• | |

    Vaderskind; de oorlog van Renate Rubenstein

    Vaderskind

    ‘…….. het zal wel niet in één moment gekomen zijn, meer stap voor stap, je vindt er na de oorlog telkens kleine sporen van. Maar op den duur moet het een inzicht zijn geworden. Het was niet alleen dat ze haar vader nooit meer terug zou krijgen en dat hij haar nooit meer zou beschermen, lassie, lassie. Het was niet alleen de dood, wat dat ook zijn mocht. Het waren de levenden. Hoe kon ze met hen verder? Hoe kon ze zich verweren tegen hun bedrog? Ze moest de moed verzamelen om nu voor altijd op haar eigen oordeel af te gaan, meer nog dan ze de laatste jaren toch al deed. Ze moest haar eigen argumenten vinden en daarbij vertrouwen op haar waakzaamheid en intuïtie. Luisteren naar de signalen van haar angsten, die zo juist waren gebleken. Ze was vijftien en haar angst was de bescherming die haar restte…….

    blz 140

    Vati

    …….’Dan staat hun vader op. Hij zal ze vast hebben geknuffeld en ze hebben gezegd dat ze lief voor elkaar moeten zijn. Deed hij vaker, maar dat weten ze niet meer. Hij gaat de deur uit en de trap af, tussen de twee mannen in, en dan zegt een van de twee nog gauw iets geruststellends dat de kinderen hun leven lang niet mee vergeten. ‘Der Vati kommt bald wieder nach Hause……..’

    blz 80

    Verantwoording

    …….’Dit is een verhaal met open plekken. Het vertelt van een kind dat wordt gestempeld door de wereld zonder zelf al te veel te stempelen. Een meisje uit 1929, Duits, met een vader die de nazi’s als jood zien, op de vlucht in Nederland. Een meisje als Anne Frank. Je wilt haar leren kennen, maar zo jong, wat kun je al over haar zeggen?………

    blz 141

    Vaderskind

    De oorlog van Renate Rubenstein.
    1929-1990.
    Vijftien jaar toen ze haar verder verloor.

    Lees meer

    Vaderskind

     

  • | |

    Herkennen met de Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet

    ‘Ik kwam op jouw site terecht, en las de Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet. Ik wist niet wat ik las. Er ging een wereld voor me open.’
    ‘Ik heb zo gezocht in mijn leven, zoveel gedaan. Het hielp allemaal niets. Ineens staat het voor m’n neus. Dit gaat over mij.’
    ‘Ik ben je site gaan lezen. Wat ben ik jou dankbaar dat je dit allemaal hebt uitgezocht.’

    Zie je wel: ik ben niet gek

    Veel Verlaat Verdriet-ers hebben, meestal al sinds het overlijden van hun ouder, het gevoel anders te zijn dan andere mensen. Het diep weggestopte verdriet, de eenzaamheid en de boosheid over wat er allemaal gebeurde vormt een blokkade in je die je verhindert voluit te leven. De gevolgen van het vroege verlies manifesteert zich met name in de vorm van beschermings- en overlevingspatronen. Ondanks het feit dat Verlaat verdriet-ers zich anders voelen dan andere mensen doen zich veel gemeenschappelijke kenmerken bij hen voor.

    Dit gaat over mij

    Verlaat Verdriet-ers herkennen zich vaak in bijvoorbeeld

    • Je altijd aanpassen
    • Niet om kunnen gaan met grenzen
    • Abrupt de verbinding kunnen verbreken
    • Je vaak overvallen voelen door gevoelens van machteloosheid
    • Een basaal gebrek aan zelfvertrouwen
    • Weinig vertrouwen hebben in de toekomst
    • Moeite hebben met ruimte innemen
    • Altijd geven
    • Moeite hebben met intimiteit

    Lees meer

    Lees meer Kenmerkende Patronen bij Verlaat Verdriet 

    Het helpt je je ervan bewust te worden dat veel van de ongemakken die zich in je leven voordoen zijn ontstaan als gevolg van het vroege verlies van je ouder. Ze maken dat je krampachtig in het leven staat en dat je je leven regelmatig kunt ervaren als moeilijk en (te) zwaar. Realiseer je dan dat die ongemakken zijn ontstaan als gevolg van de vroege dood van je ouder, en dat ze weer veranderbaar zijn. Ze hoeven je de rest van je leven niet meer te bepalen.

    Lees meer over Verlaat Verdriet en verlate rouw 

  • | |

    Een mens is nooit te oud om te leren

    Zo zie je maar, een mens is nooit te oud om te leren realiseer ik me terwijl ik terugfiets. Vorige week. Op Terschelling. In verband met de aankoop van het huis in Italië moet ik iets veranderen in mijn testament. Niet heel groot om te doen. Wel een ingreep met gevolgen. En te verwachten ingewikkelde problemen als ik die ingreep niet zou laten doen.

    Gesprek

    Ik heb me voorbereid op een gesprek met een notaris met veel mitsen, maren, bedenkingen, tips en adviezen. Een gesprek in de vorm van: hoe kom je als 70+-er op het idiote idee een huis te kopen in Italië!? En dan nog een restauratie-project ook! Wat doe je jezelf aan!? Wat doe je je nabestaanden aan!? Waar begin je aan!? Hoe denk je dat allemaal te gaan doen!? Allemaal bedenkingen van een ter zake kundige notaris die ik zelf had bedacht. Ik ben voorbereid!

    Italië

    We zitten samen aan de grote deftige notaris-tafel. De notaris nodigt me uit te vertellen waarom ik hier zit. Ik vertel. Over de aanpassing in mijn testament die me noodzakelijk lijkt. Over de verkoop van mijn huis in Nunspeet. De aankoop van het huis in Italië. ‘Wat geweldig dat je dat je dit doet’ roept de notaris spontaan uit. ‘Italië! Ik houd van Italië! Wat geweldig daar een huis te hebben. Waar staat het?’ ‘Wil je foto’s zien?’ vraag ik, aanmerkelijk opgevrolijkt. ‘Ja, laat zien’ roept ze uit. Samen kijken we naar de foto’s op mijn telefoon. Ze kijkt en kijkt nog eens. En nog eens. ‘Dat kan prachtig worden!’

    ‘Ik zou in Italië nog even langs een notaris gaan in verband met de aanpassing van je testament. En je administratie ook in Italië op orde hebben.’ raadt de notaris me nog aan. ‘Als je even wacht dan passen we je testament aan. We zetten er meteen in: naar Nederlands recht opgemaakt. Ik zal je een schappelijke prijs rekenen.’

    Als de notaris me het nieuwe testament voorleest voel ik me tevreden. Hoe vaak ben ik in m’n leven iets uit de weg gegaan, heb ik iets ontweken, waarvan ik tevoren dacht dat het te moeilijk voor me zou zijn? Of omdat ik er tegenop zag? Zo zie je maar, een mens is nooit te oud om te leren.

  • | |

    Alles heeft een tijd

    ‘Zijn jullie bereid je huis te verkopen?’ wordt ons, totaal onverwacht, gevraagd. Wij, dat zijn mijn buren van ons rijtje aan de Laan en ik, zijn voor een heel ander onderwerp naar het gemeentehuis gekomen. En zijn dus verbaasd. Geschrokken. Wat gebeurt hier?? Zelf voel ik naast de verbazing over de vraag, en nogal tot mijn eigen verbazing, door me heengaan: Ik zeg niet direct NEE.

    Koopcontract

    Inmiddels heeft dit gesprek al een paar jaar geleden plaatsgevonden. Afgelopen donderdag heb ik mijn handtekening gezet onder het voorlopig koopcontract. Mijn huis verkocht, maar ik mag nog tenminste twee-en-half jaar in dit huis blijven wonen. Een heel bijzonder gevoel. Mijn huis is niet meer mijn huis, maar tegelijkertijd is het nog steeds mijn huis. Tenminste: voorlopig wel.

    Verlaat Verdriet-workshops

    De verkoop van mijn huis betekent veel voor me. Meer dan veertig jaar heb ik in dit huis gewoond. Van dit huis gehouden. Mijn plek. Bijna twintig jaar heb ik in dit huis mijn Verlaat Verdriet-workshops gegeven. Van mijn workshops gehouden. Mijn Verlaat Verdriet-werk met zoveel Verlaat Verdriet-ers. De verkoop van mijn huis betekent dus niet alleen voor mij heel veel. Het betekent ook heel veel voor mijn Verlaat Verdriet-werk. Voor het Verlaat Verdriet-werk zoals ik dat in mijn eigen huis hebt gedaan. Een veilige plek voor tal van deelnemers aan de vele workshops die ik heb gegeven. De kleine groepjes waarin alle tijd, ruimte en aandacht was. Waar Verlaat Verdriet-ers van mij hebben geleerd, en ik van Verlaat Verdriet-ers. Nog twee-en-half jaar, en dan kunnen de workshops niet meer op deze manier plaatsvinden.

    Limiet

    Alles heeft zijn tijd en alles heeft zijn limiet. Ook mijn Verlaat Verdriet-workshops in de vorm waarin ze nu plaatsvinden.

    Workshop Verlaat Verdriet

    Overweeg je al langere tijd mee te doen aan een Verlaat Verdriet-workshop in de vorm waarin ik ze nu aanbied? Dan is het misschien tijd voor je geworden een besluit te nemen en je aan te melden voor een workshop.
    Lees wat de workshop Verlaat Verdriet jou te bieden heeft.