De schone slaapster: voorbeeld uit de praktijk

 

 

 

 

 

 

De schone slaapster

‘Kijk meiske, hoe schoon jouw mama ligt te slapen’.
Ik herinner het me nog altijd: de Belgische vrouw die lang geleden deel nam aan een workshop voor ‘Dochters zonder Moeder’. Bij de begrafenis van haar moeder had haar heer-oom dat tegen haar gezegd: ‘Kijk meiske, hoe schoon jouw mama ligt te slapen.’

Confronterend

Het kwam hard aan bij haar, tijdens de workshop: onder ogen moeten zien dat haar moeder niet, zoals ze een leven lang diep van binnen was blijven geloven, sliep en dus weer wakker kon worden. Confronterend dat ze onder ogen moest zien wat haar hoofd allang wist: dat haar mama dood was. Dat ze, nu als volwassen vrouw, moest erkennen dat haar moeder dood is. Al heel lang. Dat ze op moest houden te denken dat haar moeder op een dag weer wakker zou worden.
Dat was veel voor haar. Te veel!

Tegenwoordig

Tegenwoordig gaan we daar heel anders mee om.
We vertellen de kinderen van nu geen sprookjes meer.
We vertellen de kinderen van nu niet meer ‘Kijk hoe schoon je papa/ je mama slaapt’.
We vertellen kinderen van nu de volle waarheid.
Want we weten: kinderen moeten de waarheid horen.
Tegenwoordig doen we dat veel beter.
Vinden we.

Stilstaan

Maar:
Hoe vaak staan de volwassenen van nu er bij stil wat die volle waarheid voor een kind betekent?
Hoe vaak staan de volwassenen van nu er bij stil wat het voor een kind betekent op te moeten groeien zonder de ouder die dood is?
Hoe vaak staan de volwassenen van nu er bij stil wat dit vroege verlies doet met de ontwikkeling van een kind?
Hoe vaak staan de volwassenen van nu er bij stil wat dit vroege verlies op de langere termijn voor invloed op ze heeft?
Wie zijn de volwassenen die daar bij stil staan?

De naakte waarheid

En:
Doen we dat echt tegenwoordig?
Niets dan de waarheid vertellen?
De naakte, onbarmhartige waarheid?
Doen we het echt beter?