• | | | | | | | | |

    Interview RTV-Apeldoorn

    DoorTitia Liese

     

    RTV-Apeldoorn

    Op maandag 26 januari 2015 staat een interview met Titia Liese gepland met RTV-Apeldoorn, in verband met de lezing die Titia op woensdag 4 februari a.s in wijkcentrum De Stolp in Apeldoorn zal houden: Verlaat Verdriet verwerken en helen.

    Tijd

    Tussen 15.00 en 15.30 uur

    Luisteren

    Wil je dit interview live beluisteren?

    http://www.rtv-apeldoorn.nl/

  • Doen we het

    DoorTitia Liese

    of doen we het niet?

    We deden het twaalf jaar geleden voor het eerst. Elizabeth en ik. Vorig jaar lieten we het zo lang in het midden, dat de kans voorbij was. Spijt tot gevolg.

    In de tweede week van december belt Elizabeth me op, om me te feliciteren met mijn verjaardag. M’n 65e. Elizabeth net terug van een vakantiemaand in haar geboorteland, het land waar ze tot haar 30e heeft gewoond: Mexico. Bekwaam geworden door jaren ervaring ontwijken we ‘het’ een gesprek lang. Tot uiteindelijk toch het ‘N-woord’ valt. Doen we het, of doen we het niet? ‘Nou ahum, we bellen er nog wel over.’

    Het hele afgelopen jaar was ik stukken minder gemotiveerd om onder meer of minder barre omstandigheden de zee in te gaan. Sterker nog: mijn laatste zeebad vond plaats in de laatste week van mijn zomervakantie op Terschelling. ‘Daar ben ik lekker te oud voor geworden’. Het ‘N-gebeuren’ nog heel ver weg.

    Vandaag niet meer.
    Zal ik, net als vorig jaar, lafhartig wachten tot Elizabeth mij belt? En als ze dat niet doet denken: ‘Nou, da’s dan mooi geregeld dit jaar.’ Nee. Dat ga ik dit jaar niet doen, bedenk ik me vanochtend. Dus bel ik Elizabeth. Net wakker. ‘Enig idee waarvoor ik bel?’ Ineens is ze helemaal bij de les. ‘Moeten we?’

    Nieuwjaarsduik 2015

    We doen het weer, die Nieuwjaarsduik. Deze keer 2015 in.
    Meeduiken? Kom erbij!

    1 januari 2015
    Zandenplas Nunspeet
    13.00 uur.
    Wij zijn paraat.

  • | | | | | | | | |

    Een nieuw begin in 2015

    DoorTitia Liese

    Het is het bijna-eind van 2014. Maandag negenentwintig december. Sinds twee-en-halve dag ben ik in Amsterdam. De Verlaat Verdriet.NU! site moet nodig ge-update worden. Maanden geleden maakten Juliette van Advies en zo en ik de afspraak om de laatste dagen van 2014 samen met deze up-date aan het werk te gaan.
    Sinds afgelopen zaterdag rond 13.00 uur ben ik in Amsterdam.
    ‘Wat gaan we doen?’
    ‘Nou eh, up-daten dan maar.’
    Grote klus. Dagen werk, maar het moet nu maar eens gebeuren.
    ‘Nou eh, Juul, eigenlijk heb ik nog wel iets. We hebben afgelopen voorjaar het besloten forum off-line moeten halen, maar ik krijg nu wel steeds signalen dat er toch eigenlijk wel behoefte is aan een veilig forum waarop je als Verlaat Verdriet-er kunt spuien wat je bezig houdt. Echt spuien, bedoel ik. Eigenlijk vind ik dat zo’n forum er moet zijn. En eigenlijk vind ik ook dat ik een dergelijk forum als nazorg-service zou moeten bieden.’
    ‘Maar dat kan.’ antwoordt Juliette meteen. ‘Niet zo moeilijk hoor. Paar uurtjes werk en dan gaan we daarna het up-date werk doen.’ ‘Dat zou fijn zijn’, roep ik meteen terug.

    Inmiddels zijn we ruim twee dagen verder. En voor Juliette twee nachten (voor mij ook, maar dan wel slapend). Ik had het kunnen weten. Juul zal nooit iets half doen. Als ze iets aanpakt gaat ze door tot in uiterste perfectie.
    De up-date zal een voorjaarsklus moeten gaan worden, naar ik vermoed.
    Het spiksplinternieuwe supergebruiksvriendelijke Verlaat Verdriet.NU!-forum voor alle Verlaat Verdriet-ers die een activiteit bij mij hebben gevolgd, zal met ingang 2015 beschikbaar zijn.

    Cliënten van Bureau Funale: let op de eerste nieuwsbrief van 2015!

  • | | |

    Een man voor het leven

    DoorTitia Liese

    Decembermaand. Geen makkelijke maand voor veel Verlaat Verdriet-ers. ‘Ik kruip eind november in m’n bed, trek de dekens over m’n hoofd en kom er begin januari wel weer uit.’ Zo’n soort gevoel bekruipt veel van hen in de loop van de maand november.

    Geen (vaste) relatie. Geen (eigen) kinderen. Familie die uiteen is gevallen. Dan kan een maand vol familiefeesten ook wel veel gevoelens oproepen van intense eenzaamheid. Van ‘nergens bij horen’. Van ‘niemands belangrijkste op aarde zijn’. ‘Familiefeesten: niet voor mij weggelegd.’

    Wat missen deze Verlaat Verdriet-ers eigenlijk, in deze tijd? Regelmatig hoor ik – tot mijn grote verbazing en eerlijk gezegd ook wel tot mijn spotlust  – om mij heen hoe met name vrouwen verlangen naar een man ‘met wie ze op de bank kunnen zitten’. Wat ze daar dan al die tijd doen op die bank? Geen idee (misschien zijzelf ook niet(?). Of naar ‘een man met wie ze samen oud kunnen worden.’ Wat ze in die tussentijd doen? Geen idee. Behalve op de bank zitten misschien (?).

    Wat is er eigenlijk tegen op een man om mee te leven? Een man voor het leven? Of is het verlangen naar een leven-à-la-facebook-leven een beetje erg groot geworden? Alles goed. Like. Alleen maar ups. Geen downs.

    Hoe dan ook: een maand vol van gevoelens van eenzaamheid is bepaald niet aantrekkelijk. Maar wat ik vooral ook altijd een beetje vreemd vind: zelden hoor ik in november iemand verheugd roepen dat de decembermaand weer in aantocht is. Jippie! En op ± 4 januari kun je overal de zucht van opluchting horen. Gelukkig. Hij is weer voorbij. Die decembermaand.

    Een schrale troost is geen troost. Troost moet goed zijn. Groot. Omvangrijk. Volwaardig. Maar hoe dan ook: hij gaat voorbij, die decembermaand. Met of zonder man voor het leven. Ook al is die troost misschien wel een beetje aan de schrale kant.