Sterretje

 

 

 

 

Hemel

Vroeger, nog niet zo heel lang geleden, gingen vaders en moeders naar de hemel. Die gedachte zat in de Nederlandse en Belgische – christelijke – cultuur verankerd. Kinderen die in gezinnen groot werden waar deze gedachte werd aangehangen, kregen de boodschap mee: Mama/papa is nu bij onze lieve heer en heeft het daar goed. (Wat overigens niet zo’n heel fijne mededeling was voor kinderen die zelf in een ellendige situatie achter bleven. Maar allà, wie stond daar nou bij stil?!).

Reïncarneren

In onze tijd is de reïncarnatie-gedachte in toenemende mate populair geworden. Een gedachte die veel minder ingebed is in onze oorspronkelijke Nederlandse en Belgische cultuur. We denken het, inmiddels tamelijk collectief, maar hebben daar eigenlijk nog niet een beelden- en symbolentaal voor die een plaats heeft gekregen binnen de in Nederland en België overgeleverde manier van denken over leven, sterven en dood.

In mijn blog van 10 juni 2016 De schone slaapster schreef ik over de eerlijkheid die we tegenwoordig betrachten (proberen te betrachten) als we kinderen vertellen over de dood.
Over overlijden.
Over overlijden en dood van moeders en vaders.

Kinderen

Kinderen zijn in grote mate afhankelijk van de ideeën die hun ouders hebben over sterven, en een eventueel hiernamaals. Het zijn de ideeën en de verhalen van hun ouders, die de ideeën en gevoelens van kinderen (mee) vorm geven. En die ouders zijn weer in grote mate beïnvloed door de ideeën over leven en sterven in hun tijd, in hun familie, in hun gemeenschap, in hun land.
Hoe vertel je kinderen over reïncarneren?
Over reïncarnatie?
Wat denken we zelf eigenlijk echt over reïncarneren en reïncarnatie?

Sterretje

We moeten eerlijk zijn tegen kinderen.
Maar hoe eerlijk zijn we?
Mama is nu een sterretje. Als je s’avonds naar de hemel kijkt, dan kun je mama altijd zien. (Papa’s ook??).
Wat doen we, als we tegen kinderen zeggen: Mama is nu een sterretje?
Proberen we dan een kind te helpen de verbinding met de mama die er niet meer is levend(ig) te houden?
Of hebben we toch weer een weg gevonden om de dood (een beetje) te ontkennen?
Ik weet het niet, maar vraag het me vaak af.