• | | |

    Onveilig en onbeschermd

    DoorTitia Liese

    Onveilig

    Verlaat Verdriet-ers herkennen elkaar vaak in gevoelens van onveiligheid. Als ervaringsgenoten hoef je niet zoveel uit te leggen over je onveilig voelen. Na het overlijden van je ouder voelde je leven niet meer als veilig.
    Soms is dat wel moeilijk uit te leggen aan andere mensen.
    Want wat is onveilig precies?
    Wat is je onveilig voelen?
    Wat was er?
    Wat was er niet waardoor je je niet meer veilig voelde?

    Bedreigend

    Was onveilig ook bedreigend?
    Wat was bedreigend precies?
    Waar gaat het dan om?
    Een stiefouder die je niet aardig vond. Was dat onveilig? Was dat bedreigend?
    Soms is het duidelijk wat bedreigend was. Bijvoorbeeld een agressieve of opdringerige stiefouder is bedreigend. Dan is je leven onveilig geworden.
    Of een ouder die als gevolg van het verlies van haar/zijn partner alcoholist is geworden. Of suïcidaal. Je wist nooit meer waar je aantoe was. Dat is bedreigend. Ook dan is je leven onveilig geworden.
    Maar het schijnbaar ‘gewone’ kinderleven na het verlies van je ouder – hoe leg je uit aan andere mensen dat je je niet meer veilig voelde? Zet je niet andere mensen op het verkeerde been omdat onveilig snel associeert met bedreigend? 

    Onbeschermd

    Gisteren, na een bijzondere terugkomdag, realiseerde ik me plotseling: zou het niet beter zijn te zeggen Ik voelde me niet meer beschermd (of niet meer voldoende beschermd) na het overlijden van mijn ouder.
    Onbeschermd.
    Dat kunnen andere mensen waarschijnlijk beter plaatsen als je zegt dat het niet meer veilig voor je was. Dat je je niet meer veilig voelde. Dat gevoelens van onveiligheid nog altijd een (grote) rol spelen in je leven.
    Dat kunnen andere mensen waarschijnlijk wel begrijpen na het onomkeerbare verlies van een ouder in je jeugd: je voelde je niet meer beschermd. 

  • | |

    De overeenkomsten centraal zetten

    DoorTitia Liese

    In mijn praktijk ben ik gewend te werken vanuit – en met – de overeenkomsten tussen de Verlaat Verdriet-ers met wie ik werk. De overeenkomsten staan dus altijd centraal.

    Ieder op z’n eigen manier

    Je hoort het tegenwoordig vaak als het gaat om rouwen: ieder op z’n eigen manier. Na het dwangmatige fasen-denken is dat zeker een opluchting. Maar: zoals elk voordeel heeft ook dit voordeel z’n nadeel. Op je eigen manier betekent ook de verschillen benadrukken. De verschillen benadrukken betekent meestal verwijdering tussen personen. Je legt de nadruk op wat anders is, niet op de herkenning van de overeenkomsten.

    Overeenkomsten

    In mijn Verlaat Verdriet-werk ben ik met name altijd gefascineerd geweest door de overeenkomsten tussen de vele Verlaat Verdriet-ers met wie ik heb gewerkt. Ongeacht de leeftijd nu, de leeftijd van het verlies, man- of vrouwzijn, karakter, land van herkomst. Altijd weer hoor ik dezelfde thema’s.

    Verlaat Verdriet-thema’s

    Hoe kan dat? heb ik me vaak afgevraagd.
    Hoe kan het dat mensen die hun vader verloren voor hun geboorte, die een ouder verloren toen ze 2 waren, 5, 8, 10, 13, 15, 19, en alle leeftijden daartussen, toch altijd dezelfde thema’s noemen. Ook al zijn er nog zoveel verschillen in hun levensverhalen, als het gaat om de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder(s) komen altijd dezelfde thema’s aan de orde.

    Bevindingen

    Ik hoef niet altijd alles te kunnen verklaren. Ik hoef niet altijd te weten hoe en waarom precies. Ik ben geen wetenschapper. Ik hoef mijn bevindingen niet te bewijzen. Wat ik zie en wat ik hoor hoef ik niet onder te brengen in statistieken.
    Ik kan mijn bevindingen voorleggen aan de Verlaat Verdriet-ers met wie ik werk.
    Ik kan ze vragen: hoe zit dat bij jou?
    Wat heb jij ervaren?
    Wat heb jij meegemaakt?
    Ik kan mijn kennis van jaren met ze delen.

    Werken met de overeenkomsten

    Werken met de overeenkomsten.
    Veiligheid.
    Ruimte voor verandering.
    Bemoediging.
    Delen en leren van elkaar.
    Dat is de kracht van mijn Verlaat Verdriet-werk.
    De overeenkomsten centraal zetten.

  • | |

    Mooie lezingavond in Veldhoven

    DoorTitia Liese

    Gisteravond, 6 juni 2018, was het zover: Gat in m’n ziel. Lezingavond in Veldhoven.
    En het was een mooie avond. Een hele mooie avond.

    Aanleiding

    Ruim 2 jaar geleden nam Wim contact met me op om zich aan te melden voor de jaartraining De kunst van het verbinden.
    ‘Ik ben dominee‘ vertelde hij aan de telefoon. ‘Ook in mijn gemeente kom ik Verlaat Verdriet-ers tegen. Ik wil graag in de toekomst iets voor deze Verlaat Verdriet-ers betekenen. Maar nu wil ik eerst zelf de jaartraining gaan volgen.’

    Jaartraining

    En zo ging het. Wim deed mee aan de jaartraining die ruim 2 jaar geleden plaatsvond. Na afloop van de jaartraining spraken we af in contact te blijven over zijn voornemen iets voor Verlaat Verdriet-ers in zijn gemeente te betekenen. Afgelopen winter kreeg ik een mail van Wim met de vraag of ik in het voorjaar een lezing wilde geven over Verlaat Verdriet, bij hem in de kerk.

    Lezing

    Gisteravond was het zover.
    Rond de 30 mensen, gemeenteleden en niet-gemeenteleden, meldden zich aan voor de lezing. En waren daadwerkelijk aanwezig op deze mooie, warme zomeravond. In de gastvrije kerk van Wim.

    Ik heb weliswaar een ‘draaiboek’ voor de lezing ‘Gat in m’n ziel’, maar mijn lezingen zijn geen standaard-lezingen. Dat wil zeggen dat de avond altijd de vorm krijgt die in de loop van de avond ontstaat.
    Dertig aanwezigen op een lezing-avond is een heel mooi aantal. Ik kan dan mijn theorie verweven met de interactie met de aanwezigen.
    Gisteravond verliep de interactie prachtig, waardoor een hele mooie informatieve en geanimeerde avond ontstond.

    Dank

    Wim, ik weet zeker dat ik namens veel van de aanwezigen spreek als ik jou bedank voor je uitnodiging.
    Ik geeft toe: de afstand Nunspeet-Veldhoven vv is niet een kleinigheidje. Maar gisteravond in alle opzichten de moeite waard.
    Dank dus voor je initiatief. En je uitnodiging.

  • | |

    Durf jij je maskers te laten vallen?

    DoorTitia Liese

    Vraag jij je wel eens af hoe het met jouw maskers zit?
    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Karakter

    Hoort dit erbij?
    Ben ik dit?
    Is dit mijn karakter?
    Hoe was ik voordat mijn ouder overleed?
    Zou ik ook zo zijn geworden als ik mijn moeder/mijn vader niet zo vroeg was verloren? 

    Identiteit

    De Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de loop van vele jaren heb gewerkt worstelen gewoonlijk met tal van vragen. Vragen vooral over hun identiteit.
    Wie ben ik?
    Wie was ik?
    Wie wil ik zijn?
    Wie kan ik zijn?

    Overlevingspatronen

    Overlevingspatronen…..
    Daar zijn de meeste Verlaat Verdriet-ers met wie ik heb gewerkt zich wel van bewust. Bewust van het feit dat ze die hebben ontwikkeld.
    Stoer.
    Sterk.
    Zelfstandig.
    Onafhankelijk.
    Ik red me wel.
    Vraag een Verlaat Verdriet-er er naar en ja: BINGO!

    Kwetsbaar

    Terwijl Verlaat Verdriet-ers zich van binnen helemaal niet stoer voelen.
    Niet zelfstandig.
    Niet onafhankelijk.
    Maar juist heel kwetsbaar.

    Maskers

    Ben jij je ervan bewust dat deze overlevingspatronen ook jouw maskers zijn?
    Maskers waar jij de twijfel aan jezelf, je kwetsbaarheid, je innerlijke eenzaamheid achter verstopt.
    Waar in werkelijkheid een onzeker, angstig kind achter schuilgaat.
    Een kind dat eigenlijk heel hard roept: ik kan het niet! Ik weet niet hoe het moet! Ik durf het niet!
    Een kind met een genzeloze behoefte aan goedkeuring. Goedkeuring van andere mensen.
    Zie mij.
    Hoor mij.
    Bevestig mij. 

    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Wat zou er gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Wat zou er met jou gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Wat kan er gebeuren als jij je maskers laat vallen?
    Durf jij je maskers te laten vallen?

    Tip

    Lees meer over Overlevingspatronen bij Verlaat Verdriet.