De aarde is plat

‘Ze denken echt dat de aarde plat is. Erger nog: ze weten het zeker. Ze hebben er de bewijzen voor,’
Een paar maanden geleden sprak ik iemand die al heel lang deel uitmaakt van de wetenschappelijke rouw-wereld.
‘Jullie weten helemaal niks, als het gaat om de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn’, schreeuwde ik tegen deze persoon. ‘Jullie denken dat je het weet, maar je weet helemaal niks’.

Voor de decibellen die ik voortbracht schaamde ik me achteraf. Voor de inhoud van mijn boodschap in het geheel niet.
Kort geleden sprak ik opnieuw iemand die al sinds jaar en dag werkzaam is in de (internationale) wereld van verlies en rouw. Opnieuw kon ik, na dit gesprek, alleen maar bedenken hoe verschrikkelijk (echt: verschrikkelijk!) ver theorie en praktijk uit elkaar liggen.

Vanochtend las ik in de krant hoe empirie (onderzoek van de werkelijkheid en het leggen van causale verbanden tussen oorzaak en gevolg) uit de universiteit verdwijnen. Te duur.
Dit artikel ging over het verdwijnen van empirie in de juridische praktijk op de universiteit.
Nou: daar niet alleen – dacht ik meteen.

‘Ze denken echt dat de aarde plat is. Erger nog: ze weten het zeker. Ze hebben er de bewijzen voor,’ foeterde ik aan de telefoon tegen Joyce.
‘Titia: kijk eens uit het raam, antwoordde Joyce prompt. ‘De aarde is plat. Kwestie van perceptie.‘
Heerlijk: zo’n relativering op het goeie moment.