik weet ook al heel lang dat ik iets moet met het vroege verlies van mijn moeder’ vertelt de Verlaat Verdriet-er die zich heeft aangemeld voor de Verlaat Verdriet-workshop aan de telefoon. ‘Gezien jouw leeftijd heb ik besloten me nu aan te melden. Je lijkt me een potige dame, met een heleboel kennis. Ik wil het persé bij jou doen. Maar dan moet ik het wel doen voor jij dood bent.’

    Arbeidsongeschikt

    Ik moet lachen. Ja. Die leeftijd. Zeventig +. Het is altijd wel ‘een dingetje’ als je 70+ bent. Gisteren had ik een interview met de hoofdredacteur van Sociaal Domein. Op zijn uitnodiging vertelde ik iets over mijn leven als Verlaat Verdriet-er. Hoe het vroege verlies van mijn moeder mijn leven heeft beïnvloed. Vorm heeft gegeven. Na de opmerking van de Verlaat Verdriet-er die zich aanmeldde voor de workshop ben ik me er weer even helemaal van bewust. Een substantieel deel van mijn leven ben ik ‘arbeidsongeschikt’ geweest. Niet geschikt voor de eisen die de arbeidsmarkt aan mij stelde.

    Betekenisvol

    Mijn tijd als ‘arbeidsongeschikte’ heb ik wel zinvol besteed. En betekenisvol. In die tijd heb ik alle tijd en ruimte gekregen – en genomen –  om mijn Verlaat Verdriet-werk te ontwikkelen tot wat het nu is. Een samenhangend aanbod. Zowel voor Verlaat Verdriet-er als voor hulpverleners.

    Ik wil het persé bij jou doen

    Wat bijzonder om dan na je 70e alsnog volop in het werkende leven te staan. En dan te horen ‘Je lijkt me een potige dame met een heleboel kennis. Ik wil het persé bij jou doen. Maar dan moet ik het wel doen voor jij dood bent.’

  • | | |

    Herdenkingsplek in het Wilhelminabos

    DoorTitia Liese

    Wilhelminabos

    ‘Mijn vaders naam is alweer verdwenen.’
    De reacties van Verlaat Verdriet-ers komen sinds afgelopen zondag bij me binnen. Verlaat Verdriet-ers met wie ik op de herdenkingsplek in het Wilhelminabos bij Dronten ben geweest. Verlaat Verdriet-ers die een boom gingen planten tijdens de boomplant-dag. Die de naam van hun overleden ouder in een van de glazen platen lieten graveren. Samen was ik daar in verschillende jaren. Bij verschillende gelegenheden. Met diverse Verlaat Verdriet-ers. Maakte de bijzondere plechtigheden tijdens de boomplant-dag mee. Zag wat het met de Verlaat Verdriet-ers deed de naam van hun overleden ouder te eren. Ook zelf liet ik jaren geleden de naam van mijn moeder – overleden in 1957 – in een van de glazen platen graveren. Ook ikzelf plantte een boom.

    Vernielingen

    ‘Wat kan er gebeurd zijn in het leven van iemand die dit doet?’ vroeg ik me af toen ik in het weekend de eerste beelden zag van de vernielingen. ‘Wie haalt het in haar/zijn hoofd om met een hamer naar deze stille plek in het bos te gaan. Met als doel deze voor duizenden mensen zo betekenisvolle herdenkingsplaten te vernielen.’

    Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten ook steeds af naar de honderden vrouwen, kinderen en mannen die vorige week verdronken voor de Griekse kust. Opeengepakt in het ruim van dit onzalige schip. Nooit zullen hun namen zichtbaar worden op een herdenkingsplek als in het Wilheminabos.

    Crowdfunding

    Inmiddels is, in samenwerking met het Koningin Wilhelmina Fonds, een crowd-fundings-aktie opgezet. Wat gebeurd is, kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Maar we kunnen wel samen aantonen hoe belangrijk deze herdenkingsplek is voor duizenden mensen. We kunnen wel aantonen dat we samen wonden kunnen verzorgen. Waardoor de nu geslagen wonden kunnen helen. Ook al zal daar nog tijd overheen moeten gaan.

    Herstel monument Wilhelminabos